English
Nederlands
2005-09-26
Een jaar als (g)een ander
Ik heb zowaar een boek gelezen! 
'Onderwerp jezelf aan de discipline om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te schrijven.'
Dat was de opdracht die Kristien Hemmerechts haar studenten gaf. maar in werkelijkheid gaf ze die opdracht aan zichzelf. Van 5 februari 2001 tot 15 februari 2002 hield ze nauwgezet een dagboek bij om zo veel mogelijk 'de waarheid te zeggen'. In dat jaar bracht ze veel tijd aan haar werktafel door, maar gaf ze ook lezingen in Nederland, België, Italië, Hongarije en Duitsland. Ze ontmoette lezers en schrijvers, fietste samen met haar vriend op de tandem door Madagaskar, volgde met verbijstering de terroristische aanslag in New York en de bombardementen op Afghanistan; ze kookte maaltijden, ging uit met vrienden, gaf les, ergerde zich, wond zich op en genoot. Dikwijls werd het dagboek een geheugenboek wanneer een beeld, een gebeurtenis of een uitspraak haar terug naar het verleden sleurden. Een onschuldig kaartje van een behulpzame lezeres confronteerde haar echter met de onbetrouwbaarheid van haar geheugen. Een cruciale herinnering aan haar kindertijd, die ze in menig interview enthousiast had verteld, bleek niet met de waarheid te stroken. De waarheid, moest zij vaststellen, laat zich niet zo makkelijk zeggen.
Het heeft me geen jaar gekost om dit boek te lezen, maar toch zeker wel twee maanden. Er zijn nou eenmaal zoveel andere dingen te doen. Ik heb me vast niet aan de discipline gehouden om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te lezen.
Maar het bleef me boeien. Ga maar na: Het dagboek van een 45-jarige schrijfster! Als ik in mijn leven andere keuzes had gemaakt, had dat mijn dagboek kunnen zijn...
Zo zou ik ook willen leven. Geen 9 tot 5 baan. Eigen keuzes maken. Interessante mensen ontmoeten. Voordrachten geven. Les geven. Werken wanneer je inspiratie hebt. Reizen. Vrijen. Leven!
Niet dat Kristien het gemakkelijk heeft. Ze werkt hard. En ze heeft een hoop ellende meegemaakt. Haar twee zoontjes en haar echtgenoot zijn overleden, met haar zus gaat het ook niet goed. Zulke dingen laten je nooit meer los en ze keren in het dagboek dan ook regelmatig terug.
Terwijl ik aan het lezen was, werd ik vaak geraakt door een passage en ik dacht: "Dit is een mooi stukje, laat ik dat citeren in mijn weblog." Maar toch valt dat niet mee, want als je een stukje citeert, ruk je dat misschien uit zijn verband.
Van de andere kant: Het hele boek bestaat uit kleine stukjes, vaak zonder verband met de rest. Een paar citaatjes dan maar:
Blz 67: "De verschillende dingen die niet in dit dagboek terechtkomen. De vele redenen om iets weg te laten. Zoals daar bijvoorbeeld is: er niet meteen woorden voor hebben. Het gigantische verschil tussen een beetje lopen denken aan dit en aan dat, en het opschrijven. Maar ook: De gevoelens van de medemens -- zijn/haar recht op privacy; en ook: Je eigen behoefte -- mijn behoefte dus -- aan privacy, mijn recht om dingen voor mezelf te houden. Heb toch al de neiging om mezelf in een ietsjes beter daglicht te plaatsen. Laat wel eens links en rechts een detail weg. "U bent zo openhartig, mevrouw Hemmerechts." Tot op zeker hoogte, ja. En nu ga ik een openhartige boterham met een eitje eten."
Dat geldt ook voor mijn weblog! Misschien zelfs in versterkte mate. Er zijn stukken die Kristien over haar naaste familie schrijft die ik hier niet eens wil citeren, omdat ik ze te confronterend vind. Maar ze hebben me wel geraakt...
Blz 87: "Teruggedacht aan lunch op Belgische ambassade in Montreal met docenten van de universiteit, onder wie een blijkbaar erg belangrijke vrouw die zodra ze in de gaten kreeg dat ik niet in het Engels vertaald was en dat waarschijnlijk ook nooit zou worden, haar stoel naar achteren schoof en zich moest beheersen om niet van tafel op te staan. Je kon haar zien denken: 'So I'm wasting my time here.' Zat op haar kostbare kont haar kostbare tijd te verspillen. De ommezwaai van hoffelijk naar grof was bepaald spectaculair. Deed me denken aan de US of A waar mensen ook nooit een minuut zullen investeren in een gesprek waar ze op korte of lange termijn geen munt uit kunnen slaan.
Vreemd hoe zo'n vrouw daar plotseling terug is. Zonnige ochtend, krantje halen, vaag verlangen naar zuidelijke oorden, en dan volstrekt onaangekondigd dat kille, berekenende mens. U was niet uitgenodigd! Maar ze is er vaker, die vrouw; staat voor angst ontmaskerd te worden. Door de mand vallen. Not such an interesting person after all, that Hemmerechts.
Is ze, of is ze niet de moeite waard?"
Tja, Kristien is lastig te vertalen, al was het maar omdat haar boeken af en toe zelf een mengelmoesje van talen zijn. Toch heb ik goed nieuws: Kristien is al vertaald. Ik heb het zelf gedaan!
Blz 116: "Heerlijk gedanst met Tom Lanoye. Ook dat was verrassend. Om halfvier thuis. Geen druppel alcohol gedronken. Geslapen tot elf uur. Mama jarig vandaag. Drieënzeventig!"
Het lijkt me heerlijk, maar ik kan niet dansen. Onlangs heb ik het weer eens geprobeerd... Het lukte nog het best als ik mijn ogen dichtdeed en me blind liet leiden. Maar ik heb alleen geleerd te dansen als man! Dat is zo anders...
Mijn mama is ook drieënzeventig!
Blz 121: "Zal ik eens iets in dit dagboek schrijven wat ik liever voor mezelf hou?"
De volgende alinea verklap ik lekker niet.
Blz 150: "Mooi zou ook zijn om in mijn agenda een extra week te ontdekken. Zo eentje waar niemand anders weet van heeft, helemaal alleen voor mij."
Wie wil dat niet?
De stukken over 11 september en over de fietstocht op Madagaskar zal ik hier overslaan. Ik wil alleen nog het slot citeren. Vind je dit meisje zielig? We zijn allemaal alleen, net zo alleen als Ingertje!
Blz 379: "Er waren eens een mama en een kindje die zoveel van elkaar hielden dat ze elkaar beloofden altijd bij elkaar te blijven. Wat er ook gebeurde, nooit zouden ze elkaar verlaten. Het kindje zou nooit groot worden, en de mama nooit oud of lelijk. En altijd zouden ze gelukkig zijn.
"Ze gelooft het echt", zei de mama met een vertederde glimlach...
[...]
Maar Ingertje had ieder woord gehoord. Wild ging haar hart in haar borst tekeer. Ze was een dom, onnozel wicht! Een kind dat geloofde wat mama haar vertelde! Nooit, nee nooit zou ze nog...
Maar het was haar niet zo duidelijk wat ze nooit meer zou doen. Mama mocht niet weten dat zij wist... Als ze deed alsof ze het niet wist, dan zou mama misschien... Alles moest blijven zoals het was. Ze zou het allemaal uitwissen. Dat was het beste wat ze kon doen.
