English
Nederlands
2006-01-24
Weer naar de VU
Het eerste wat ik bij de VU te horen kreeg waren complimenten over mijn interview in NRC.
Ik vertelde dat ik best veel reacties had gehad; positieve en negatieve. Dat laatste verbaasde de medewerkers van de VU wel. Mijn psychologe zei dat ze in het artikel niks negatiefs over transseksuelen in het algemeen had gelezen.
En de coördinator was met mij van mening dat mensen die al bepaalde vooroordelen hebben, zo'n artikel gaan lezen in de hoop (of met de vrees) die bevestigd te vinden.
Kortom: In hun ogen heb ik niets verkeerds gezegd.
Bij de psychologe kon ik vertellen over mijn vorderingen sinds ons vorige gesprek, op 10 oktober. Er is natuurlijk erg veel gebeurd in de tussentijd: Een nieuwe baan begonnen en mijn relatie op de klippen gelopen. Maar om een lang verhaal kort te maken: Het gaat best goed met me sinds die grote ommezwaai op 1 december.
Op het werk is duidelijk te merken dat de mensen een heel andere houding tegenover me hebben dan in mijn vorige werkkring: Ze hebben me nooit anders gekend dan als vrouw en dat maakt een enorm verschil. Ik word behandeld als elke andere vrouw.
De endocrinoloog had de uitslag van mijn laatste botscan. Er zit echt te weinig kalk in mijn botten, duidelijk minder dan bij mijn leeftijdgenoten. Dat ligt niet aan een gebrek aan geslachtshormonen: Uit de bloedproeven blijkt dat die op een keurig hoog niveau zitten.
Maar het kan zijn dat ik gewoon aanleg heb voor een laag kalkniveau: Ik ben erg slank en dan heb je van nature ook dunnere botten met minder kalk er in.
Voor de zekerheid wil hij mijn bloed op nog wat extra bestanddelen laten testen.
Ik verwachtte dus, dat er dit keer meer dan de gebruikelijke zeven buisjes bloed afgenomen zouden worden, maar dat viel mee: Ze hoefden er maar vijf!
Ik ga steeds meer wennen aan die bloedafname: Dit keer durfde ik voor het eerst toe te kijken hoe die naald in mijn arm verdween! Maar eng blijft het!
Na het onderzoek en het maken van afspraken voor de volgende keer, mocht ik weer naar huis.
Nou ja, naar huis... Mijn werk in Nieuwegein ligt gewoon in de route van de VU naar huis, dus ik had nog een mooi stuk van de dag over om te kunnen werken.
<< Home
Ik vertelde dat ik best veel reacties had gehad; positieve en negatieve. Dat laatste verbaasde de medewerkers van de VU wel. Mijn psychologe zei dat ze in het artikel niks negatiefs over transseksuelen in het algemeen had gelezen.
En de coördinator was met mij van mening dat mensen die al bepaalde vooroordelen hebben, zo'n artikel gaan lezen in de hoop (of met de vrees) die bevestigd te vinden.
Kortom: In hun ogen heb ik niets verkeerds gezegd.
Bij de psychologe kon ik vertellen over mijn vorderingen sinds ons vorige gesprek, op 10 oktober. Er is natuurlijk erg veel gebeurd in de tussentijd: Een nieuwe baan begonnen en mijn relatie op de klippen gelopen. Maar om een lang verhaal kort te maken: Het gaat best goed met me sinds die grote ommezwaai op 1 december.
Op het werk is duidelijk te merken dat de mensen een heel andere houding tegenover me hebben dan in mijn vorige werkkring: Ze hebben me nooit anders gekend dan als vrouw en dat maakt een enorm verschil. Ik word behandeld als elke andere vrouw.
De endocrinoloog had de uitslag van mijn laatste botscan. Er zit echt te weinig kalk in mijn botten, duidelijk minder dan bij mijn leeftijdgenoten. Dat ligt niet aan een gebrek aan geslachtshormonen: Uit de bloedproeven blijkt dat die op een keurig hoog niveau zitten.
Maar het kan zijn dat ik gewoon aanleg heb voor een laag kalkniveau: Ik ben erg slank en dan heb je van nature ook dunnere botten met minder kalk er in.
Voor de zekerheid wil hij mijn bloed op nog wat extra bestanddelen laten testen.
Ik verwachtte dus, dat er dit keer meer dan de gebruikelijke zeven buisjes bloed afgenomen zouden worden, maar dat viel mee: Ze hoefden er maar vijf!
Ik ga steeds meer wennen aan die bloedafname: Dit keer durfde ik voor het eerst toe te kijken hoe die naald in mijn arm verdween! Maar eng blijft het!
Na het onderzoek en het maken van afspraken voor de volgende keer, mocht ik weer naar huis.
Nou ja, naar huis... Mijn werk in Nieuwegein ligt gewoon in de route van de VU naar huis, dus ik had nog een mooi stuk van de dag over om te kunnen werken.
<< Home
© 1985-2006 E.G. Snel
