Dagboek

Ik heb altijd al eens in een luchtballon willen varen. Als je je Eindhoven Ballooning nog herinnert van vorig jaar, dan weet je dat ik me toen vast had voorgenomen om dat dit jaar te gaan doen. Dit jaar wilde ik Eindhoven Ballooning van binnenuit beleven en niet vanaf de kant als toeschouwer.

Dus Julia had me ingeschreven om dit jaar mee te vliegen op zaterdag 15 juli. Net als op het vliegveld moet je twee uur van te voren aanwezig zijn, maar dat was natuurlijk nergens voor nodig geweest. Ik moest nog geruime tijd wachten bij de check-in tent, voordat er iets gebeurde...



Donderdag en vrijdag waren alle ballons aan de grond gebleven, omdat er te veel wind stond, maar de vooruitzichten voor zaterdagavond waren erg goed. Meteoroloog Henk Huizinga van het NIMOS hield de windverwachting zorgvuldig in de gaten. Het was erg spannend, want ook vanavond stond er een vrij sterke wind, maar uiteindelijk kregen we toestemming! We mochten rekenen op een Oostnoordoostenwind (70 graden) van 12 knopen. Vluchten kon niet meer, we gingen de lucht in!

Ik was ingedeeld in de ballon "Bassie en Adriaan" (PH-TYN). Eigenlijk ben ik niet zo'n fan van dat duo, maar je hebt het niet voor het uitzoeken. Trouwens, als je in die ballon zit, zie je daar zelf niks van. De piloot was niet Bassie, niet Adriaan, maar Dolf de Leeuw, één van de meest ervaren ballonvaarders van Nederland. Dat zat dus wel goed!



De gemeente Eindhoven heeft nieuwe plannen met de land rond de Karpendonkse Plas. Daarom is alle grond daar nu omgeploegd en ongeschikt voor het organiseren van dit ballon-evenement. Jammer, want dat was vorig jaar een groot succes! Daarom was de organisatie uitgeweken naar het terrein van de TU/e en dat was eigenlijk te klein. Het was een enorm gedrang bij het opzetten van de ballons; we moesten echt een eeuwigheid wachten totdat de Virgin-ballon naast ons eindelijk klaar was om te vertrekken.



En toen we eindelijk aan de slag konden, begonnen onze buren ook ongeduldig te worden. Terwijl onze ballon gevuld werd, werd ook naast ons een ballon gevuld en dat werd echt gevaarlijk! Ik heb de piloot naast ons nog gewaarschuwd dat zijn ballon bijna geschredderd werd door onze ventilator, maar daar leek hij zich niet druk over te maken. En het werd nog erger toen bij ons ook de brander werd ingeschakeld, want de ballon van onze buren kwam bijna in het vuur van onze brander!
Als waarschuwen niet helpt, is schipperen nog de enige oplossing en dat gebeurde ook. Julia wierp zich met haar volle gewicht tegen de ballon van onze buren om brand te voorkomen. En dat hielp: Er zijn geen ongelukken gebeurd.



Ze liet haar werk alleen even in de steek om afscheid van me te nemen.
Intussen deed onze piloot wat hij kon om maar zo snel mogelijk op te stijgen, weg uit het gewoel. Dan, opeens, ben je los van de grond. Verlost van het gedrang. Onderweg naar... het Westzuidwesten, gedreven door de Oostnoordoostenwind. Natuurlijk hoopte ik dat we over ons eigen huis zouden vliegen, bij een wind uit een hoek van 70 graden was die kans erg groot, maar dat gebeurde niet; onze koers was daarvoor te noordelijk, blijkbaar was de wind verder naar het oosten gedraaid, tot ongeveer 80 graden.



Zo vlogen we de TU-wijk uit.



Het Philips-stadion en het Evoluon zijn wel de meest herkenbare gebouwen van Eindhoven.



Maar de kerk aan het Trudopleintje mag er ook zijn. Ik heb nooit geweten dat kerken er zo mooi uit zien van bovenaf.



We waren lang niet de enigen in de lucht. Zowel achter ons als voor ons zaten er nog een heleboel.



Toen Julia mijn foto's zag zei ze: "Ben je "kerks" geworden of zo?"
Ik kan het ook niet helpen, ik vond ze zo mooi! Dit is de kerk van Oerle...



We gaan toch niet door die waterstraal vliegen???
Dat deden we dus wel! Een paar mensen in de mand kregen natte voeten, ik gelukkig niet. En toen moesten we snel weer omhoog, anders waren we tegen die bomen aan gevlogen!



Even later waren we weer veilig geland.
Nou ja, veilig, we waren wel een meter of tien over de grond gesleurd. Je kunt het spoor hier duidelijk zien.



In de verte komen de hulptroepen al aan om ons op te halen. De ballon wordt weer netjes ingepakt en in de aanhanger geladen, waarna hij teruggebracht wordt naar het beginpunt van de reis.
Het inpakken van de ballon is zwaar werk, dat ik liever aan de mannen overliet.



Maar om champagne te drinken was ik dan weer niet te fijn gebouwd natuurlijk.
Onze piloot vertelde over de geschiedenis van luchtballons. De eerste ballonvaarders waren Fransen. Ze hadden een papieren ballon gemaakt en daar onder stookten ze een vuurtje met flink wat paardenmest en andere rommel die veel rook veroorzaakt, want ze dachten dat de ballon opsteeg dankzij de rook. Dat het door de hete lucht kwam, wisten ze toen nog helemaal niet.
Er kwamen flink wat vonken met de rook mee uit dat smerige vuurtje en daarom moesten ze met lange stokken met een natte lap aan het uiteinde steeds de plekken uitdoven waar die vonken de ballon in brand konden steken.
Toen ze geland waren, was de Franse koning zo onder de indruk van hun moed, dat hij ze eigenaar (landheer) maakte van al het land waar ze overheen gevlogen waren.

Daarom wordt tot de dag van vandaag iedereen die voor het eerst in een ballon gevaren heeft in de adelstand verheven. Ik ben nu dus barones van Eindhoven tot Knegsel, want dat is het traject dat we gevlogen -- ik bedoel gevaren -- hebben.

Barones word je niet zomaar, je moet er wel voor knielen... En dan worden er wat ceremoniële handelingen uitgevoerd.
Welke dat zijn, laat ik graag over als verrassing voor toekomstige ballonvaarders.




<< Home