English
Nederlands
2005-12-31
Cabaret en Champagne
Nee, ik zei niet Cabaret Champagne, ik zei Cabaret en Champagne. Dat is voor ons sinds jaar en dag de manier om oud en nieuw te vieren en zo hebben we het dit jaar ook weer gedaan. Ik ben dus naar Julia gegaan en ik heb de jaarwisseling gevierd samen met haar en onze lieve vriendin L.
Voor wat betreft het cabaret gaat deze traditie nog veel verder terug. Vroeger, bij mijn ouders thuis, was het al vaste prik: Kijken naar de oudejaarsconferance van Wim Kan. De champagne is er later bijgekomen, want bij mijn ouders thuis wordt geen alcohol gedronken. En Wim kan niet meer; anderen hebben het stokje van hem overgenomen.
Tegenwoordig wordt de echte oudejaarsconferance gedaan door Youp van het Hek. Het thema van dit jaar was: "Hoe kleuriger het jasje, hoe droeviger de clown." Youp droeg een zeer kleurig jasje en zijn verhaal was dan ook buitengewoon droevig! Vooral het (waargebeurde) verhaal over de zelfmoordenaar. Hij klom in een reuzerad om er vanaf te springen en het publiek beneden op straat riep: "Spring! Spring!" Afschuwelijk! Maar dat is de bedoeling van dit soort cabaret: Door middel van humor opent het je ogen voor misstanden in de wereld...
We hebben een fijne oudejaaravond gehad met ons drieën!
Voor wat betreft het cabaret gaat deze traditie nog veel verder terug. Vroeger, bij mijn ouders thuis, was het al vaste prik: Kijken naar de oudejaarsconferance van Wim Kan. De champagne is er later bijgekomen, want bij mijn ouders thuis wordt geen alcohol gedronken. En Wim kan niet meer; anderen hebben het stokje van hem overgenomen.
Tegenwoordig wordt de echte oudejaarsconferance gedaan door Youp van het Hek. Het thema van dit jaar was: "Hoe kleuriger het jasje, hoe droeviger de clown." Youp droeg een zeer kleurig jasje en zijn verhaal was dan ook buitengewoon droevig! Vooral het (waargebeurde) verhaal over de zelfmoordenaar. Hij klom in een reuzerad om er vanaf te springen en het publiek beneden op straat riep: "Spring! Spring!" Afschuwelijk! Maar dat is de bedoeling van dit soort cabaret: Door middel van humor opent het je ogen voor misstanden in de wereld...
We hebben een fijne oudejaaravond gehad met ons drieën!
2005-12-30
Interview
Die arme journaliste moet met het openbaar vervoer reizen! Dat had ik niet verwacht... Daarom heb ik afgesproken om haar even met de auto af te halen van het station. En we gaan het interview ook niet doen bij Van der Valk's Motel Eindhoven, zoals ik eerst in gedachten had, ik neem haar gewoon mee naar huis. Na het bezoek van de schoonmaakploeg ziet dat er ook weer acceptabel uit...
Ik ben een kwartier te vroeg, dus ik heb net nog even tijd om bij Yves Rocher binnen te lopen. Is mijn dagcrème er al? Nee, nog steeds niet! Uitstekend, voortaan haal ik hem bij de Etos!
Ik spring terug in de auto en race naar het station. Ja hoor, daar staat ze al! Helemaal verkleumd natuurlijk, maar in de auto is het lekker warm. Er komt al meteen een leuk gesprek op gang. In zekere zin zijn wij natuurlijk collega's: We werken allebei voor de schrijvende pers, maar zij als verslaggever en ik als vertaler.
Ik ben blij dat het juist het NRC is, dat me wil interviewen. Dat is tenminste een kwaliteitskrant! Je wordt tegenwoordig doodgegooid met interviews van transseksuelen, maar gaat het ook ergens over? Vaak niet. Kijk maar eens naar zo'n programma op SBS6 of RTL4: Als het is afgelopen, weet je nog niks! Maar het trekt wel kijkers...
Nee, dit interview moet anders worden. Afhankelijk van de ruimte op de dag van publicatie kan het een heel uitgebreid verhaal worden. Deze interviewster werkte vroeger voor de Spits en dan was ze vaak zelf erg teleurgesteld over wat er uiteindelijk gepubliceerd werd. Dan had ze zich in een onderwerp verdiept en veel informatie verzameld, maar het uiteindelijke artikel was niet groter dan 100 woorden op pagina 8.