De deur van haar slaapkamer werd zachtjes dichtgetrokken. Ingertje was alleen."
'Onderwerp jezelf aan de discipline om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te schrijven.'
Dat was de opdracht die Kristien Hemmerechts haar studenten gaf. maar in werkelijkheid gaf ze die opdracht aan zichzelf. Van 5 februari 2001 tot 15 februari 2002 hield ze nauwgezet een dagboek bij om zo veel mogelijk 'de waarheid te zeggen'. In dat jaar bracht ze veel tijd aan haar werktafel door, maar gaf ze ook lezingen in Nederland, België, Italië, Hongarije en Duitsland. Ze ontmoette lezers en schrijvers, fietste samen met haar vriend op de tandem door Madagaskar, volgde met verbijstering de terroristische aanslag in New York en de bombardementen op Afghanistan; ze kookte maaltijden, ging uit met vrienden, gaf les, ergerde zich, wond zich op en genoot. Dikwijls werd het dagboek een geheugenboek wanneer een beeld, een gebeurtenis of een uitspraak haar terug naar het verleden sleurden. Een onschuldig kaartje van een behulpzame lezeres confronteerde haar echter met de onbetrouwbaarheid van haar geheugen. Een cruciale herinnering aan haar kindertijd, die ze in menig interview enthousiast had verteld, bleek niet met de waarheid te stroken. De waarheid, moest zij vaststellen, laat zich niet zo makkelijk zeggen.Het heeft me geen jaar gekost om dit boek te lezen, maar toch zeker wel twee maanden. Er zijn nou eenmaal zoveel andere dingen te doen. Ik heb me vast niet aan de discipline gehouden om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te lezen.
Maar het bleef me boeien. Ga maar na: Het dagboek van een 45-jarige schrijfster! Als ik in mijn leven andere keuzes had gemaakt, had dat mijn dagboek kunnen zijn...
Zo zou ik ook willen leven. Geen 9 tot 5 baan. Eigen keuzes maken. Interessante mensen ontmoeten. Voordrachten geven. Les geven. Werken wanneer je inspiratie hebt. Reizen. Vrijen. Leven!
Niet dat Kristien het gemakkelijk heeft. Ze werkt hard. En ze heeft een hoop ellende meegemaakt. Haar twee zoontjes en haar echtgenoot zijn overleden, met haar zus gaat het ook niet goed. Zulke dingen laten je nooit meer los en ze keren in het dagboek dan ook regelmatig terug.
Terwijl ik aan het lezen was, werd ik vaak geraakt door een passage en ik dacht: "Dit is een mooi stukje, laat ik dat citeren in mijn weblog." Maar toch valt dat niet mee, want als je een stukje citeert, ruk je dat misschien uit zijn verband.
Van de andere kant: Het hele boek bestaat uit kleine stukjes, vaak zonder verband met de rest. Een paar citaatjes dan maar:
Blz 67: "De verschillende dingen die niet in dit dagboek terechtkomen. De vele redenen om iets weg te laten. Zoals daar bijvoorbeeld is: er niet meteen woorden voor hebben. Het gigantische verschil tussen een beetje lopen denken aan dit en aan dat, en het opschrijven. Maar ook: De gevoelens van de medemens -- zijn/haar recht op privacy; en ook: Je eigen behoefte -- mijn behoefte dus -- aan privacy, mijn recht om dingen voor mezelf te houden. Heb toch al de neiging om mezelf in een ietsjes beter daglicht te plaatsen. Laat wel eens links en rechts een detail weg. "U bent zo openhartig, mevrouw Hemmerechts." Tot op zeker hoogte, ja. En nu ga ik een openhartige boterham met een eitje eten."
Dat geldt ook voor mijn weblog! Misschien zelfs in versterkte mate. Er zijn stukken die Kristien over haar naaste familie schrijft die ik hier niet eens wil citeren, omdat ik ze te confronterend vind. Maar ze hebben me wel geraakt...
Blz 87: "Teruggedacht aan lunch op Belgische ambassade in Montreal met docenten van de universiteit, onder wie een blijkbaar erg belangrijke vrouw die zodra ze in de gaten kreeg dat ik niet in het Engels vertaald was en dat waarschijnlijk ook nooit zou worden, haar stoel naar achteren schoof en zich moest beheersen om niet van tafel op te staan. Je kon haar zien denken: 'So I'm wasting my time here.' Zat op haar kostbare kont haar kostbare tijd te verspillen. De ommezwaai van hoffelijk naar grof was bepaald spectaculair. Deed me denken aan de US of A waar mensen ook nooit een minuut zullen investeren in een gesprek waar ze op korte of lange termijn geen munt uit kunnen slaan.
Vreemd hoe zo'n vrouw daar plotseling terug is. Zonnige ochtend, krantje halen, vaag verlangen naar zuidelijke oorden, en dan volstrekt onaangekondigd dat kille, berekenende mens. U was niet uitgenodigd! Maar ze is er vaker, die vrouw; staat voor angst ontmaskerd te worden. Door de mand vallen. Not such an interesting person after all, that Hemmerechts.
Is ze, of is ze niet de moeite waard?"
Tja, Kristien is lastig te vertalen, al was het maar omdat haar boeken af en toe zelf een mengelmoesje van talen zijn. Toch heb ik goed nieuws: Kristien is al vertaald. Ik heb het zelf gedaan!
Blz 116: "Heerlijk gedanst met Tom Lanoye. Ook dat was verrassend. Om halfvier thuis. Geen druppel alcohol gedronken. Geslapen tot elf uur. Mama jarig vandaag. Drieënzeventig!"
Het lijkt me heerlijk, maar ik kan niet dansen. Onlangs heb ik het weer eens geprobeerd... Het lukte nog het best als ik mijn ogen dichtdeed en me blind liet leiden. Maar ik heb alleen geleerd te dansen als man! Dat is zo anders...
Mijn mama is ook drieënzeventig!
Blz 121: "Zal ik eens iets in dit dagboek schrijven wat ik liever voor mezelf hou?"
De volgende alinea verklap ik lekker niet.
Blz 150: "Mooi zou ook zijn om in mijn agenda een extra week te ontdekken. Zo eentje waar niemand anders weet van heeft, helemaal alleen voor mij."
Wie wil dat niet?
De stukken over 11 september en over de fietstocht op Madagaskar zal ik hier overslaan. Ik wil alleen nog het slot citeren. Vind je dit meisje zielig? We zijn allemaal alleen, net zo alleen als Ingertje!
Blz 379: "Er waren eens een mama en een kindje die zoveel van elkaar hielden dat ze elkaar beloofden altijd bij elkaar te blijven. Wat er ook gebeurde, nooit zouden ze elkaar verlaten. Het kindje zou nooit groot worden, en de mama nooit oud of lelijk. En altijd zouden ze gelukkig zijn.
"Ze gelooft het echt", zei de mama met een vertederde glimlach...
[...]
Maar Ingertje had ieder woord gehoord. Wild ging haar hart in haar borst tekeer. Ze was een dom, onnozel wicht! Een kind dat geloofde wat mama haar vertelde! Nooit, nee nooit zou ze nog...
Maar het was haar niet zo duidelijk wat ze nooit meer zou doen. Mama mocht niet weten dat zij wist... Als ze deed alsof ze het niet wist, dan zou mama misschien... Alles moest blijven zoals het was. Ze zou het allemaal uitwissen. Dat was het beste wat ze kon doen.
