Dagboek

Vorige week stond plotseling onze goede vriend W. op de stoep en hij wilde een afspraak maken om met ons naar de Efteling te gaan. Ik werd er min of meer door overdonderd, maar ach, waarom niet, dus we maakten een afspraak voor vandaag...

De eerste attractie die we bezochten was de "Panda Droom". Daar was ik nog nooit in geweest. Het leek me nooit zo interessant, maar dat bleek een vergissing! Dit is werkelijk prachtig en ook echt spannend. Er wordt een drie-dimensionale film vertoond, waarbij de dieren zo dicht bij komen, dat je de neiging krijgt om ze aan te raken. Of, omgekeerd, dat je bang wordt dat zij jou zullen aanraken! Voor sommige kinderen was dit te heftig en ze barstten in huilen uit...
Er wordt ook van verschillende speciale effecten gebruik gemaakt om de belevenis nog echter te maken, maar die zal ik niet verklappen, dat zou de verrassing voor jullie bederven. Ga zelf maar kijken!

Vervolgens gingen we naar het theater voor een opvoering van de sprookjesshow. Ik had er niet zo veel zin in, geen zin om stil in een stoeltje te zitten en een uur lang te moeten kijken naar iets kinderachtigs, maar W. en Julia wilden er graag heen. Vooruit dan maar!
Zoals ik al vreesde kregen we een musical te zien. Ik houd helemaal niet van musicals, maar ik moet zeggen dat deze wel erg professioneel was opgezet. Het thema van de musical waren de sprookjes van Andersson en het eerste sprookje dat aan de orde kwam was... Jawel hoor! "Het lelijke eendje!" Zoals jullie weten heb ik iets met dat verhaal, dus ook dit keer was ik ontroerd...

Ook "Villa Volta" was nieuw voor mij. Villa Volta is een behekst huis, waar je echt ondersteboven van raakt. Natuurlijk worden je zintuigen hier voor de gek gehouden, want er gebeuren dingen die niet kunnen, maar de illusie is heel sterk. En als je niet snapt hoe het werkt, kijk dan bij het verlaten van de behekste kamer maar eens goed naar de drempel, misschien begrijp je het dan...

Het was opnieuw tijd om een angst te overwinnen. Ik was nog nooit in de "Halve Maen" (die grote schommel in de vorm van een schip) geweest. Dat heb ik nooit gedurfd. We hadden alle achtbanen al gehad en ook de wildwaterbaan, dus nu kwam onverbiddelijk de vraag: "Wil je nog in de schipschommel?" "Neej", zei ik angstig, terwijl ik heftig met mijn hoofd knikte. Ja dus!
Met lood in mijn schoenen, maar ook met vlinders in mijn buik volgde ik W. naar de schommel. We hoefden helemaal niet te wachten, we konden zo doorlopen, dus voor ik het wist zat ik in de schommel op het achterste bankje dat volgens W. het engste was...
En dan is ontsnappen onmogelijk. De schommel wordt elektrisch aangedreven en gaat bij elke zwaai een stukje hoger. Ik vond het doodeng. Op het hoogste punt van de zwaai voel je je helemaal gewichtsloos en ik was bang dat ik er uit zou vallen. Ik hield me heel erg stevig vast, maar ik viel toch, precies zoals de ontwerper van deze schommel het bedoeld heeft, netjes terug in mijn stoeltje...
Ik was toch wel erg blij toen het voorbij was en we er weer uit mochten. Omdat het niet druk was, hadden we gelijk nog een keer kunnen gaan, maar dat hoefde voor mij niet. Ik was al in trance...

Er was nog net tijd voor een ritje in de Droomvlucht, voordat het park zou sluiten en daarna gingen we richting uitgang. Ik ging nog even naar het toilet en toen ik daar weer uit kwam, bleek dat de plannen veranderd waren. "We gaan nog naar een voorstelling", zei Julia: "En we gaan hier eten." Huh? Wat? Wat gaan we nou doen? Ik was nog steeds niet helemaal terug op Aarde en kon het maar half volgen.