We kunnen gezellig kouten over aantallen letters en woorden en hoeveel werk het is om die te schrijven, maar we komen al snel tot het echte onderwerp: Mijn ervaringen in het leven als transseksuele vrouw. Ze schrijft een half schrijfblok vol terwijl ik gezellig zit en sta te vertellen. Tijdens het interview zorg ik voor koffie en een lichte lunch in de vorm van twee heerlijke tosti's naar het recept van Oma Snel.
Daarna breng ik haar terug naar het station, waar ze nog mooi op tijd aankomt voor de trein naar Utrecht van 14:08. Begin januari komt de fotograaf, maar die zal naar mijn werk moeten komen, in Nieuwegein. Dus geen glamour-plaatje met visagie enzovoort, eerder een actie-foto, zoals ik echt ben.
Aan het eind van de middag zit ik weer tegen mijn cursusopgave aan te hikken als Julia me onverwachts belt. Ze vraagt of ik geen zin heb om lekker in de stad te gaan flaneren en een hapje te gaan eten... Nou, eigenlijk best wel, maar ik heb nog zoveel te doen!
Uiteindelijk besluit ik dat uit eten gaan toch veel leuker is dan werken, dus ik ga naar Julia toe. Intussen begint het steeds harder te sneeuwen en te waaien. Ik denk dat met dit weer alleen de ijsberen zin hebben om door de stad te flaneren! Dus we kiezen ervoor om alleen maar samen uit eten te gaan, bij Plaza Futura dit keer. Julia woont zo lekker dicht bij het centrum, alles is gewoon op loopafstand!
Julia kiest voor een Marokkaans stoofpotje met lamsvlees en ik voor een varkenshaasje in pittige saus. We hebben elkaar best veel te vertellen, maar tijdens het smullen van deze heerlijke gerechten zijn we toch af en toe even stil. Samen uit eten gaan is en blijft een fijne gezamenlijke hobby van ons!
Ik ben een kwartier te vroeg, dus ik heb net nog even tijd om bij Yves Rocher binnen te lopen. Is mijn dagcrème er al? Nee, nog steeds niet! Uitstekend, voortaan haal ik hem bij de Etos!
Ik spring terug in de auto en race naar het station. Ja hoor, daar staat ze al! Helemaal verkleumd natuurlijk, maar in de auto is het lekker warm. Er komt al meteen een leuk gesprek op gang. In zekere zin zijn wij natuurlijk collega's: We werken allebei voor de schrijvende pers, maar zij als verslaggever en ik als vertaler.
Ik ben blij dat het juist het NRC is, dat me wil interviewen. Dat is tenminste een kwaliteitskrant! Je wordt tegenwoordig doodgegooid met interviews van transseksuelen, maar gaat het ook ergens over? Vaak niet. Kijk maar eens naar zo'n programma op SBS6 of RTL4: Als het is afgelopen, weet je nog niks! Maar het trekt wel kijkers...
Nee, dit interview moet anders worden. Afhankelijk van de ruimte op de dag van publicatie kan het een heel uitgebreid verhaal worden. Deze interviewster werkte vroeger voor de Spits en dan was ze vaak zelf erg teleurgesteld over wat er uiteindelijk gepubliceerd werd. Dan had ze zich in een onderwerp verdiept en veel informatie verzameld, maar het uiteindelijke artikel was niet groter dan 100 woorden op pagina 8.
We kunnen gezellig kouten over aantallen letters en woorden en hoeveel werk het is om die te schrijven, maar we komen al snel tot het echte onderwerp: Mijn ervaringen in het leven als transseksuele vrouw. Ze schrijft een half schrijfblok vol terwijl ik gezellig zit en sta te vertellen. Tijdens het interview zorg ik voor koffie en een lichte lunch in de vorm van twee heerlijke tosti's naar het recept van Oma Snel.
Daarna breng ik haar terug naar het station, waar ze nog mooi op tijd aankomt voor de trein naar Utrecht van 14:08. Begin januari komt de fotograaf, maar die zal naar mijn werk moeten komen, in Nieuwegein. Dus geen glamour-plaatje met visagie enzovoort, eerder een actie-foto, zoals ik echt ben.