De deur van haar slaapkamer werd zachtjes dichtgetrokken. Ingertje was alleen."
2005-09-22
Tweede gesprek
Na dat fijne eerste gesprek was het bijna vanzelfsprekend dat ik ook voor een tweede maal uitgenodigd zou worden om verder te praten over mijn mogelijkheden bij dit bedrijf. Bijna vanzelfsprekend, want hoewel het gewoon goed klikte tussen de recruiter en mij en hoewel mijn kennis en ervaring geweldig goed aansluiten bij het werkgebied van dit bedrijf, was er natuurlijk altijd nog een kans dat daar ergens een bekrompen, ouderwetse hufter bij personeelszaken zou zitten die transseksuelen liever buiten de deur houdt, hoe goed ze in hun werk ook kunnen zijn.
Nou, blijkbaar is dat niet het geval, want ik ben vandaag langs geweest voor het tweede gesprek. Dit keer sprak ik met twee heren: De man uit het management team die verantwoordelijk is voor personeelszaken en een projectleider.
We hebben veel over de techniek in hun belangrijkste product gepraat. Dat is een behoorlijk groot en complex systeem, dat bovendien in de loop van vele jaren gegroeid is en dat op allerlei manieren rekening moet houden met bestaande systemen waar het op moet aansluiten. Misschien zou je er wel eens grondig de bezem doorheen willen halen, maar dat kun je niet zomaar doen. Aanpassingen moeten geleidelijk gedaan worden, rekening houdend met de continuiteit van het bedrijfsproces. Heel interessant allemaal.
Omdat ik voornamelijk ervaring heb met het werken in projecten, was men er van uit gegaan, dat ik dat bij dit bedrijf ook weer zou willen gaan doen. Maar er is nog een andere kant aan het bedrijf en dat is de service-afdeling waar storingsmeldingen binnenkomen en worden opgelost. Dat begint bij een helpdesk-medewerker, die de telefoon aanneemt en de klant vraagt of hij zeker weet dat hij de stekker in het stopcontact heeft gestopt (eerste lijn). De tweede lijn bestaat uit technici die kunnen ingrijpen als er echt iets fout gaat. En de derde lijn bestaat uit mensen die de echt ingewikkelde problemen aanpakken. Zou daar geen plaatsje voor mij zijn? Dat lijkt me afwisselender dan projecten doen.
Er werd een derde persoon bij gehaald, een manager van de service-afdeling en met hem praatten we verder. Zeker is dit afwisselend werk. Soms wordt je 'smorgens gevraagd om aan het ene te werken en na de lunch krijg je te horen dat nu iets anders opeens hogere prioriteit heeft. Vaak moet er nieuwe software ge-installeerd worden bij de klant, ook dat doet de service-afdeling. Er zitten dus veel contacten met de klant aan dat werk vast. Nou, ik ben dol op klanten. Niet alleen omdat daar het geld vandaan komt, maar ook omdat ik graag wil zien dat mensen blij zijn met mijn werk.
Dit was opnieuw een goed gesprek in een open, ontspannen atmosfeer. Ik had het gevoel dat ik heel serieus genomen werd. Ze halen er tenslotte niet zomaar een extra manager bij. Daaruit blijkt dat ze echt bezig waren om de juiste aansluiting te zoeken bij mijn ambities.
En transseksualiteit? Daarover is met geen woord gerept! Waarom ook? Als het goed is, maakt het helemaal niet uit of een medewerker man of vrouw is. Het gaat er alleen om dat hij of zij op de juiste plek terecht komt om optimaal te kunnen functioneren.
Nu is het dus weer afwachten of het positieve gevoel over dit gesprek opnieuw wederzijds is en of er een volgend gesprek komt...
Nou, blijkbaar is dat niet het geval, want ik ben vandaag langs geweest voor het tweede gesprek. Dit keer sprak ik met twee heren: De man uit het management team die verantwoordelijk is voor personeelszaken en een projectleider.
We hebben veel over de techniek in hun belangrijkste product gepraat. Dat is een behoorlijk groot en complex systeem, dat bovendien in de loop van vele jaren gegroeid is en dat op allerlei manieren rekening moet houden met bestaande systemen waar het op moet aansluiten. Misschien zou je er wel eens grondig de bezem doorheen willen halen, maar dat kun je niet zomaar doen. Aanpassingen moeten geleidelijk gedaan worden, rekening houdend met de continuiteit van het bedrijfsproces. Heel interessant allemaal.
Omdat ik voornamelijk ervaring heb met het werken in projecten, was men er van uit gegaan, dat ik dat bij dit bedrijf ook weer zou willen gaan doen. Maar er is nog een andere kant aan het bedrijf en dat is de service-afdeling waar storingsmeldingen binnenkomen en worden opgelost. Dat begint bij een helpdesk-medewerker, die de telefoon aanneemt en de klant vraagt of hij zeker weet dat hij de stekker in het stopcontact heeft gestopt (eerste lijn). De tweede lijn bestaat uit technici die kunnen ingrijpen als er echt iets fout gaat. En de derde lijn bestaat uit mensen die de echt ingewikkelde problemen aanpakken. Zou daar geen plaatsje voor mij zijn? Dat lijkt me afwisselender dan projecten doen.
Er werd een derde persoon bij gehaald, een manager van de service-afdeling en met hem praatten we verder. Zeker is dit afwisselend werk. Soms wordt je 'smorgens gevraagd om aan het ene te werken en na de lunch krijg je te horen dat nu iets anders opeens hogere prioriteit heeft. Vaak moet er nieuwe software ge-installeerd worden bij de klant, ook dat doet de service-afdeling. Er zitten dus veel contacten met de klant aan dat werk vast. Nou, ik ben dol op klanten. Niet alleen omdat daar het geld vandaan komt, maar ook omdat ik graag wil zien dat mensen blij zijn met mijn werk.
Dit was opnieuw een goed gesprek in een open, ontspannen atmosfeer. Ik had het gevoel dat ik heel serieus genomen werd. Ze halen er tenslotte niet zomaar een extra manager bij. Daaruit blijkt dat ze echt bezig waren om de juiste aansluiting te zoeken bij mijn ambities.
En transseksualiteit? Daarover is met geen woord gerept! Waarom ook? Als het goed is, maakt het helemaal niet uit of een medewerker man of vrouw is. Het gaat er alleen om dat hij of zij op de juiste plek terecht komt om optimaal te kunnen functioneren.
Nu is het dus weer afwachten of het positieve gevoel over dit gesprek opnieuw wederzijds is en of er een volgend gesprek komt...
2005-09-18
Tweeëntwintigste Column
De inspiratie voor mijn tweeëntwintigste column, die vannacht is uitgezonden in Gendertalk #528 vond ik in een posting op Chantal's weblog.
Alle programma's van gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/QUOTE11.mp3
De volledige tekst staat hier.
Alle programma's van gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/QUOTE11.mp3
De volledige tekst staat hier.
2005-09-17
Feest
Zaterdagavond was het groot feest. We vierden het feit dat Julia woensdag 65 wordt. We hadden het buurthuis "De Rondweg" afgehuurd, DJ Silvia ingehuurd, een maaltijd voor 61 personen besteld en onze goede vriend Jos uitgenodigd als ceremoniemeester.
