Dagboek

De belangrijkste bezienswaardigheid in Praag is waarschijnlijk wel de Praagse burcht ("Pražský hrad" of "Hradčany"). Al sinds het heersersgeslacht der Přemysliden neerstreek op de heuvels aan de linker oever van de Moldau (in eerste instantie in een houten kasteel) wordt het leven van de Tsjechen voor een groot deel op de Hradčany bepaald.

Vanaf het metrostation Malostranská begonnen we de lange klim naar boven. We kwamen daarbij door prachtige tuinen met pergola's die me sterk deden denken aan sommige tekeningen van M.C. Escher, zoals "Belvédère" en "Waterval".







Toen we eenmaal boven waren, bleek weer eens dat we precies tegen de toeristenstroom in liepen. We kwamen alle bezienswaardigheden ook tegen in de omgekeerde volgorde als ze in onze reisgids vermeld stonden.

Nadat we de stadspoort gepasseerd waren, stuitten we dus eerst op het "Gouden Straatje" (Zlatá Ulička). Dit zou een beeld geven van het Middeleeuwse Praag. Hoewel we al gelezen hadden dat deze straat meer op een souvenierwinkel dan op een monument leek, wilden we het toch ook niet missen. Dus we kochten een kaartje en gingen de straat in.
In de straat zijn 24 kleine huisjes gelegen onder de weergang van de burcht. Lang geleden probeerden alchemisten hier goud te maken in opdracht van Rudolf II. Later woonden er handwerkers en armen. Van 1912 tot 1914 woonde Franz Kafka hier op nummer 22.
We bezochten eerst de weergang, waar een heleboel wapens en harnassen tentoongesteld worden, je kunt er zelfs een eigen harnas kopen, ook in kindermaatjes. Verder zagen we daar Middeleeuwse kostuums en een "gezellige" martelkamer.

Tegenwoordig zijn alle huisjes omgebouwd tot souvenierwinkeltjes en de kinderhoofdjes van het plaveisel slijten onder de zolen van een constante stroom toeristen. We hebben wat winkeltjes bekeken, maar we hadden al gauw zin in een pauze, dus we roeiden terug tegen de stroom in naar het Franz Kafka Café, dat vlak bij de ingang van het straatje ligt. We namen een punt "Medovnik" en een glas warme, rode wijn.

Toen we onze weg weer vervolgden, kwamen we als eerste de Sint-Jorisbasiliek tegen, het oudste sacrale bouwwerk op de Hradčany. En toen bleek het nadeel van tegen de stroom in lopen: We hadden toegangskaartjes nodig, die alleen bij de ingang verkrijgbaar waren.
Er zat dus niets anders op dan daar toch maar eerst naartoe te gaan. Het bleek dat je alleen kaartjes kon kopen voor verschillende combinaties van bezienswaardigheden. Het Gouden straatje hoorde daar ook bij, maar omdat we dat al gezien hadden, wist Julia voor ons een speciale deal te maken: Een kaartje zonder Gouden straatje, maar met de Sint-Jorisbasiliek in plaats daar van.

Onze kaartjes gaven ons recht op toegang tot de Sint-Vituskathedraal en op het beklimmen van de circa 100 meter hoge toren. Ik maakte me wel zorgen over die toren. Ik was bang dat Julia de bijna 300 treden niet op zou kunnen of, erger nog, niet meer naar beneden zou kunnen.
Maar ik zat ook met mijn eigen angst: Een lichte claustrofobie. Ik ben bang om diep een nauwe gang in te gaan, als er ook nog allemaal andere mensen zijn, zeker als je dezelfde weg heen als terug moet. Dan ben ik bang dat er zoveel mensen naar binnen willen dat ik er niet meer uit kan. Eigenlijk geldt die angst voor grotten en tunnels, maar bovenop een toren zit je net zo goed opgesloten als diep onder de grond.
Ik beklom toch de toren, maar bij elke stap realiseerde ik me, dat ik straks al die treden weer terug zou moeten lopen om te ontsnappen. Bij de 66e trede begon ik het toch wel erg angstig te vinden en vroeg ik aan Julia of het nog wel ging. Als ze liever terug wilde, dan kon dat natuurlijk. Maar ze wilde verder en ik overwon mijn paniek. 67, 68, 69, ... 285, 286, 287. Gehaald! We stonden bovenop de toren.