Aan het eind van de middag zit ik weer tegen mijn cursusopgave aan te hikken als Julia me onverwachts belt. Ze vraagt of ik geen zin heb om lekker in de stad te gaan flaneren en een hapje te gaan eten... Nou, eigenlijk best wel, maar ik heb nog zoveel te doen!
Uiteindelijk besluit ik dat uit eten gaan toch veel leuker is dan werken, dus ik ga naar Julia toe. Intussen begint het steeds harder te sneeuwen en te waaien. Ik denk dat met dit weer alleen de ijsberen zin hebben om door de stad te flaneren! Dus we kiezen ervoor om alleen maar samen uit eten te gaan, bij Plaza Futura dit keer. Julia woont zo lekker dicht bij het centrum, alles is gewoon op loopafstand!
Julia kiest voor een Marokkaans stoofpotje met lamsvlees en ik voor een varkenshaasje in pittige saus. We hebben elkaar best veel te vertellen, maar tijdens het smullen van deze heerlijke gerechten zijn we toch af en toe even stil. Samen uit eten gaan is en blijft een fijne gezamenlijke hobby van ons!
2005-12-29
Weinig tijd meer
Zoem, zoem, zoem, tidelidi, tidelida!
Hmmmm?
Tiedelidie, tiedelida!
O, vandaag is het mijn GSM! Maar ik ben op alles voorbereid!
Tiedelidie, tiedelida!
Met één greep pak ik de GSM van het nachtkastje en ik neem het gesprek aan. Het is de journaliste van NRC, die onze afspraak toch liever wil verzetten naar morgenochtend... OK, dat is goed...
Ik leg het toestel neer, draai me om en slaap lekker verder...
Het is al middag als ik wakker word en ik realiseer me, dat de vakantie nu voorbij is. Vandaag had ik gereseveerd voor het interview en morgen had ik nog vrij gehouden. Nu heb ik morgen het interview en van vandaag heb ik de helft al verslapen!
Ik maak helemaal geen gebruik van mijn vrijheid! Het wordt hoog tijd dat ik iets leuks ga doen. Dus ik ga 's middags nog even de stad in. Eindelijk ben ik weer in de gelegenheid om mijn dagcrème-met-een-tintje te gaan kopen bij Yves Rocher. Maar wat denk je? Die is uitverkocht! "Misschien morgen!"
En dat is al bijna elke keer zo geweest als ik het wilde kopen! Ik ben het zat met Yves Rocher! Ik besluit om het morgen voor de allerlaatste keer opnieuw te proberen. Zulke crème kan ik evengoed bij de Etos kopen...
's Avonds probeer ik weer te werken aan mijn cursus C++. Ik heb die in november niet meer helemaal af gekregen en toch ben ik er bijna. Alleen nog een grote oefenopgave maken en insturen ter correctie. Helaas is er een complicatie: Bij mijn oude werkgever kon ik werken met Microsoft Visual Studio en dat had ik inmiddels goed in de vingers, maar nu moet gebruik maken van de vijf jaar oude compiler van Borland, die met het cursusmateriaal is meegeleverd. Dat betekent dat ik eerst met deze compiler moet leren omgaan. Dat kost me dus de hele avond en ben nog niet eens echt aan de opgave begonnen.
Hmmmm?
Tiedelidie, tiedelida!
O, vandaag is het mijn GSM! Maar ik ben op alles voorbereid!
Tiedelidie, tiedelida!
Met één greep pak ik de GSM van het nachtkastje en ik neem het gesprek aan. Het is de journaliste van NRC, die onze afspraak toch liever wil verzetten naar morgenochtend... OK, dat is goed...
Ik leg het toestel neer, draai me om en slaap lekker verder...
Het is al middag als ik wakker word en ik realiseer me, dat de vakantie nu voorbij is. Vandaag had ik gereseveerd voor het interview en morgen had ik nog vrij gehouden. Nu heb ik morgen het interview en van vandaag heb ik de helft al verslapen!