Het bleek dat we gingen dineren in het restaurant, terwijl "de Hartenheer" en "de Hartenvrouw" een show opvoerden. Ehh... Alice in Wonderland?? Nee, behalve hun namen was er geen spoortje Lewis Carroll aan de show te ontdekken. André Hazes, Rob de Nijs en soortgelijke 'dragers van de Nederlandse cultuur' voerden de boventoon. Toch wisten ze er een mooie show van te maken, waarin alle aanwezige kinderen op een leuke manier werden betrokken.
Van de tekst van het lied "Malle Babbe" leek het hartige koningspaar twee woorden vergeten te zijn. "Geil" en "kont" mogen blijkbaar niet gezegd worden als er kinderen bij zijn. Dat werd nog knap ingewikkeld, toen ze gingen proberen het sprookje "Tafeltje dek je, ezeltje strek je" te vertellen...
Iedereen in de zaal kreeg persoonlijke aandacht. Ook bij ons tafeltje kwam de Hartenheer nog even aanlopen voor een praatje. Hij vond ons wel wat lijken op een jury, zoals we daar met ons drieën naast elkaar achter een tafel zaten. En daar leek het inderdaad op! Nou, het oordeel van de jury was positief; dit zijn professionele entertainers. Jammer dat we hun namen niet kennen...

---

Net als veel anderen heb ik bij de Lidl een mobiele telefoon gekocht: De Motorola V220. Maar net als de meeste anderen werd ik ontzettend teleurgesteld: Zeker, er zit een digitale camera in deze telefoon, alleen heb je er niks aan!
Er zit namelijk geen voorziening bij die telefoon om je foto's over te zetten naar de PC. Er zit wel een USB-connector aan, maar er was geen kabeltje bij. Zo'n kabeltje is trouwens wel te koop, maar dan ben je er nog niet, want er hoort ook nog software bij. "Mobile Phonetools 2.0" heet het programma dat je nodig hebt. Maar dat blijkt dan weer in de telefoonwinkel niet te koop. Ze hebben wel "Mobile Phonetools 3.0", maar ze kunnen niet geranderen dat dat ermee werkt en ze nemen het ook niet terug als je het koopt en het blijkt niet te werken. De kosten: 60 Euro. Tja, dat is wel een erg groot bedrag om uit te geven als je niet weet of het gaat werken! Dat heb ik dus niet gedaan.
De kabeltjes bleken ook los verkrijgbaar. Ik heb mijn kabel gekocht bij Coditronics op de Kleine Berg voor 20 Euro. Dat vond ik nog knap duur voor een kabeltje, maar het spoorde me wel aan om met verdubbelde energie naar die software te gaan zoeken!
Ik heb op Internet gezocht en gezocht of de software niet ergens te downloaden was, maar dat lukte niet. En ook via Usenet kon ik er niet aan komen.
Maar nu heb ik het gevonden: het programma MOBILedit! is een universeel programma voor het uitlezen en bewerken van de data in je mobiele telefoon. Het ondersteunt honderden verschillende telefoons, ook de Motorola V220.
Nu kan ik eindelijk een kiekje maken en het nog dezelfde dag in mijn weblog zetten. Overigens moet je van de camera in de V220 niet meer verwachten dan kiekjes, je maakt er echt geen professionele foto's mee. Dat zal ik voorlopig nog met mijn 'ouderwetse' analoge camera moeten doen.
MOBILedit! is niet gratis. Je kunt het gratis downloaden en zonder risico uitproberen of het met jouw telefoon werkt. Na een proefperiode houdt het op te werken en moet je een activatiecode kopen op het Internet om er weer mee te kunnen werken. Dat kost je 19 Euro. Als je met je creditcard betaalt, krijg je de code meteen toegemaild en je kunt binnen vijf minuten weer aan de slag.

---

Vannacht is mijn twintigste column uitgezonden in Gendertalk #524.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/PRIDE11.mp3
De volledige tekst staat hier.

