Dagboek

Amateurgezelschap de Delftse Komedie vierde zijn vijfendertigste verjaardag met 'Carthago', over de onmogelijke liefde tussen de Phoenische prinses Dido en godenzoon Aeneas.

Carthago vertelt het verhaal van de verbannen prinses Dido die de koning te slim af is en een bloeiende en rijke stad weet te stichten in een land waar zij als vluchteling aankomt. Zij komt per boot aan bij de kade en vraagt aan de koning een stuk land ter grootte van een ossenhuid. De koning stemt spottend toe, waarop Dido de ossenhuid aan repen knipt en de omtrek van de stad bepaalt.

We werden overspoeld met feiten uit de Griekse mytologie en geschiedenis. En die klopten ook allemaal. Met uitzondering van de raadgever van koning Larbas, die te pas en te onpas zei, dat Carthago verwoest moest worden. Trouwe lezers van mijn weblog weten al twee jaar dat dat een uitspraak was van Cato in het Forum Romanum, niet van een Noordafrikaan.

We werden steeds meegevoerd van plaats naar plaats op het terrein en in de gebouwen van de oude lijmfabriek. Eerst nog verlicht door de ondergaande zon vanuit het westen en daarna door de opkomende, volle maan vanuit het oosten. Maar een constante factor was de belichting die verzorgd werd door Improve. Wat een sfeer! Wat een ambiance!

We ontmoeten de godinnen Hera en Afrodite. En uiteindelijk loopt het hele verhaal uit op een machtsstrijd tussen die twee godinnen. Alsof Afrodite niet beseft dat ze tegenover Hera (wettige echtgenote van de oppergod Zeus) altijd aan het kortste eind zal trekken. Zeus bemoeit zich dan ook met de zaak en dat leidt tot een verblindende slotscène in één van de gebouwen dat is omgetoverd tot een jachttafereel in het bos. Donder en bliksem zijn niet van de lucht en eerlijk gezegd was ik wel blij dat dit gebouw niet was uitgerust met een sprinkler-installatie, anders waren we waarschijnlijk allemaal nat geregend.

Naast de acteurs speelden ook dansers en muzikanten een belangrijke rol. Ik was erg onder de indruk van die danseressen, die echt een heel zware taak hadden. Eén van de danseressen, Inge Schrama, zei daarover in een interview in Delta: "De dansen in Carthago zijn heel modern, met veel Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse invloeden. De eerste dans vind ik de mooiste. We bewegen op het ritme van de trommels. In die dans zit veel energie en dynamiek. Dat ziet er gaaf uit. Na afloop van de voorstelling zeiden veel mensen dat ze het zeer sexy vonden. Vooral omdat de rokjes best kort zijn. Dat vond ik leuk om te horen, want dat hoort er zeker bij."

Absoluut waar, ik vond de danseressen erg sexy. Heerlijk om als jonge vrouw zo physiek met je lichaam bezig te mogen zijn voor een groot publiek. (Ik moet toegeven dat ik wel een beetje jaloers was...) Je moet alleen wel het lef en het uithoudingsvermogen hebben. Hulde!


<< Home