Gelukkig werden we niet getracteerd op zo'n oubollige levensloop die je op veel verjaardagen voorgeschoteld krijgt. Jos heette de mensen welkom en bood Julia een mooi boek met foto's en knipsels aan. In dat boek staat de levensloop, die we dus rustig thuis in ons eigen tempo kunnen bekijken. Verder onthulde hij een prachtig tableau van tegeltjes. Alle gasten hadden een tegeltje voor Julia gemaakt en Jos had ze op dit tableau samengevoegd.
Jos had een paar maanden geleden ook aan mij gevraagd of ik foto's had, maar ik heb geen idee waar Julia die bewaart, dus ik had het aan haar gevraagd. Helemaal fout, natuurlijk! Vanaf dat moment heeft Jos me buiten alle voorbereidingen gehouden, want hij was bang dat ik een informatielek zou zijn.
Natuurlijk had Jos ook kontakt met mensen die iets wilden zingen of opvoeren op het feest zelf en over iedereen over de tegeltjes die ze moesten maken, maar daar stond ik nu dus ook meteen buiten. En dat was jammer, want ik had het gevoel dat ik ook iets moest doen. Dus ik had stiekum zelf iets voorbereid. Ik ben erg slecht in jokken en stiekum doen, dus het is een wonder dat Julia niks gemerkt heeft. Ik was al een paar dagen aan het oefenen geweest met mijn bijdrage: Een lied op de wijs van "Hello Mary Lou":
Hallo Julia
Lieve Schat
Mijn Julia wordt 65 jaar
Met jou, Julia, deel ik het pad
Dus hallo Julia
Lieve Schat
Ooit was ik een zielepoot
Een zieke hond 'k lag in de goot
Maar Julia die haalde mij daar uit
Eerst ging dat een tijdje goed,
Ik was nu "welopgevoed"
Maar toen kwam mijn ware aard er uit
Ik zeg:
Hallo Julia
Lieve Schat
Mijn Julia wordt 65 jaar
Met jou, Julia, deel ik het pad
Dus hallo Julia
Lieve Schat
[Tussenspel]
Voor Julia is niks te dol
Al doe ik gek ze houdt 't vol
En ooh waar vind je ooit zo'n sterke vrouw
Daarom ben ik nu zo blij
Jij bent echt een reuzekei
Vandaar dat ik zoveel van je hou
Hee hee
Hallo Julia
Lieve Schat
Mijn Julia wordt 65 jaar
Met jouw, Julia, deel ik het pad
Dus hallo Julia
Lieve Schat
Dus hallo Julia
Lieve Schat
Ja hallo Julia
Lieve Schat
Veel mensen waren ontroerd... Ook Julia natuurlijk. Ze had nooit verwacht dat ik iets zou gaan doen, laat staan zingen. Ik kan helemaal niet zingen! Maar vreemd genoeg schijn ik zelfs zuiver gezongen te hebben. Mijn stem was wel wat beverig, want ik vond het best eng om te doen en ik was zelf ook ontroerd...
Het was echt een heel leuk feest. Allemaal hele goede vrienden, vriendinnen en familie van Julia en van mij. Er zijn nog verschillende andere liedjes gezongen en het eten was echt heerlijk.
Na het eten zong ook Linda een prachtig lied op de wijs van "'t Is moeilijk bescheiden te blijven" met een leuke tekst, geschreven door onze vriendin Mieke. Het refrein mocht iedereen meezingen:
't Is moeilijk om jonger te lijken
Als Drees aan je deur heeft geklopt
Wanneer je de 6 en de 5 hebt
Dan ben je met jong zijn gestopt
Je denkt als je kijkt in de spiegel
Daar staat een geweldige meid
Zo mooi, zo charmant en zo aardig
Van de last van het jong zijn bevrijd
Bij zo'n gelegenheid ontmoet je mensen die je niet zo vaak ziet en er was dan ook veel bewondering voor mijn vrouwelijke verschijning. Ook dit keer had ik natuurlijk een outfit van de Bijenkorf aan, compleet met pumps met hooooge naaldhakken. Ik kreeg de nodige complimentjes.
Op dit laatste plaatje zie je Julia als gelukkige oma temidden van haar kleinkinderen. Met op de voorgrond opnieuw Linda, die was ingehuurd om de kinderen bezig te houden, maar die zich vanavond dus ook als zangeres ontpopte.
We willen iedereen bedanken die heeft meegeholpen om hier een mooi feest van te maken, natuurlijk zijn dat Jos en Maarten en Mieke en Linda en Silvia en Merel en de mensen van het buurthuis en de kok en zijn assistent en de mensen van Mutua Amicitia en alle gasten en, en...
Gelukkig werden we niet getracteerd op zo'n oubollige levensloop die je op veel verjaardagen voorgeschoteld krijgt. Jos heette de mensen welkom en bood Julia een mooi boek met foto's en knipsels aan. In dat boek staat de levensloop, die we dus rustig thuis in ons eigen tempo kunnen bekijken. Verder onthulde hij een prachtig tableau van tegeltjes. Alle gasten hadden een tegeltje voor Julia gemaakt en Jos had ze op dit tableau samengevoegd.Jos had een paar maanden geleden ook aan mij gevraagd of ik foto's had, maar ik heb geen idee waar Julia die bewaart, dus ik had het aan haar gevraagd. Helemaal fout, natuurlijk! Vanaf dat moment heeft Jos me buiten alle voorbereidingen gehouden, want hij was bang dat ik een informatielek zou zijn.
Natuurlijk had Jos ook kontakt met mensen die iets wilden zingen of opvoeren op het feest zelf en over iedereen over de tegeltjes die ze moesten maken, maar daar stond ik nu dus ook meteen buiten. En dat was jammer, want ik had het gevoel dat ik ook iets moest doen. Dus ik had stiekum zelf iets voorbereid. Ik ben erg slecht in jokken en stiekum doen, dus het is een wonder dat Julia niks gemerkt heeft. Ik was al een paar dagen aan het oefenen geweest met mijn bijdrage: Een lied op de wijs van "Hello Mary Lou":
Hallo JuliaLieve Schat
Mijn Julia wordt 65 jaar
Met jou, Julia, deel ik het pad
Dus hallo Julia
Lieve Schat
Ooit was ik een zielepoot
Een zieke hond 'k lag in de goot
Maar Julia die haalde mij daar uit
Eerst ging dat een tijdje goed,
Ik was nu "welopgevoed"
Maar toen kwam mijn ware aard er uit
Ik zeg:
Hallo Julia
Lieve Schat
Mijn Julia wordt 65 jaar
Met jou, Julia, deel ik het pad
Dus hallo Julia
Lieve Schat
[Tussenspel]
Voor Julia is niks te dolAl doe ik gek ze houdt 't vol
En ooh waar vind je ooit zo'n sterke vrouw
Daarom ben ik nu zo blij
Jij bent echt een reuzekei
Vandaar dat ik zoveel van je hou
Hee hee
Hallo Julia
Lieve Schat
Mijn Julia wordt 65 jaar
Met jouw, Julia, deel ik het pad
Dus hallo Julia
Lieve Schat
Dus hallo Julia
Lieve Schat
Ja hallo Julia
Lieve Schat
Veel mensen waren ontroerd... Ook Julia natuurlijk. Ze had nooit verwacht dat ik iets zou gaan doen, laat staan zingen. Ik kan helemaal niet zingen! Maar vreemd genoeg schijn ik zelfs zuiver gezongen te hebben. Mijn stem was wel wat beverig, want ik vond het best eng om te doen en ik was zelf ook ontroerd...