Ik maak helemaal geen gebruik van mijn vrijheid! Het wordt hoog tijd dat ik iets leuks ga doen. Dus ik ga 's middags nog even de stad in. Eindelijk ben ik weer in de gelegenheid om mijn dagcrème-met-een-tintje te gaan kopen bij Yves Rocher. Maar wat denk je? Die is uitverkocht! "Misschien morgen!"
En dat is al bijna elke keer zo geweest als ik het wilde kopen! Ik ben het zat met Yves Rocher! Ik besluit om het morgen voor de allerlaatste keer opnieuw te proberen. Zulke crème kan ik evengoed bij de Etos kopen...
's Avonds probeer ik weer te werken aan mijn cursus C++. Ik heb die in november niet meer helemaal af gekregen en toch ben ik er bijna. Alleen nog een grote oefenopgave maken en insturen ter correctie. Helaas is er een complicatie: Bij mijn oude werkgever kon ik werken met Microsoft Visual Studio en dat had ik inmiddels goed in de vingers, maar nu moet gebruik maken van de vijf jaar oude compiler van Borland, die met het cursusmateriaal is meegeleverd. Dat betekent dat ik eerst met deze compiler moet leren omgaan. Dat kost me dus de hele avond en ben nog niet eens echt aan de opgave begonnen.
2005-12-28
Schoonmaakploeg
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
OH NEE! Niet weer!
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Opnieuw rol ik mezelf uit bed...
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
"Als dit dezelfde is als gisteren, dan zal ik hem eens even..."
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Ik krijg de telefoon dit keer op tijd te pakken...
"Kun je even de deur open maken? De schoonmaakploeg is hier!"
Ach ja, het is woensdag! Julia en onze goede vriendin L. komen hier elke woensdag schoonmaken. Snel trek ik een kamerjas aan en strompel naar de voordeur om ze binnen te laten.
Het moet gezegd worden: Het huis knapt weer enorm op van zo'n grote schoonmaakbeurt. Dat is gewoon af en toe nodig en zelf kom ik er niet aan toe...
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
OH NEE! Niet weer!
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Opnieuw rol ik mezelf uit bed...
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
"Als dit dezelfde is als gisteren, dan zal ik hem eens even..."
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Ik krijg de telefoon dit keer op tijd te pakken...
"Kun je even de deur open maken? De schoonmaakploeg is hier!"
Ach ja, het is woensdag! Julia en onze goede vriendin L. komen hier elke woensdag schoonmaken. Snel trek ik een kamerjas aan en strompel naar de voordeur om ze binnen te laten.
Het moet gezegd worden: Het huis knapt weer enorm op van zo'n grote schoonmaakbeurt. Dat is gewoon af en toe nodig en zelf kom ik er niet aan toe...
2005-12-27
Orde op zaken
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
"Huh, wat?"
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Ow, de telefoon!
Moeizaam rol ik mezelf uit bed...
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
"Ja, ja, ik kom er aan!"
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Waar is dat ding?
Ik neem hem op... Maar ik ben alweer te laat! Ze hebben opgehangen... Op zulke momenten zou ik wensen dat ik een nummermelder had. Dan had ik die mensen kunnen terugbellen en ze even haarfijn uitleggen wat ik ervan vind om iemand eerst wakker te bellen en dan alweer op te hangen, voordat ze de kans krijgen om op te nemen!
Met halfopen ogen werp ik een blik op de klok. Kwart voor twaalf! Nou, dan is het ook echt tijd om op te staan. Eerst maar eens douchen...
Als ik onder de douche vandaan kom, kijk ik weer op de klok. Half tien? Ow nee! Dan heb ik het daarnet verkeerd gezien: Het was pas negen uur! Welke idioot belt er nou op derde Kerstdag om negen uur 's morgens op? Begrijpen ze dan niet dat ik mijn rust hard nodig heb?
Ik neem een licht ontbijtje en begin aan mijn lijst van activiteiten. Overal in huis ligt nog rommel. Kleding van de hele week, post, formulieren, tijdschriften. Pruilend begin ik met opruimen... Maar ja, pruilen heeft weinig zin als er niemand is om je zielig te vinden. En het is toch wel weer fijn als er orde in de chaos komt! Voorlopig zorg ik ervoor dat alle dingen die bij elkaar horen op dezelfde stapel komen, dat scheelt al...
