Dagboek

Vandaag was er in het Stadswandelpark iets te doen: "Eindhoven Culinair" Dat klinkt naar lekker eten en het was mooi weer, dus wij er op af. Bij de ingang kon je "Lempkes" kopen, die op het terrein als betaalmiddel dienden. Maar ja, hoeveel moet je er kopen dan? Geen idee! We kochten er tweeëntwintig voor twintig Euro.

En wij het terrein op... Het bleek dat allerlei restaurants zich hier presenteerden door in een tent of op een terras iets van hun verfijnde keuken te laten proeven. De prijzen waren wel hoger dan we dachten. Er was vrijwel niets dat je voor één Lempke kon kopen. Ja, één bitterbal, dat had gekund. Toen we een tijdje hadden rondgelopen streken we neer op twee van de schaarse vrije stoelen en we bestelden een glas rosé. Dat kostte al drie Lempkes per glas, dus we hadden er nog maar 16. Eigenlijk al te weinig om iets te eten met nog een drankje er bij. Maar voorlopig vermaakten we ons met mensen kijken.

Toch kun je niet zeggen dat je naar Eindhoven Culinair geweest bent als je er niks hebt gegeten. En met al die lekkere geuren en etende mensen om je heen, neemt de eetlust ook voortdurend toe. Maar er was ook bijna nergens plaats om aan te schuiven, overal zat het vol. Zo kwamen we bij de Collse Hoeve terecht. De Collse Hoeve is een erg chique restaurant en ook hier op het terrein hadden ze die uitstraling weten te behouden. De grote mensenmassa leek daar een beetje voor terug te schrikken en zodoende was er volop plaats. We namen plaats aan een keurig gedekte tafel en we waren best wel blij om even uit de drukte te zijn. Eerst nog maar iets drinken dan...

Intussen maakte ik me grote zorgen over onze voorraad Lempkes. We hadden nu al niet meer genoeg om in deze zaak nog iets te eten. Gelukkig verzekerde de ober ons dat we aan onze tafel Lempkes zouden kunnen bijkopen.
Dus bestelden we kwartel in rode portsaus met een quiche van paddestoelen. Het was een heel klein hapje, maar wel erg lekker!

We genoten van het eten, we genoten van nog een glaasje wijn er bij en we genoten van levende muziek: De pianist zat erg zijn best te doen om de chique sfeer van de Collse Hoeve ook hier tot zijn recht te laten komen. Men zegt wel eens dat muziek bij het eten een belediging is voor de kok zowel als de muzikant, maar daar ben ik het helemaal niet mee eens.
Opeens viel het Julia op dat ik tranen in mijn ogen had. "Scheelt er iets?" vroeg ze. Ach nee, dat niet. Maar de pianist speelde "My Favorite Things" uit "The Sound of Music" en daar wordt ik altijd een beetje ontroerd van...

Raindrops on roses and whiskers on kittens
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings
These are a few of my favorite things

Cream colored ponies and crisp apple streudels
Doorbells and sleigh bells and schnitzel with noodles
Wild geese that fly with the moon on their wings
These are a few of my favorite things

Girls in white dresses with blue satin sashes
Snowflakes that stay on my nose and eyelashes
Silver white winters that melt into springs
These are a few of my favorite things

When the dog bites
When the bee stings
When I'm feeling sad
I simply remember my favorite things
And then I don't feel so bad
Nadat we Lempkes hadden bijgekocht en onze rekening betaald, hadden we er nog tien over en ik wist precies waar ik die aan wilde besteden: Bij Mey Wah hadden ze keuze uit twee soorten noedelsoep voor vijf Lempkes per kop. Daar had ik nou echt zin in en bovendien waren de Lempkes daarmee schoon op. We kozen voor noedelsoep met Pekingeend.

Ik heb in Japan de nodige ervaring opgedaan in het eten met stokjes, maar dit was toch de eerste keer dat ik soep met stokjes at. Natuurlijk kan dat niet: De bouillon moet je toch uit de kop drinken. Maar de stukken vlees en groente kun je heel goed met de stokjes uit de soepkom pakken en dat is dan ook de bedoeling. We kregen er trouwens ook een lepel bij, maar het is toch veel leuker om in stijl te eten?


<< Home