Het was echt een heel leuk feest. Allemaal hele goede vrienden, vriendinnen en familie van Julia en van mij. Er zijn nog verschillende andere liedjes gezongen en het eten was echt heerlijk.
Na het eten zong ook Linda een prachtig lied op de wijs van "'t Is moeilijk bescheiden te blijven" met een leuke tekst, geschreven door onze vriendin Mieke. Het refrein mocht iedereen meezingen:'t Is moeilijk om jonger te lijken
Als Drees aan je deur heeft geklopt
Wanneer je de 6 en de 5 hebt
Dan ben je met jong zijn gestopt
Je denkt als je kijkt in de spiegel
Daar staat een geweldige meid
Zo mooi, zo charmant en zo aardig
Van de last van het jong zijn bevrijd
Bij zo'n gelegenheid ontmoet je mensen die je niet zo vaak ziet en er was dan ook veel bewondering voor mijn vrouwelijke verschijning. Ook dit keer had ik natuurlijk een outfit van de Bijenkorf aan, compleet met pumps met hooooge naaldhakken. Ik kreeg de nodige complimentjes.
Op dit laatste plaatje zie je Julia als gelukkige oma temidden van haar kleinkinderen. Met op de voorgrond opnieuw Linda, die was ingehuurd om de kinderen bezig te houden, maar die zich vanavond dus ook als zangeres ontpopte.
We willen iedereen bedanken die heeft meegeholpen om hier een mooi feest van te maken, natuurlijk zijn dat Jos en Maarten en Mieke en Linda en Silvia en Merel en de mensen van het buurthuis en de kok en zijn assistent en de mensen van Mutua Amicitia en alle gasten en, en...
2005-09-15
Sollicitatie
Lange tijd heb ik gedacht dat solliciteren er voor mij niet meer in zat. Overal waar ik kwam werd moeilijk gedaan over mijn uiterlijk. Maar dat gaat de laatste tijd steeds beter. Ik heb veel geleerd over kleding en make-up. Het hormoongebruik, de laserontharing en mijn bezoekjes aan de schoonheidsspecialiste hebben mijn gezicht een stuk vrouwelijker gemaakt. En nu ik ook nog over moderne, nette kleding beschik, kan er toch niets meer in de weg staan?
Dus ik heb de stoute schoenen maar eens aangetrokken. Ik had mijn CV opgestuurd naar een interessant bedrijf en ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Dus vandaag was de grote dag: Ik ben voor het eerst gaan solliciteren als vrouw. Ik was niet eens overdreven zenuwachtig, eigenlijk minder zenuwachtig dan vroeger, omdat ik nu lekkerder in mijn vel zit.
De receptioniste reageerde heel normaal op me, alsof ze helemaal niets bijzonders aan me zag en ook in het gesprek met de recruiter (gelukkig een vrouw) kwam het onderwerp transseksualiteit aanvankelijk helemaal niet aan de orde. We spraken over de ontstaansgeschiedenis van het bedrijf en over hun werkterrein. En natuurlijk ook over mijn technische, procesmatige en leidinggevende ervaringen.
Maar dan neemt zo'n gesprek altijd een persoonlijke wending. Op een gegeven moment vroeg ze me: "Is er iets in je leven dat je anders zou doen als je het nog eens kon overdoen?" Een hele slimme vraag om zwakheden in mensen naar boven te halen natuurlijk.
Dit was een mooie kans om mijn genderdysforie ter sprake te brengen, dus ik zei: "Ja, je hebt ongetwijfeld al iets aan me gemerkt: Ik ben overgegaan van leven als man naar leven als vrouw. Dat had ik veel eerder moeten doen." Een hele rake opmerking! Ik had haar lastige vraag gepareerd door een fout te noemen die ik inmiddels al hersteld had, ik had aangegeven dat ik blij was met mijn huidige situatie en ik had dit gevaarlijke onderwerp naar voren gebracht zonder een woord te gebruiken waar "seks" in zit.
Nou ze had inderdaad wel iets gemerkt, maar ze had daar persoonlijk helemaal geen moeite mee. Bovendien had ze in de gaten dat iemand die zo'n omschakeling in het leven aankan toch wel behoorlijk stevig in de schoenen moet staan.
"Ik vind het ontzettend moedig om zo'n stap te zetten."
"Dat zeggen veel mensen, maar ik kon echt niet anders. Als dat niet zo is, moet je er trouwens ook niet aan beginnen."
"Je komt toch goed over? Je stem is goed, dat lijkt me heel moeilijk."
"Ja, ik heb al een jaar logopedie..."
"Hoe gaat zo'n transitie nou in zijn werk?"
"Eigenlijk moet je mij dat niet vragen, want ik heb ongeveer alles fout gedaan."
Ook mijn kleding viel in de smaak:
"Wat een mooie rok; elegant!"
"Dank je. Ja, die is van de Bijenkorf..."
Het gesprek eindige in een heel prettige sfeer. Nu maar afwachten of ik ook voor een tweede gesprek uitgenodigd ga worden.
Maar zelfs al blijft het bij dit ene gesprek, dan heeft deze actie me toch al een hoop goeds gebracht: Mijn zelfvertrouwen is toegenomen. Ook voor mijn huidige werk kan dat nuttig zijn: Ik heb geleerd dat ik niet van mijn huidige werkgever afhankelijk ben: Als ze te moeilijk gaan doen, neem ik gewoon een andere baan. Dat betekent dat ik niet over me hoef te laten lopen!
Dus ik heb de stoute schoenen maar eens aangetrokken. Ik had mijn CV opgestuurd naar een interessant bedrijf en ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Dus vandaag was de grote dag: Ik ben voor het eerst gaan solliciteren als vrouw. Ik was niet eens overdreven zenuwachtig, eigenlijk minder zenuwachtig dan vroeger, omdat ik nu lekkerder in mijn vel zit.
De receptioniste reageerde heel normaal op me, alsof ze helemaal niets bijzonders aan me zag en ook in het gesprek met de recruiter (gelukkig een vrouw) kwam het onderwerp transseksualiteit aanvankelijk helemaal niet aan de orde. We spraken over de ontstaansgeschiedenis van het bedrijf en over hun werkterrein. En natuurlijk ook over mijn technische, procesmatige en leidinggevende ervaringen.
Maar dan neemt zo'n gesprek altijd een persoonlijke wending. Op een gegeven moment vroeg ze me: "Is er iets in je leven dat je anders zou doen als je het nog eens kon overdoen?" Een hele slimme vraag om zwakheden in mensen naar boven te halen natuurlijk.
Dit was een mooie kans om mijn genderdysforie ter sprake te brengen, dus ik zei: "Ja, je hebt ongetwijfeld al iets aan me gemerkt: Ik ben overgegaan van leven als man naar leven als vrouw. Dat had ik veel eerder moeten doen." Een hele rake opmerking! Ik had haar lastige vraag gepareerd door een fout te noemen die ik inmiddels al hersteld had, ik had aangegeven dat ik blij was met mijn huidige situatie en ik had dit gevaarlijke onderwerp naar voren gebracht zonder een woord te gebruiken waar "seks" in zit.
Nou ze had inderdaad wel iets gemerkt, maar ze had daar persoonlijk helemaal geen moeite mee. Bovendien had ze in de gaten dat iemand die zo'n omschakeling in het leven aankan toch wel behoorlijk stevig in de schoenen moet staan.