Toen vond ik het tijd voor een kopje koffie, maar... Oh nee! De filterzakjes waren op! Nu moest ik toch nog de deur uit, terwijl ik dat beslist niet van plan was.
Natuurlijk moet ik in de vakantie ook tijd inruimen voor leuke dingen, zoals mijn weblog bijwerken. Ik ben al zes weken achter met publiceren! Dat was wel nodig, omdat er zoveel spannende ontwikkelingen gaande waren, waarvan ik niet wist hoe ze zouden aflopen, maar het is een heel werk om dan weer in te halen tot de datum van vandaag.
En ik wil nieuwe dingen toevoegen, mogelijkheden om oude pagina's terug te vinden. Mensen hebben geklaagd dat ze bepaalde dagboekstukjes niet konden terugvinden op mijn site. Nou, ze staan er echt allemaal nog op, hoor! Maar de mogelijkheden om ze terug te vinden zijn soms wat omslachtig. Dat zit hem in de beperkte mogelijkheden die Blogger daarvoor biedt. Daarom heb ik zelf iets gemaakt. Hier is alvast een voorproefje: Een complete jaarinhoud van 2004!
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
"Huh, wat?"
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Ow, de telefoon!
Moeizaam rol ik mezelf uit bed...
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
"Ja, ja, ik kom er aan!"
RRrrrrrrrrrrriiinnnngggggggg!
Waar is dat ding?
Ik neem hem op... Maar ik ben alweer te laat! Ze hebben opgehangen... Op zulke momenten zou ik wensen dat ik een nummermelder had. Dan had ik die mensen kunnen terugbellen en ze even haarfijn uitleggen wat ik ervan vind om iemand eerst wakker te bellen en dan alweer op te hangen, voordat ze de kans krijgen om op te nemen!
Met halfopen ogen werp ik een blik op de klok. Kwart voor twaalf! Nou, dan is het ook echt tijd om op te staan. Eerst maar eens douchen...
Als ik onder de douche vandaan kom, kijk ik weer op de klok. Half tien? Ow nee! Dan heb ik het daarnet verkeerd gezien: Het was pas negen uur! Welke idioot belt er nou op derde Kerstdag om negen uur 's morgens op? Begrijpen ze dan niet dat ik mijn rust hard nodig heb?
Ik neem een licht ontbijtje en begin aan mijn lijst van activiteiten. Overal in huis ligt nog rommel. Kleding van de hele week, post, formulieren, tijdschriften. Pruilend begin ik met opruimen... Maar ja, pruilen heeft weinig zin als er niemand is om je zielig te vinden. En het is toch wel weer fijn als er orde in de chaos komt! Voorlopig zorg ik ervoor dat alle dingen die bij elkaar horen op dezelfde stapel komen, dat scheelt al...
Toen vond ik het tijd voor een kopje koffie, maar... Oh nee! De filterzakjes waren op! Nu moest ik toch nog de deur uit, terwijl ik dat beslist niet van plan was.
Natuurlijk moet ik in de vakantie ook tijd inruimen voor leuke dingen, zoals mijn weblog bijwerken. Ik ben al zes weken achter met publiceren! Dat was wel nodig, omdat er zoveel spannende ontwikkelingen gaande waren, waarvan ik niet wist hoe ze zouden aflopen, maar het is een heel werk om dan weer in te halen tot de datum van vandaag.
En ik wil nieuwe dingen toevoegen, mogelijkheden om oude pagina's terug te vinden. Mensen hebben geklaagd dat ze bepaalde dagboekstukjes niet konden terugvinden op mijn site. Nou, ze staan er echt allemaal nog op, hoor! Maar de mogelijkheden om ze terug te vinden zijn soms wat omslachtig. Dat zit hem in de beperkte mogelijkheden die Blogger daarvoor biedt. Daarom heb ik zelf iets gemaakt. Hier is alvast een voorproefje: Een complete jaarinhoud van 2004!
2005-12-26
Eindelijk rust
Een paar dagen vrij, mijn 29e column net op tijd verzonden naar Gendertalk, de eerstvolgende deadline voor mijn vertaalwerk pas op 9 januari... Zou ik nu eindelijk even rust hebben? Dan kan ik weer eens rustig uitslapen en...