---

Toen ik besloot om voortaan als vrouw door het leven te gaan, voelde ik me enorm bevrijd! Geen stropdassen en nette pakken meer. Geen overhemden en lange broeken. Geen schoenen met veters... Mijn haar en mijn nagels lekker lang laten groeien, een kleurtje in mijn haar, lak op mijn nagels. Mijn benen eindelijk vrij onder een rok. Oorbellen, hoge hakken...
Maar ja, vrouw zijn betekent natuurlijk ook weer niet dat je helemaal vrij bent in hoe je je kleedt. "Kijk naar vrouwen van je eigen leeftijd", werd me gezegd: "Kijk hoe zij zich kleden..." Tja, dat ligt er ook aan voor welke gelegenheid ze gekleed zijn. In de supermarkt kleden ze zich anders dan voor een feestje of op het werk. En bij mij op het werk zijn bijna geen vrouwen. Het is daar een echte mannenwereld. Goede voorbeelden had ik dus niet.
Ik merk nu pas hoezeer mensen zich aan me gestoord hebben. Want denk maar niet dat ze dat eerlijk zeggen. Laatst hoorde ik over een incident van een jaar geleden. Ik ben allang vergeten wat ik toen droeg, maar het schijnt dat mijn navel zichtbaar was. Heregod, wat erg! Geen wonder dat de mensen zich eraan storen!
Natuurlijk is het grote flauwekul. Het gaat er niet om hoe iemand er uit ziet, het gaat er om of hij/zij goed werk aflevert. Dat weet jij, dat weet ik, dat weet iedereen en toch werkt het niet zo.
Kleren maken de man. En naar vrouwen wordt nog kritischer gekeken, om van transseksuele vrouwen nog maar te zwijgen. Het werd langzamerhand duidelijk dat er iets moest gaan veranderen. Maar eigenlijk hàd ik ook niet de juiste kleding...
Dus vandaag zijn we nieuwe kleding wezen kopen. Geld speelde nu eens een keertje geen rol. Oooooo, dat is genieten! We zijn gewoon naar de Bijenkorf gegaan en we hebben ons laten adviseren door een verkoopster. Nou, dan komt het wel voor elkaar. Twee uur lang heb ik in een pashokje doorgebracht. Telkens even er uit om weer een outfit te showen aan Julia en aan de verkoopster en dan met weer een paar andere kledingsstukken terug naar binnen.
De oogst: drie rokken, zeven blouses en een jasje...
Geweldig!
En nu weer werk op mijn niveau zien te krijgen, dan heb ik het zo terugverdiend...

---

Wie trouw naar mijn columns luistert, weet wel dat ik ooit overwogen heb om naar Amerika te emigreren. Toen ik zelf in Amerika ging kijken, had ik nog geen week nodig om van dat onzalige idee te genezen.
Maar er zijn mensen die zulke plannen wèl doorzetten. Eén daarvan is Jakob Vlietstra. Hij beschrijft de belevenissen rond zijn emigratie en zijn indruk van het leven in Amerika op heel boeiende wijze in "Een Onsamenhangende Samenleving, (Kroniek van een gepensioneerde emigrant)".
Mocht je zelf naar Amerika willen emigreren, of ben je alleen maar nieuwsgierig hoe het daar is, lees dan eerst zijn verhaal. Als dat je niet op andere gedachten brengt, ben je in elk geval gewaarschuwd!

---

Terwijl wij in de kroeg zaten in Amsterdam, werd Gendertalk #522 uitgezonden, met daarin mijn 19e column. Het volledige programma staat in het Gendertalk archief.

Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/HOW11.mp3
De volledige tekst vind je hier.

---

Van de roze maandag naar de roze zaterdag lijkt een kleine stap, maar er zitten wel twee weken tussen. Tja, ik begin behoorlijk achter te raken met mijn weblog en dat is jammer. Het is ook een teken dat er weinig gebeurt dat het vermelden waard is. Maar ons uitstapje naar Amsterdam mag ik toch niet overslaan. We hadden voor dit weekend een woningruil gedaan met een stel uit Amsterdam en zo woonden we dus opeens twee dagen in een 17e eeuws huis in de Jordaan!
We waren ons van te voren niet eens bewust geweest dat we juist op roze zaterdag, de dag van de Gay-pride Parade, in Amsterdam zouden zijn. Maar het kwam natuurlijk wel heel mooi uit. Ook dit is een evenement dat ik al jaren eens een keer wilde meemaken, dus ik kleedde me in roze en we spoedden ons naar de Prinsengracht (aan het eind van de straat waar wij 'woonden' ). Maar eerst nog even rustig een kopje koffie drinken in een zijstraat...
Het is op deze dag erg druk langs de Prinsengracht, dus het is zaak om vroeg een plaatsje te veroveren. Wij zaten dan ook al om 12 uur aan de waterkant. Twee en een half uur te vroeg, maar er was toch al veel te zien. Er kwamen al veel boten voorbij die onderweg waren naar het startpunt.
		Om half drie kwamen de eerste boten in de goede richting voorbij. Het is het beeld dat we allemaal van de TV kennen: Veel "Beauty's met Baarden"...
Natuurlijk is het heel leuk, zo'n parade, maar toch heb ik er wat bezwaren tegen. Wat we zien op die boten is een heleboel travestie. Maar dat versterkt alleen maar het vooroordeel onder de bevolking dat alle travestieten homo's zijn. Sterker nog: het wekt op die manier zelfs de indruk dat veel homo's travestieten zijn. En zo is het toch echt niet!
Er waren ook boten op een heel bijzondere manier versierd, zoals deze met een opblaaspop van zeker wel acht meter hoog. Ze moesten die pop ook telkens weer laten leeglopen...
		... want ze moest wel onder de brug door! Er zijn op de route wel tien bruggen...
Er waren ook boten, waarmee men een actie wilde ondersteunen of een standpunt naar voren brengen, zoals de boten van Anmnesty International "Gay rights are human rights" en van het aidsfonds. In die categorie viel ook de boot waar iedereen een spandoek droeg met de tekst: "Ik wil weer zoenen in..." Wat denk je van "Ik wil weer zoenen in Iran" en "Ik wil weer zoenen in Staphorst"?
		Heel opmerkelijk vond ik de boot van Shell met een groot spandoek: "Shell colleagues celebrate Diversity & Inclusiveness" Dat klinkt als een heel mooi staaltje van acceptatie op het werk!