"Ik vind het ontzettend moedig om zo'n stap te zetten."
"Dat zeggen veel mensen, maar ik kon echt niet anders. Als dat niet zo is, moet je er trouwens ook niet aan beginnen."
"Je komt toch goed over? Je stem is goed, dat lijkt me heel moeilijk."
"Ja, ik heb al een jaar logopedie..."
"Hoe gaat zo'n transitie nou in zijn werk?"
"Eigenlijk moet je mij dat niet vragen, want ik heb ongeveer alles fout gedaan."
Ook mijn kleding viel in de smaak:
"Wat een mooie rok; elegant!"
"Dank je. Ja, die is van de Bijenkorf..."
Het gesprek eindige in een heel prettige sfeer. Nu maar afwachten of ik ook voor een tweede gesprek uitgenodigd ga worden.
Maar zelfs al blijft het bij dit ene gesprek, dan heeft deze actie me toch al een hoop goeds gebracht: Mijn zelfvertrouwen is toegenomen. Ook voor mijn huidige werk kan dat nuttig zijn: Ik heb geleerd dat ik niet van mijn huidige werkgever afhankelijk ben: Als ze te moeilijk gaan doen, neem ik gewoon een andere baan. Dat betekent dat ik niet over me hoef te laten lopen!
2005-09-13
Vlietstra
Mijn posting over het boek van Jakob Vlietstra heeft een storm aan reacties van Amerika-liefhebbers teweeg gebracht. Voor het eerst roept een dagboekstukje meer dan één of twee vingertjes op. En kijk ook maar eens naar deze thread op het 'Alles Amerika'-forum...
Sommigen doen zijn boek af als 'socialisties gezeik', maar anderen geven toe dat er veel waarheden in staan. En zelfs sommige tegenstanders geven toe dat het boek goed geschreven is, dat wil zeggen dat het prettig leest.
Sommigen doen zijn boek af als 'socialisties gezeik', maar anderen geven toe dat er veel waarheden in staan. En zelfs sommige tegenstanders geven toe dat het boek goed geschreven is, dat wil zeggen dat het prettig leest.
2005-09-10
Treibgut
Het was zaterdagavond slecht weer. Af en toe regende het en in de verte hoorden we voortdurend een zwaar onweer. En dat kwam erg slecht uit, want wij wilden naar een openluchtvoorstelling op het terrein van de Philips High Tech Campus.
Water ademt, water leeft, water beeft. Water reageert, prikkelt en wreekt zich ... De dramatische gebeurtenissen van watersnoodrampen overal ter wereld vormen de inspiratiebron van het theaterspektakel 'Treibgut' van het Duitse Theater Titanick. Vorig jaar trok deze voorstelling 12.000 toeschouwers in Munster (Dld.) en omgeving en werd met groot enthousiasme ontvangen. Na 'Onno', 'Titanic', 'Picnic' en 'Malaya', is 'Treibgut' de vijfde spectaculaire seizoensopening op rij die Stadsschouwburg Eindhoven organiseert.
Vloedcatastrofe 'Treibgut' gaat over de manier waarop mensen omgaan met een vloedcatastrofe. Hoe zij telkens weer oog in oog komen te staan met enorme natuurkrachten. 'Treibgut' laat de relatie zien tussen mens en natuur, tussen beschaving en chaos. Maar de voorstelling herinnert ons ook aan het leed van de slachtoffers van de verwoestende tsunami die Azie trof eind 2004.
Alle toeschouwers moesten zich verzamelen bij 'The Strip', dat is het nieuwe gebouw met restaurants, winkels en vergaderzalen dat langs de grote vijver is gebouwd. Er waren erg veel toeschouwers! Ze stelden zich op in een lange rij langs de kade tussen de Strip en de vijver, maar er zat helemaal geen beweging in die rij!
We vermaakten ons toch wel, want er stond een orkestje swingende muziek te spelen en mijn paraplu bleek ook heel goed bruikbaar als baton om mee te twirlen, zelfs een stukje synchroon met mijn zwager.
Na enige tijd werd er omgeroepen dat het hek pas om 21:30 open zou gaan, omdat er eerst nog een onweersbui verwacht werd. We besloten daarom even binnen in de bedrijfskantine te gaan zitten. Het ziet er allemaal even mooi uit daar op de Strip. Het was best leuk om dat nu eens aan mijn familie te kunnen laten zien.
Toen we eenmaal zaten, bleek wel hoe ontzettende veel toeschouwers er waren: Het duurde wel 40 minuten, voordat die allemaal een plaatsje op de tribune gevonden hadden. De voorstelling was inmiddels al van start gegaan: Stoere mannen en vrouwen liepen af en aan met zandzakken om de dijk te versterken.
Toen eindelijk iedereen zat, werd er een enorme douche aangezet. Vlak voor de voorste rij stoelen viel het water neer over de volle breedte van de tribune. Zo werd er een enorm watergordijn gevormd en daar, precies onder deze monsterlijk koude douche stonden de spelers en gaven in een ritmisch tempo hun zandzakken door. Een prachtig beeld, maar wel een zware beproeving voor de spelers, denk ik!
De spelers waren al nat, dus voor een regenbuitje hoefden ze niet meer bang te zijn. Voor het publiek lag dat anders. Er was ons beloofd dat er geen zwaar onweer zou komen, maar een regenbuitje was niet uitgesloten. En ook van het watergordijn tussen ons en de vijver woei soms wat water in onze richting.
Maar eigenlijk was het onweer in de verte een prachtig decor voor het stuk. Dat paste helemaal bij de sfeer. Na een concert van de nymfen van Neptunis kwam het 'Treibgut' (de drijvende voorwerpen) in beeld. Een stuk van een huis, een halve caravan, een badkamer... Allemaal overblijfselen van wat eens een stad was geweest. En op elk stuk Treibgut zaten één of meer overlevenden van de ramp. Eerst waren ze allemaal erg teneergeslagen, maar langzamerhand zagen we hoe ze weer kracht vonden en de wil om door te gaan met hun leven.
De rest van het stuk hebben we niet meer te zien gekregen. De meteorologische dienst had gewaarschuwd dat er opnieuw een heftig onweer onze kant op kwam, dus de voorstelling moest gestopt worden in verband met de veiligheid.
Ik was nog even bang dat er paniek zou uitbreken, maar het publiek verliet heel ontspannen en rustig de tribune. Dat was het dan. We hebben nauwelijks meer dan een half uur van de voorstelling gezien. Heel teleurstellend!!!
Water ademt, water leeft, water beeft. Water reageert, prikkelt en wreekt zich ... De dramatische gebeurtenissen van watersnoodrampen overal ter wereld vormen de inspiratiebron van het theaterspektakel 'Treibgut' van het Duitse Theater Titanick. Vorig jaar trok deze voorstelling 12.000 toeschouwers in Munster (Dld.) en omgeving en werd met groot enthousiasme ontvangen. Na 'Onno', 'Titanic', 'Picnic' en 'Malaya', is 'Treibgut' de vijfde spectaculaire seizoensopening op rij die Stadsschouwburg Eindhoven organiseert.
Vloedcatastrofe 'Treibgut' gaat over de manier waarop mensen omgaan met een vloedcatastrofe. Hoe zij telkens weer oog in oog komen te staan met enorme natuurkrachten. 'Treibgut' laat de relatie zien tussen mens en natuur, tussen beschaving en chaos. Maar de voorstelling herinnert ons ook aan het leed van de slachtoffers van de verwoestende tsunami die Azie trof eind 2004.