Ohja! Mijn weblog bijwerken, mijn cursus afmaken, puinruimen in mijn huis, de stapels Kerstpost openmaken, de motorrijtuigenbelasting betalen, de logopediste betalen en haar honorarium declareren bij de ziektekostenverzekering, morgen boodschappen doen, diverse emails beantwoorden en...
Ohja! Woonruimte zoeken in Utrecht, Elektuur schrijven dat ik toch echt nog van plan ben om interessante artikelen over E-blocks te gaan maken, een interview met NRC, misschien nog een ander interview en...
Ohja! Zal ik ook nog nieuwjaarskaarten gaan versturen? Ik weet het nog niet...
Ohja! Mijn weblog bijwerken, mijn cursus afmaken, puinruimen in mijn huis, de stapels Kerstpost openmaken, de motorrijtuigenbelasting betalen, de logopediste betalen en haar honorarium declareren bij de ziektekostenverzekering, morgen boodschappen doen, diverse emails beantwoorden en...
Ohja! Woonruimte zoeken in Utrecht, Elektuur schrijven dat ik toch echt nog van plan ben om interessante artikelen over E-blocks te gaan maken, een interview met NRC, misschien nog een ander interview en...
Ohja! Zal ik ook nog nieuwjaarskaarten gaan versturen? Ik weet het nog niet...
2005-12-25
Negenentwintigste Column
Deze decembermaand is behoorlijk zwaar voor me geweest. Ik heb dan ook nauwelijks tijd gevonden om aan mijn weblog te werken. Maar "The show must go on", natuurlijk. Ik moet in elk geval elke twee weken een nieuwe column voor Gendertalk maken. Dus dat heb ik gedaan...
Vannacht is mijn 29e column uitgezonden in Gendertalk #542.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/BLUE01.mp3
De volledige tekst staat hier.
Vannacht is mijn 29e column uitgezonden in Gendertalk #542.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/BLUE01.mp3
De volledige tekst staat hier.
2005-12-11
Achtentwintigste Column
Vannacht is mijn achtentwintigste column uitgezonden in Gendertalk #540.
Alle programma's van gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/POOR01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
Alle programma's van gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/POOR01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
2005-12-03
Werken en werken
De T&T-avond kwam deze maand maar rustig op gang. Ik hoopte al, dat we het niet zo druk zouden krijgen achter de bar, maar uiteindelijk liep de zaak toch vol en draaiden we weer een flinke omzet. Julia en ik hadden allebei weer dienst, zij achter de kassa en ik achter de bar. Gelukkig werden we daardoor niet teveel met elkaars aanwezigheid geconfronteerd, want dat is toch best lastig als je net een paar dagen uit elkaar bent.
Ik had er nogal tegen op gezien om weer een hele avond te moeten werken, juist nu ik het ook met mijn nieuwe baan zo druk heb, maar eigenlijk was het deze maand best goed te doen. En er was nog een pluspunt: Het buurthuis heeft nieuw meubilair aangeschaft en daarom hoeven we nu niet meer elke keer die vreselijk zware tafels naar een andere ruimte te dragen.
Het is best leuk om achter de bar te staan. En ik heb daar de hele avond voldoende ruimte om te dansen als ik daar zin in heb: Een privé-dansvloertje van twee meter breed en vijf meter lang, wat wil je nog meer?
Eerdere T&T-avonden: november, oktober, september, juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Ik had er nogal tegen op gezien om weer een hele avond te moeten werken, juist nu ik het ook met mijn nieuwe baan zo druk heb, maar eigenlijk was het deze maand best goed te doen. En er was nog een pluspunt: Het buurthuis heeft nieuw meubilair aangeschaft en daarom hoeven we nu niet meer elke keer die vreselijk zware tafels naar een andere ruimte te dragen.
Het is best leuk om achter de bar te staan. En ik heb daar de hele avond voldoende ruimte om te dansen als ik daar zin in heb: Een privé-dansvloertje van twee meter breed en vijf meter lang, wat wil je nog meer?
Eerdere T&T-avonden: november, oktober, september, juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
2005-12-01
De eerste dag
Ik was om zes uur opgestaan, zodat ik om zeven uur kon vertrekken. De A2 was zoals verwacht: File, file, file... Gelukkig kwam ik toch nog voor negen uur aan bij mijn nieuwe werk, zoals afgesproken.
