Dagboek

Julia en ik gaan tegenwoordig regelmatig een flinke wandeling maken. Dat schijnt gezond te zijn. Maar het is niet leuk om altijd maar hetzelfde rondje te moeten lopen, dus gisteren hebben we de "Natuurwijzer" van de Vereniging Natuurmonumenten erbij gepakt om een leuk wandelgebied uit te zoeken. Het dichtstbijzijnde was het Dommeldal.

De route begint bij de watermolen tegenover café/camping "De Volmolen". In de negentiende eeuw stonden er langs de rivier de Dommel maar liefst twintig watermolens. Volgens de geschriften zou op deze plaats al in 703 een watermolen hebben gestaan. Rond 1350 werd er een dubbele molen van gemaakt: Aan de Waalrese kant werd met behulp van waterkracht olie geslagen uit lijnzaad, terwijl in het gebouw aan de Riethovense zijde molenstenen waren geplaatst waarmee graan gemalen werd. Vanaf 1792 werd deze molen gebruikt als volmolen. Hier werd wollen stof verdicht tot vilt door het te wassen en er op te slaan. De molen is in 1992 herbouwd.

De route begint met bijna een kilometer rechtdoor lopen op het fietspad langs de provinciale weg. Niet helemaal de boswandeling waar we op gehoopt hadden, maar wel een mogelijkheid om stevig door te stappen, dus heel goed tegen de osteoperose. Het fietspad is pas opnieuw geasfalteerd en zo glad als een biljartlaken, een uitstekend loopvlak dus!

Dan gaat het rechtsaf een zandpad op en begint het op een boswandeling te lijken. Verschillende stukken van dit gebied zijn eigendom van Natuurmonumenten. Het is de bedoeling om hier de natuur te verrijken door het oude cultuurlandschap te herstellen. De Dommel en de Keersop, de beide rivieren die hier samenstromen zijn typische laaglandbeken die veel kronkelen en gemakkelijk overlopen. In het verleden zijn ze sterk gekanaliseerd en zelfs bedijkt, maar nu mogen ze weer gaan kronkelen. De graslanden in het dal krijgen hun oude functie terug om overtollig riverwater op te slaan in tijden van grote wateraanvoer. Om de natuur een handje te helpen zijn nu al een paar poelen aangelegd, zoals die in dit terrein vanzelf horen te ontstaan. Dat is het natuurlijke leefmilieu van de kikker en de salemander.

Pas op het verste punt van de route ontmoeten we de rivier de Dommel, juist op het punt waar die de enige kronkel maakt die nog van vroeger is overgebleven. Daarna loopt het pad terug langs de Dommel, stroomopwaarts in de richting van de watermolen. Op de plaatsen waar het pad langs de buitenkant van een bocht loopt, is duidelijk te zien dat er brokken van de oever afbreken en het pad steeds smaller wordt. Nu de Dommel de vrije loop krijgt, zal Natuurmonumenten dit pad elk jaar een stukje naar rechts moeten verleggen, anders verdwijnt het langzaam in de rivier!

Op de plaats waar het pad weer afbuigt van de rivier, loopt de route dwars door een houtwal. Hier was het voor het eerst dat we van een echte boswandeling konden spreken. In feite was er sprake van twee soorten bos, want het gedeelte dicht bij de rivier is erg vochtig en gaandeweg wordt de grond droger. Daardoor kunnen er in dit kleine stukje bos erg veel verschillende planten- en diersoorten leven.
Zo kwamen we weer terug bij de proviciale weg en we moesten weer een kilometer terug lopen naar het beginpunt, opnieuw een mooie gelegenheid om er stevig de pas in te zetten.


<< Home