Dagboek

Vandaag togen Julia en ik als vanouds samen naar de VU. De eerste afspraak stond om 10:30 met de endocrinoloog. Het werd wel erg spannend of we dat nog zouden halen, want natuurlijk stonden er weer files op de A2, vooral op het stuk van Utrecht naar Amsterdam.

Hollend arriveerden we, nauwelijks vijf minuten te laat en toen moesten we wachten; de dokter was er nog niet. Zou hij in dezelfde file gestaan hebben als wij? Nee, het bleek dat hij een lang telefoongesprek had gehad. Hij bekeek zorgvuldig de resultaten van mijn laatste bloedanalyse. Er was me naar aanleiding van dat onderzoek al calcium en vitamine D voorgeschreven, maar hij heeft de dosering nu verdubbeld.
"U hebt echt osteoperose. U moet veel beweging nemen. En... Rookt U?"
"Ja, nog steeds..."
"Tja, het is Uw eigen leven, U moet zelf weten wat U doet. Maar over tien jaar zult U de gevolgen merken. Roken is erg slecht bij botontkalking. En trouwens ook voor mensen die oestrogeen gebruiken."

De volgende stap was de psycholoog. Ze was na ons vorige gesprek natuurlijk erg verbaasd om Julia en mij weer samen voor haar tafeltje te vinden. Dus we hebben uitgebreid verteld hoe we terug bij elkaar gekomen zijn en hoe we ons leven nu anders willen gaan inrichten.
We hebben ook uitgebreid gesproken over de wachtlijst-problematiek: De cliënten van de VU weten gewoon niet waar ze aan toe zijn. We wachten maar en wachten maar en weten niet eens bij benadering wanneer we aan de beurt zullen zijn. Ik leef nu al bijna vier jaar volledig als vrouw, maar ik heb met allerlei beperkingen te maken. Ik kan moeilijk naar het zwembad met zo'n grote bobbel in mijn bikinislipje. Buitenlandse reizen zijn een probleem als er in je paspoort staat dat je een man bent, terwijl je er uit ziet als een vrouw. En intussen word ik links en rechts ingehaald door andere transseksuelen die zich laten opereren in Thailand, in België, in Duitsland, in Engeland en in de USA.
En hoe zit het met de planning rond mijn werk en rond onze toekomstige vakanties? Je moet ruim van te voren weten, wanneer je geopereerd wordt, zodat je daar je plannen op kunt aanpassen en je omgeving voorbereiden. Als psycholoog moet zij toch begrijpen wat het met mensen doet om ze over zoiets belangrijks zo lang in onzekerheid te laten?
Ja, dat begreep ze wel, maar... Er volgde een lange uitleg over de praktische problemen waar het genderteam op stuit. In het afgelopen jaar hebben ze bijvoorbeeld maar 25% van de capaciteit die hen was toegezegd van de plastische chigurgie ook werkelijk gekregen. Zo kon het gebeuren dat er toezeggingen gedaan werden, die dan weer niet waar gemaakt konden worden en daar werden transseksuelen dan weer (terecht) kwaad over. Het genderteam is zelf ook allerminst blij met de situatie zoals die is.
Binnenkort wordt er bij Humanitas in Amsterdam een bijeenkomst georganiseerd met een plastisch chirurg van de VU die toelichting gaat geven over de behandelwijze en ook vragen kan beantwoorden. Eigenlijk zou de VU zelf dat soort bijeenkomsten moeten organiseren en misschien gaat dat in de toekomst ook wel gebeuren.
Ik vertelde over een verslag van zo'n bijeenkomst dat ik laatst gehoord heb. Wat me daarin het meest getroffen heeft, is de manier waarop die chirurg over het roken sprak:

"We testen Uw bloed, om te zien of U gerookt heeft. Zo ja, dan gaat de operatie niet door."
"En hoe lang van te voren moet je dan stoppen?" vroeg één van de aanwezigen.
"Och, zo'n twintig jaar voor de operatie", antwoordde de arts laconiek...

Zo had ik het onderwerp zelf weer op roken gebracht. Bij de VU geldt als regel dat je zes weken voor de operatie gestopt moet zijn met roken. Ik heb dan ook een opdracht meegekregen van de psycholoog:
"Volgende keer ga je me vertellen, hoe je denkt te gaan stoppen met roken."
Daar ben ik mooi klaar mee ...

De nieuwe afspraken waren snel gemaakt, op 1 augustus moet ik weer verschijnen. Eigenlijk had ik nog opnieuw willen vragen maar de mogelijkheden voor een adamsappel-reductie, maar voor ik het wist, stond ik weer buiten. De beide secretaresses waren afwezig en de coördinator moest alles alleen doen. Hij holde van de ene telefoon naar de andere als een dansende derwish.

Ik had nog een derde afspraak vandaag, namelijk bij de afdeling logopedie. Omdat ik een nieuwe logopediste heb, had ik gevraagd om een nieuwe verwijzing, maar die wilde men niet afgeven, voordat ze me nog een keer gezien hadden. Ik vond het een beetje onzin, maar ja, de patiënt wikt, de dokter beschikt.
Het was al heel mooi dat ik deze afspraak had kunnen plannen op dezelfde dag als mijn andere afspraken, alleen was de afspraak pas 'smiddags, dus we hadden de nodige uurtjes stuk te slaan. Het was echt prachtig weer. Daarom zijn we gaan wandelen, in de richting van het Amsterdamse Bos.
Zo ver zijn we echter niet gekomen, want we vonden op onze weg het restaurant "De Veranda" en daar hebben we lekker geluncht. Julia had een gegratineerde geitenkaas met honingsaus en ik een "Verandaburger". Heerlijk!

Om 15:15 werd ik verwacht bij de logopedie. Na enig zoeken vonden we de juiste wachtkamer, herkenbaar aan die geinige giraf op de grond. De secretaresse kwam checken of wij een afpraak hadden, maar ze maakte niet echt de indruk dat we verwacht werden. En toen begon het wachten... en wachten... en wachten...
Ze zou ons toch niet vergeten zijn? Na ruim een half uur moest Julia wel terug naar de auto, want onze parkeermeter was bijna afgelopen, ze moest hem bijvullen.
En toen ging het opeens heel snel. Binnen tien minuten was er opnieuw een filmpje van mijn stembanden gemaakt en we hadden even bijgepraat.
Mijn stembanden zien er nog steeds erg gezond uit, alleen was mijn keel wat rood bij de uiteinden van de stembanden. "Dat kan door het roken komen", werd me gezegd. Dat was de derde keer vandaag dat het over roken ging!
In elk geval kreeg ik de toezegging dat de VU een verwijsbrief naar mijn nieuwe logopediste gaat sturen en daar ging het om.

Julia was nog niet terug, dus ik belde haar even met de mobiel, misschien was ze nog onderweg, misschien had ze zelfs nog geen geld in de parkeermeter gegooid. Maar nee! We liepen elkaar al bellend in de armen bij de ingang van het ziekenhuis. Het zat er weer op voor vandaag; nu gauw naar huis!
We hebben bijna drie uur gedaan over de thuisreis, bijna de hele weg stonden we in de file. Ik voelde me echt gesloopt toen ik thuiskwam. Julia had onderweg nog wat geslapen en dat was maar goed ook, want zij sprong meteen in de andere Twingo en vertrok naar Rotterdam voor een vergadering van de toneelvereniging.


<< Home