Ik had mijn nieuwe baas nog nooit ontmoet, ook niet tijdens de sollicitatieprocedure, maar gelukkig bleken we meteen goed met elkaar op te kunnen schieten. Ik ben inderdaad ingedeeld bij een van de twee supportteams, zoals ik tijdens de sollicitatie gevraagd had.
In de hiërarchie zit nog iemand tussen deze baas en mijzelf, een teamleider, en dat blijkt zowaar nog een oude kennis van me te zijn: Met hem heb ik ooit nog samen toneel gespeeld! Die heeft mij dus wel ooit als man gekend, maar ook toen was ik al heel sterk bezig met mijn vrouwelijke kant. Voor hem was het dus niet zo'n grote verrassing om mij als vrouw opnieuw te ontmoeten.
Ik ben vandaag aan wel honderd mensen voorgesteld, dat is bijna het voltallige personeel. Natuurlijk ben ik de meeste namen meteen weer vergeten, zo gaat dat op een eerste dag. Ik hoop maar dat niemand me dat kwalijk zal nemen.
Het is de bedoeling dat ik me bezig ga houden met "het proces", dus met de manier van werken. Maar ik moet ook technisch-inhoudelijk op de hoogte zijn. En waar praten we dan over? Dat had ik nog niet verklapt: We maken hier software voor de Nederlandse Spoorwegen.
Enkele getallen:
Na deze enerverende dag keerde ik weer huiswaards via de A2. File, file, file...
En toen ik thuiskwam, wachtte me een verrassing: Alle lichten in huis waren aan en Julia zat op me te wachten met een heerlijke maaltijd! Ze is dan wel verhuisd, maar vandaag en morgen komt ze nog hier eten. Dat was een meevaller! Nu kon ik tenminste mijn verhaal aan iemand kwijt en ik liet me het eten goed smaken!
Ik had mijn nieuwe baas nog nooit ontmoet, ook niet tijdens de sollicitatieprocedure, maar gelukkig bleken we meteen goed met elkaar op te kunnen schieten. Ik ben inderdaad ingedeeld bij een van de twee supportteams, zoals ik tijdens de sollicitatie gevraagd had.
In de hiërarchie zit nog iemand tussen deze baas en mijzelf, een teamleider, en dat blijkt zowaar nog een oude kennis van me te zijn: Met hem heb ik ooit nog samen toneel gespeeld! Die heeft mij dus wel ooit als man gekend, maar ook toen was ik al heel sterk bezig met mijn vrouwelijke kant. Voor hem was het dus niet zo'n grote verrassing om mij als vrouw opnieuw te ontmoeten.
Ik ben vandaag aan wel honderd mensen voorgesteld, dat is bijna het voltallige personeel. Natuurlijk ben ik de meeste namen meteen weer vergeten, zo gaat dat op een eerste dag. Ik hoop maar dat niemand me dat kwalijk zal nemen.
Het is de bedoeling dat ik me bezig ga houden met "het proces", dus met de manier van werken. Maar ik moet ook technisch-inhoudelijk op de hoogte zijn. En waar praten we dan over? Dat had ik nog niet verklapt: We maken hier software voor de Nederlandse Spoorwegen.
Enkele getallen:- 226 haltes
- 79 goederenemplacementen
- 251 stations
- 61 bruggen
- 88 aansluitingen
- 7000 treinbewegingen per dag
- 3000 km spoor
- 7588 wissels
- 8915 seinen
- 3848 sporen
- De software heeft in totaal ca. 75.000 I/O-punten
- De software bestaat naar schatting uit 1.000.000 regels code
- Iedereen praat in afkortingen, er zijn er honderden
Na deze enerverende dag keerde ik weer huiswaards via de A2. File, file, file...
En toen ik thuiskwam, wachtte me een verrassing: Alle lichten in huis waren aan en Julia zat op me te wachten met een heerlijke maaltijd! Ze is dan wel verhuisd, maar vandaag en morgen komt ze nog hier eten. Dat was een meevaller! Nu kon ik tenminste mijn verhaal aan iemand kwijt en ik liet me het eten goed smaken!
© 1985-2006 E.G. Snel