Alle toeschouwers moesten zich verzamelen bij 'The Strip', dat is het nieuwe gebouw met restaurants, winkels en vergaderzalen dat langs de grote vijver is gebouwd. Er waren erg veel toeschouwers! Ze stelden zich op in een lange rij langs de kade tussen de Strip en de vijver, maar er zat helemaal geen beweging in die rij!
We vermaakten ons toch wel, want er stond een orkestje swingende muziek te spelen en mijn paraplu bleek ook heel goed bruikbaar als baton om mee te twirlen, zelfs een stukje synchroon met mijn zwager.
Na enige tijd werd er omgeroepen dat het hek pas om 21:30 open zou gaan, omdat er eerst nog een onweersbui verwacht werd. We besloten daarom even binnen in de bedrijfskantine te gaan zitten. Het ziet er allemaal even mooi uit daar op de Strip. Het was best leuk om dat nu eens aan mijn familie te kunnen laten zien.
Toen we eenmaal zaten, bleek wel hoe ontzettende veel toeschouwers er waren: Het duurde wel 40 minuten, voordat die allemaal een plaatsje op de tribune gevonden hadden. De voorstelling was inmiddels al van start gegaan: Stoere mannen en vrouwen liepen af en aan met zandzakken om de dijk te versterken.
Toen eindelijk iedereen zat, werd er een enorme douche aangezet. Vlak voor de voorste rij stoelen viel het water neer over de volle breedte van de tribune. Zo werd er een enorm watergordijn gevormd en daar, precies onder deze monsterlijk koude douche stonden de spelers en gaven in een ritmisch tempo hun zandzakken door. Een prachtig beeld, maar wel een zware beproeving voor de spelers, denk ik!
De spelers waren al nat, dus voor een regenbuitje hoefden ze niet meer bang te zijn. Voor het publiek lag dat anders. Er was ons beloofd dat er geen zwaar onweer zou komen, maar een regenbuitje was niet uitgesloten. En ook van het watergordijn tussen ons en de vijver woei soms wat water in onze richting.
Maar eigenlijk was het onweer in de verte een prachtig decor voor het stuk. Dat paste helemaal bij de sfeer. Na een concert van de nymfen van Neptunis kwam het 'Treibgut' (de drijvende voorwerpen) in beeld. Een stuk van een huis, een halve caravan, een badkamer... Allemaal overblijfselen van wat eens een stad was geweest. En op elk stuk Treibgut zaten één of meer overlevenden van de ramp. Eerst waren ze allemaal erg teneergeslagen, maar langzamerhand zagen we hoe ze weer kracht vonden en de wil om door te gaan met hun leven.
De rest van het stuk hebben we niet meer te zien gekregen. De meteorologische dienst had gewaarschuwd dat er opnieuw een heftig onweer onze kant op kwam, dus de voorstelling moest gestopt worden in verband met de veiligheid.
Ik was nog even bang dat er paniek zou uitbreken, maar het publiek verliet heel ontspannen en rustig de tribune. Dat was het dan. We hebben nauwelijks meer dan een half uur van de voorstelling gezien. Heel teleurstellend!!!
2005-09-06
Wenkbrauwen
Vandaag voor de tweede keer naar de schoonheidsspecialiste geweest. Ik heb haar gevraagd om mijn wenkbrauwen nog verder in een vrouwelijk model te brengen. Nou, dat heb ik geweten! Ze is daar minstens drie kwartier mee bezig geweest. En nu deed het echt flink pijn. Maar het resultaat mag gezien worden, dit is echt opnieuw een enorme verbetering!
Voor de rest was het dit keer een stuk minder spannend dan de vorige keer, ik wist nu wat me te wachten stond. Eigenlijk jammer, want een beetje spanning vind ik wel leuk...
Maar het blijft heerlijk om je te ontspannen en de behandeling te ondergaan. Het verraste me dat ze ook nu voor alles rustig de tijd nam, ondanks dat ze zo lang aan mijn wenkbrauwen had moeten werken. Ja, Jolanda is echt een hele goede schoonheidsspecialiste volgens mij. Maar ik ben nog nooit bij een andere geweest, dus ik kan het niet vergelijken. Binnenkort gaat Julia ook naar Jolanda. Ik ben benieuwd hoe het haar bevalt, want zij heeft wel ervaring bij anderen...
Voor de rest was het dit keer een stuk minder spannend dan de vorige keer, ik wist nu wat me te wachten stond. Eigenlijk jammer, want een beetje spanning vind ik wel leuk...
Maar het blijft heerlijk om je te ontspannen en de behandeling te ondergaan. Het verraste me dat ze ook nu voor alles rustig de tijd nam, ondanks dat ze zo lang aan mijn wenkbrauwen had moeten werken. Ja, Jolanda is echt een hele goede schoonheidsspecialiste volgens mij. Maar ik ben nog nooit bij een andere geweest, dus ik kan het niet vergelijken. Binnenkort gaat Julia ook naar Jolanda. Ik ben benieuwd hoe het haar bevalt, want zij heeft wel ervaring bij anderen...
2005-09-04
Eenentwintigste column
Vannacht is mijn 21e column uitgezonden in Gendertalk #526.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/CLOTH11.mp3
De volledige tekst staat hier.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/CLOTH11.mp3
De volledige tekst staat hier.
2005-09-03
IJsthee & Thee
Vorige maand heb ik geen verslag van de T&T-avond gemaakt, omdat ik er niet bij was; ik zat toen in Amsterdam zat bij de Gay parade.
Maar deze maand was ik er weer wel. En opnieuw was het mijn beurt om achter de bar te staan. Het werk begint al om een uur of zeven met het verplaatsen van de tafels, het controleren en bijvullen van alle voorraden, het voorbereiden van de spoelbak en de tapinstallatie en dat soort dingen.
Als ik binnen kom begin ik dus meteen met het rotste werk, dat is het sjouwen van die zware tafels naar een andere ruimte en de tafels die wij gebruiken van de bovenetage halen. Het verbaasde me niet eens dat mijn collegaatje nog niet erg snel kwam opdagen, maar toen het bijna acht uur was, heb ik toch maar eens aan Yvon gevraagd of Josje nog zou komen...
"Nee, die heeft afgebeld. In haar plaats komt Jun invallen..."
Tja, Jun woont ruim twee uur rijden van Eindhoven, dus vandaar dat ze pas om acht uur kwam en ook om twee uur alweer wegging. Het is toch al heel mooi dat ze wilde invallen. En ze weet haar handen uit de mouwen te steken, dus het is met haar fijn samenwerken.
Op de T&T-avonden zie je echt het hele T-spectrum voorbij komen. Ook deze maand was dat zo. We zagen een vrouw alleen aan de bar zitten en we vroegen ons af waar haar man was. Was die misschien naar de schminkruimte? Julia knoopte een gesprek met haar aan en toen bleek hoe de vork in de steel zat: Zij was zelf een transseksueel. Nou dat hadden Julia en ik echt niet gezien en ook niet gehoord, terwijl wij toch de nodige ervaring hebben in het 'spotten' van transjes en terwijl je op een T&T-avond kunt verwachten een transseksueel tegen het lijf te lopen. Wat een geslaagde transitie, geweldig!
