English
Nederlands
2006-07-18
¿Que Pasa?
"¿Que Pasa?" is Spaans voor "Wat gebeurt er?" En afgelopen dinsdag had ik echt geen idee wat me gebeurde. Ik was die avond lekker vroeg en hoopte op een rustig avondje thuis. Net toen ik van de snelweg afdraaide ging mijn telefoon. Het was Julia: "Schat, kun je me even ophalen bij de kroeg? Ik heb teveel gedronken om zelf nog te rijden."
Natuurlijk kon ik dat, geen probleem. Het was nog voor zevenen, dat is voor mij erg vroeg om thuis te komen op een werkdag, dus ze was wel verbaasd toen ik tien minuten later het café al binnenstapte.
Het bleek dat Julia al de hele middag in het café was geweest. Ze hadden daar een kleine jamsessie gehouden en de sfeer zat er nog helemaal in. Natuurlijk kon ik haar daar niet meteen wegslepen, zeker niet nu ik zo vroeg gearriveerd was, dus ik nam gezellig ook een biertje en stortte me in de conversatie. Ik werd voorgesteld aan twee mannen die regelmatig jamsessies willen gaan organiseren in dit café.
Intussen werd het later en later en we begonnen honger te krijgen. Dus we gingen met die twee mannen en nog een vriendin mee naar het Spaanse restaurant "¿Que Pasa?" in de Dommelstraat. Eén van die mannen is twintig jaar met een Spaanse vrouw getrouwd geweest, dus hij wist precies welke "tapas" hij moest bestellen. Al snel was onze tafel gevuld met allerlei heerlijke kleine gerechtjes en we zaten allemaal te smullen.
Tapas is eigenlijk alleen maar een voorgerecht in de Spaanse keuken, maar we konden al dit lekkers al niet eens op; er was echt geen plaats meer voor een hoofdgerecht! Dus we sloten het diner af met een "carajillo", dat is koffie met een speciale Spaanse brandewijn er in. Heerlijk!
De hele avond moest ik optreden als de chauffeur van ons gezelschap, want ik was de enige die niet teveel gedronken had om te kunnen rijden. Om een uur of twaalf waren we thuis. Van mijn rustige avondje was niks terecht gekomen. Maar eerlijk is eerlijk: Julia heeft zoveel voor me over, ik moet van mijn kant ook eens aan haar verzetjes denken en gezellig meedoen, ook al is het op een dinsdagavond.
<< Home
Natuurlijk kon ik dat, geen probleem. Het was nog voor zevenen, dat is voor mij erg vroeg om thuis te komen op een werkdag, dus ze was wel verbaasd toen ik tien minuten later het café al binnenstapte.
Het bleek dat Julia al de hele middag in het café was geweest. Ze hadden daar een kleine jamsessie gehouden en de sfeer zat er nog helemaal in. Natuurlijk kon ik haar daar niet meteen wegslepen, zeker niet nu ik zo vroeg gearriveerd was, dus ik nam gezellig ook een biertje en stortte me in de conversatie. Ik werd voorgesteld aan twee mannen die regelmatig jamsessies willen gaan organiseren in dit café.
Intussen werd het later en later en we begonnen honger te krijgen. Dus we gingen met die twee mannen en nog een vriendin mee naar het Spaanse restaurant "¿Que Pasa?" in de Dommelstraat. Eén van die mannen is twintig jaar met een Spaanse vrouw getrouwd geweest, dus hij wist precies welke "tapas" hij moest bestellen. Al snel was onze tafel gevuld met allerlei heerlijke kleine gerechtjes en we zaten allemaal te smullen.
Tapas is eigenlijk alleen maar een voorgerecht in de Spaanse keuken, maar we konden al dit lekkers al niet eens op; er was echt geen plaats meer voor een hoofdgerecht! Dus we sloten het diner af met een "carajillo", dat is koffie met een speciale Spaanse brandewijn er in. Heerlijk!
De hele avond moest ik optreden als de chauffeur van ons gezelschap, want ik was de enige die niet teveel gedronken had om te kunnen rijden. Om een uur of twaalf waren we thuis. Van mijn rustige avondje was niks terecht gekomen. Maar eerlijk is eerlijk: Julia heeft zoveel voor me over, ik moet van mijn kant ook eens aan haar verzetjes denken en gezellig meedoen, ook al is het op een dinsdagavond.
<< Home
© 1985-2006 E.G. Snel