Het uitzicht over Praag was natuurlijk heel indrukwekkend, maar de "blik in het 400 jaar oude uurwerk" die ons hier beloofd was, viel me wel tegen.

Als ik op zo'n plek ben, kijk ik graag naar grappige details die andere mensen niet opvallen, zoals deze torenhaan van één van de lagere torens die je hier bijna kon aanraken. Je krijgt zelden een torenhaan van zo dichtbij te zien!
Is het niet geweldig dat er zoveel aandacht besteed wordt aan de details van een ornament dat op 100 meter hoogte geplaatst wordt? Vanaf de grond zie je daar helemaal niks van, maar toch heeft iemand de moeite genomen om zelfs de nagels aan zijn poten natuurgetrouw weer te geven.

Toen we lang genoeg gekeken hadden, klommen we de trap weer af. We waren best trots op onszelf, want we hadden allebei een prestatie geleverd!

Beneden in de kerk was ontzettend veel te zien, onder andere de Wenceslaskapel en het graf van de heilige Nepomuk. Helaas mocht je er niet fototgraferen, zeker niet met flitslicht, dus ik heb nog geprobeerd om wat plaatjes te schieten zonder flits, maar met een lange belichtingstijd. Mijn camera kan dat allemaal, maar je moet dan wel heel stil staan. De meeste van die foto's zijn dus toch bewogen en van onvoldoende kwaliteit om hier te publiceren.

We waren erg onder de indruk van al die uitbundige kunst in de St. Vitus-catedraal, maar er stond nog een tweede kerk op het programma: De Sint-Jorisbasiliek. Julia had zo haar best gedaan om een toegangskaartje te bemachtigen, dat we die nu toch echt moesten gaan bekijken.
De tegenstelling is frappant: Deze basiliek is gebouwd in Romaanse stijl en heeft een heel andere, sobere sfeer. Eigenlijk vind ik dat veel indrukwekkender dan al die tierelantijnen van de St. Vitus.

We begonnen al knap moe te worden, maar onze kaartjes boden ook nog toegang tot het koninklijk paleis en het was al over vieren. Om vijf uur worden alle gebouwen gesloten. We zetten dus nog even door om ook dit gebouw in ons op te nemen. Het was echt heel indrukwekkend met enorme zalen in een prachtige bouwstijl.
Natuurlijk was ook hier een kapel en er was een prachtige troonzaal, maar we moesten echt opschieten, we waren de allerlaatste bezoekers die nog werden binnengelaten en na ons gingen de deuren van alle zalen onverbiddelijk dicht.

We dachten net dat we alles gezien hadden, toen we deze soldaten zagen aankomen. Ze waren onderweg naar de poort voor de wisseling van de wacht. Dat moesten we nog even zien!

En toen hadden we het echt gehad. Onze reisgids had ons al gewaarschuwd voor een mogelijke "overdosis geschiedenis en kunst" en die hadden we nu wel te pakken. We verlieten de burcht en begonnen door de straten van de Malaá Strana ("Kleine Zijde") weer af te zakken in de richting van de rivier.
We waren te moe om er nog echt van te genieten. Het was eigenlijk te vroeg om al te gaan eten, maar we wilden vooral een tijdje zitten. Zo kwamen we terecht bij een restaurant waar knoflooksoep op het menu stond. Dat kenden we nog niet, dus dat wilden we graag eens proberen. We bestelden knoflooksoep vooraf en gegrild varkensvlees als hoofdgerecht, maar dat ging niet helemaal goed: Julia kreeg soep en ik kreeg het vlees! We hebben toen maar halverwege van bord geruild, zodat we toch alles konden proeven. Lekker...


<< Home