Aan het andere uiterste van het spectrum was er een Belgisch echtpaar dat deze maand voor het eerst aanwezig was. Zoals gebruikelijk nam Yvon hen eerst apart voor een uitgebreid gesprek. Daarna verdween hij in kleedruimte, om even later getransformeerd weer tevoorschijn te komen, gekleed in een minirokje met pantermotief en een vrouwelijke blouse met een stel flinke oorbellen. Hij had nog geen pruik en hij hield ook zijn zware, zwarte, zeer mannelijke bril op. Zo moet je niet over straat gaan natuurlijk, maar op een T&T-avond is het geen enkel probleem. Ze hebben beiden erg genoten van deze avond en komen zeker nog eens terug.
Als barvrouw spreek je iedereen op zo'n avond, maar erg diepgaande gesprekken zijn er natuurlijk niet bij; daar is geen tijd voor. Alleen met Jun kon ik wat uitgebreider praten. Ze vertelde me dat ze naar een bijeenkomst van travestieten in Engeland was geweest. Ongelofelijk hoeveel travestieten ze daar in korte tijd bij elkaar wisten te krijgen, Jun ziet dat in Nederland nog niet zo snel gebeuren, er zijn zoveel travestieten in Nederland die voor geen goud de straat op durven!
Je kunt aan de bestellingen die mensen doen goed merken dat er vaste groepjes zijn die de hele avond bij elkaar zitten. Zo kreeg ik wel drie keer een bestelling voor 3 Ice-tea, 1 cola, 1 cola light en 1 'plat water' (zo noemen de Belgen Spa blauw. Spa rood heet bij hen 'bruiswater'). Maar die groepjes sluiten zich niet voor anderen af, want later op de avond kwam er opeens een Jus d'orange en een Moreeke bier bij, blijkbaar hadden zich twee mensen bij de groep aangesloten.
Jun bleef de hele avond flink meewerken. Als er een grote bestelling kwam hielp ze ook spontaan mee, zodat we samen de drankjes zo snel mogelijk bij elkaar hadden. Toen er een bestelling kwam voor 3 thee, 1 cola, 1 cola light, 1 plat water, 1 Moreeke en 1 koffie, kwam ze spontaan met drie glazen heet water aandragen. De vergissing werd pas duidelijk toen ik met de grote bak met theezakjes kwam, waaruit de gasten hun thee konden kiezen: Ze hadden opnieuw Ice-tea gewild
De Ice-tea wordt steeds populairder op de T&T-avonden, we hebben er minstens 80 blikjes van verkocht. En dat terwijl we maar een stuk of zes Ice-tea-glazen hebben. Dat is altijd improviseren geblazen en het wordt elke maand erger. We hebben nu zelfs Ice-tea in Moreeke-glazen moeten schenken. (Tip: Doe er niet meer dan één ijsblokje bij, anders past het niet )
Eerdere T&T-avonden: juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Maar deze maand was ik er weer wel. En opnieuw was het mijn beurt om achter de bar te staan. Het werk begint al om een uur of zeven met het verplaatsen van de tafels, het controleren en bijvullen van alle voorraden, het voorbereiden van de spoelbak en de tapinstallatie en dat soort dingen.
Als ik binnen kom begin ik dus meteen met het rotste werk, dat is het sjouwen van die zware tafels naar een andere ruimte en de tafels die wij gebruiken van de bovenetage halen. Het verbaasde me niet eens dat mijn collegaatje nog niet erg snel kwam opdagen, maar toen het bijna acht uur was, heb ik toch maar eens aan Yvon gevraagd of Josje nog zou komen...
"Nee, die heeft afgebeld. In haar plaats komt Jun invallen..."
Tja, Jun woont ruim twee uur rijden van Eindhoven, dus vandaar dat ze pas om acht uur kwam en ook om twee uur alweer wegging. Het is toch al heel mooi dat ze wilde invallen. En ze weet haar handen uit de mouwen te steken, dus het is met haar fijn samenwerken.
Op de T&T-avonden zie je echt het hele T-spectrum voorbij komen. Ook deze maand was dat zo. We zagen een vrouw alleen aan de bar zitten en we vroegen ons af waar haar man was. Was die misschien naar de schminkruimte? Julia knoopte een gesprek met haar aan en toen bleek hoe de vork in de steel zat: Zij was zelf een transseksueel. Nou dat hadden Julia en ik echt niet gezien en ook niet gehoord, terwijl wij toch de nodige ervaring hebben in het 'spotten' van transjes en terwijl je op een T&T-avond kunt verwachten een transseksueel tegen het lijf te lopen. Wat een geslaagde transitie, geweldig!
Aan het andere uiterste van het spectrum was er een Belgisch echtpaar dat deze maand voor het eerst aanwezig was. Zoals gebruikelijk nam Yvon hen eerst apart voor een uitgebreid gesprek. Daarna verdween hij in kleedruimte, om even later getransformeerd weer tevoorschijn te komen, gekleed in een minirokje met pantermotief en een vrouwelijke blouse met een stel flinke oorbellen. Hij had nog geen pruik en hij hield ook zijn zware, zwarte, zeer mannelijke bril op. Zo moet je niet over straat gaan natuurlijk, maar op een T&T-avond is het geen enkel probleem. Ze hebben beiden erg genoten van deze avond en komen zeker nog eens terug.
Als barvrouw spreek je iedereen op zo'n avond, maar erg diepgaande gesprekken zijn er natuurlijk niet bij; daar is geen tijd voor. Alleen met Jun kon ik wat uitgebreider praten. Ze vertelde me dat ze naar een bijeenkomst van travestieten in Engeland was geweest. Ongelofelijk hoeveel travestieten ze daar in korte tijd bij elkaar wisten te krijgen, Jun ziet dat in Nederland nog niet zo snel gebeuren, er zijn zoveel travestieten in Nederland die voor geen goud de straat op durven!
Je kunt aan de bestellingen die mensen doen goed merken dat er vaste groepjes zijn die de hele avond bij elkaar zitten. Zo kreeg ik wel drie keer een bestelling voor 3 Ice-tea, 1 cola, 1 cola light en 1 'plat water' (zo noemen de Belgen Spa blauw. Spa rood heet bij hen 'bruiswater'). Maar die groepjes sluiten zich niet voor anderen af, want later op de avond kwam er opeens een Jus d'orange en een Moreeke bier bij, blijkbaar hadden zich twee mensen bij de groep aangesloten.
Jun bleef de hele avond flink meewerken. Als er een grote bestelling kwam hielp ze ook spontaan mee, zodat we samen de drankjes zo snel mogelijk bij elkaar hadden. Toen er een bestelling kwam voor 3 thee, 1 cola, 1 cola light, 1 plat water, 1 Moreeke en 1 koffie, kwam ze spontaan met drie glazen heet water aandragen. De vergissing werd pas duidelijk toen ik met de grote bak met theezakjes kwam, waaruit de gasten hun thee konden kiezen: Ze hadden opnieuw Ice-tea gewild
De Ice-tea wordt steeds populairder op de T&T-avonden, we hebben er minstens 80 blikjes van verkocht. En dat terwijl we maar een stuk of zes Ice-tea-glazen hebben. Dat is altijd improviseren geblazen en het wordt elke maand erger. We hebben nu zelfs Ice-tea in Moreeke-glazen moeten schenken. (Tip: Doe er niet meer dan één ijsblokje bij, anders past het niet
)Eerdere T&T-avonden: juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
© 1985-2006 E.G. Snel