Om een uur of vier waren alle boten voorbij getrokken en ik vond het zo ook echt wel ruim voldende. Ik had het intussen best wel koud gekregen. Ik benijd die mensen niet die daar halfnaakt op zo'n bootje moeten staan. En voor hen was het nog lang niet afgelopen, want ze moesten de hele Prinsengracht afvaren, tot aan de Amstel toe, waar ze dan allemaal gingen verzamelen.

Opnieuw 'thuisgekomen' ging de TV aan en ja hoor: AT5 bracht een live verslag uit van de aankomst van de boten op de Amstel. De technische kwaliteit van deze uitzending was nogal knullig en de presentatoren waren slecht geïnformeerd over het gebeuren waarover ze verslag uitbrachten, maar dat weerhield hen er niet van hun verslag te doorspekken met seksistische en discriminerende opmerkingen. Bah!
AT5 wist wel een detail te melden dat hier nog het vermelden waard is. Dat is namelijk de achtergrondinformatie over die boot van Shell: het blijkt dat bij Shell, binnen het bedrijf, regelmatig bijeenkomsten worden georganiseerd voor homo's en voor transseksuelen!
Tijd om bij Shell te gaan werken dus? Nee, ik denk van niet: Shell heeft nog niet zo lang geleden honderden onschuldige automatiseerders weggereorganiseerd, omdat ze denken dat in India hetzelfde werk goedkoper gedaan kan worden. Het zal nog wel een paar jaar duren voor Shell inziet dat dat een vergissing was en ze hier weer op zoek gaan naar IT-personeel...

's Avonds zijn we nog even de stad in geweest. We wilden graag naar de Lellebel, een bekend travestietencafé in de Utrechtsestraat, maar dat was op deze avond niet zo'n goede keus: Het is een klein café en het was vanavond echt bomvol. We hebben ons naar binnen geworsteld en meteen weer eruit, want het was echt geen doen.

We zijn dus weer terug gelopen naar de Jordaan en we zijn naar een bruine kroeg bij 'ons' in de straat gegaan. En dat bleek heel gezellig. We ontmoetten daar verschillende mensen waarmee je een goed gesprek kon voeren en toen de kroeg sloot nam één van hen ons nog mee naar een andere zaak. Hij was heel belangstellend naar mijn schrijf- en vertaalwerk en naar Julia's toneelervaringen. Na een paar uur kwam ook onze relatie aan de orde en mijn transseksualiteit. Nou, daar stond hij van te kijken, dat had hij nog niet in de gaten gehad. Maar nu hij het wist, kon hij het toch wel zien. Mijn adamsappel is nog te groot en mijn borsten zijn nog te 'vers'.
Hij vond het vooral ook heel opmerkelijk dat ons huwelijk heeft standgehouden ondanks mijn transitie. Dat bewijst hoe groot Julia's liefde en trouw voor mij is! Daar was hij echt ontroerd over.

We spraken ook nog over de voors en tegens van zo'n gay-parade. Het is natuurlijk een beetje flauw om in Amsterdam te demonstreren voor homorechten. Als er ter wereld één plek is waar homo's zichzelf kunnen zijn is het wel in Amsterdam. En het beeld dat deze uitzinnige optocht biedt zal het vooroordeel dat homo's onaangepast zijn eerder bevestigen dan ontkrachten. Maar het is gewoon een leuk feestje en dat misgunnen we niemand, natuurlijk.

En zo werd het ruim na vieren. We bleven gezellig kletsen tot ook deze kroeg sloot. Toen ging ieder weer naar zijn of haar 'eigen' huis. Wat een leuke ontmoeting, wat een goed gesprek! Wie was die man toch? Tja, dat was Justus van Oel...

---