Dagboek

Ik had nog één dagje aan mijn vakantie vastgeknoopt om dit jaar een evenement bij te wonen dat ik al vele malen had moeten missen. De eerste maandag van de Tilburgse kermis staat bekend als "Roze Maandag". Vanuit het hele land trekken homo's, lesbo's, travo's en vele anderen die afwijken van de geijkte huisje-boompje-beestje-heteronorm naar Tilburg om openlijk uiting te geven aan hun gevoelens of om mee te genieten van de aanblik van anderen die dat doen.
Jaar-in-jaar-uit hoorde ik op het nieuws dat het feest weer had plaatsgevonden, maar ik was er niet bij geweest. Daar moest nu maar eens verandering in komen! Dus Julia en ik namen de trein en we begaven ons naar Tilburg. Uiteraard waren we niet de enigen. Al op het station in Eindhoven zagen we groepen jongeren die hetzelfde doel hadden als wij. En we hoorden opmerkingen als: "Kijk, daar zijn nog meer 'roze' mensen."
Tja, als ik naar zoiets toe ga, hoef ik er niet op te rekenen dat de mensen me als vrouw zullen zien. Ze verwachten travestieten en dan doorzien ze me natuurlijk al snel. Zoals ik laatst al schreef is dat best vervelend. Maar dat moest ik er dan maar voor over hebben.
Het was echt heel gezellig in Tilburg. De mensen trokken in drommen naar het kermisterrein en we hoefden dan ook niet de weg te vragen, we lieten ons gewoon met de stroom meedrijven...
En toen... Tja, ik was geloof ik vergeten dat ik helemaal niet van kermissen houd. Er was echt geen enkele attractie waar ik in gewild had. Sommige dingen zijn ook zó eng dat ik al beroerd wordt als ik er alleen maar naar kijk. Dus we hebben alleen wat rondgelopen en rondgekeken. Er waren een paar hele mooie showtravestieten te zien die voortdurend gefotografeerd werden door het publiek.
We hebben ook nog een broodje gegeten bij café "Meesters". Nou, dat mocht een broodje heten; eigenlijk was het een hele maaltijd; heerlijk!
Maar eigenlijk viel die hele Roze Maandag me een beetje tegen. De grootste attractie is die uitbundige travestie en dat past helemaal niet bij mij. En toen het ook nog steeds harder ging regenen, zijn we maar snel weer terug naar Eindhoven gegaan. In elk geval heb ik de Roze Maandag nu een keer meegemaakt...

---

Vannacht is mijn achttiende column uitgezonden in Gendertalk #520.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/NATUR12.mp3
De volledige tekst staat hier.

---

We hadden zin om weer eens uit eten te gaan. Maar waar? We wilden ergens heen waar we nog nooit geweest waren. Gelukkig biedt onze Rudi (de routeplanner) ook in dat geval uitkomst: Een schijfje met restaurants er in, even aan het wieltje draaien en uitkiezen maar!


"Het Geheim"? Nou, dat leek ons wel spannend, dus we besloten om daar naartoe te gaan. We hadden geen idee waar het was, maar wel dat het 25 km naar het Noordwesten was. Dus Julia nam plaats achter het stuur en we vertrokken. We hadden gekozen voor een route zonder snelwegen, dus Rudi voerde ons via allerlei kleine wegen waar we nog nooit geweest waren. En zo kwamen we terecht in... Oisterwijk!

"U heeft uw bestemming bereikt", sprak Rudi toen we middenin het dorp stonden. Er waren daar restaurants te kust en te keur, maar geen ervan heette "Het Geheim". Toen hebben we het bij één van de restaurants gevraagd.
"Het Geheim?" vroeg de ober: "O, u bedoelt "Het geheim van de Smit"! Tja, dat restaurant betaat niet meer. Het heeft nu een nieuwe eigenaar en een nieuwe naam. Dat is hiernaast..."

En zo kwamen we terecht bij Brasserie Vulders in Oisterwijk. Dat was ook meteen het leukste van de drie restaurants in de straat, want het ene was veel te chic, het andere leek wel een snackbar en dit zat daar precies tussenin.
Ik had besloten om vandaag eens vis te kiezen, hoewel ik meestal vlees wil. Het werd dus vooraf Bretonse bouillabaisse en als hoofdgerecht scholfilet. Natuurlijk met een karafje witte wijn erbij. Het was echt heerlijk, vooral de bouillabaisse! Zo'n lekkere vissoep had ik nog nooit gegeten. Het was een rijke, krachtige bouillon en er zaten allerlei soorten vis in en ook mosselen en nog andere schelpen die ik niet kan benoemen. Vanzelfsprekend waren er ook verschillende soorten garnalen bij en zelfs stukken kreeft!

Als je van bouillabaisse houdt en je komt eens in Oisterwijk, dan moet je dit beslist gaan proberen. Maar denk erom: Niet verder vertellen, het is ons geheim!

---

Vandaag weer eens naar de VU geweest voor de driemaandelijkse controle. Ik had verwacht dat dat een vrij saaie routine zou zijn, maar dat pakte anders uit.

Het gesprek bij de psycholoog was behoorlijk heftig. De hormonen bruisen nu door mijn lichaam en dan kom je in een soort 'tweede puberteit'. Ik zou graag de wereld verkennen en spannende, nieuwe dingen doen. Maar in tegenstelling tot een puber heb ik in mijn leven veel dingen die ik graag vast wil houden, zoals een huwelijk en een baan. Dat is moeilijk met elkaar te verenigen.

We hebben vandaag een nieuwe arts leren kennen. Hij komt uit Oostenrijk en is de opvolger van Prof. Gooren. Hij dacht dat ik vullinkjes droeg, maar nee, dit waren gewoon mijn eigen borsten; echt wel een A'tje nu. Hij feliciteerde me daarmee, want dat is, zeker op mijn leeftijd, best een mooi resultaat na zeven maanden hormoongebruik.
Het leek wel of hij de eerste was die serieus heeft gekeken naar de resultaten van mijn onderzoeken. Het bleek, dat ik lijd aan osteoperose. Dat was te zien op de foto van de botscan die vorig jaar is gemaakt. Alleen had niemand tot nu toe de moeite genomen om me daarvan op de hoogte te stellen. [Inmiddels weet ik trouwens dat de botscan gewoon een Röntgen-foto is, dus geen MRI scan.]
Verder blijkt, dat ze vorige keer een fout hebben gemaakt met het bloedonderzoek. Daaruit zou blijken dat ik een oestrogeengehalte van "996", heb, wat ongeveer 10x zo hoog is als van een vruchtbare vrouw. Dat kan natuurlijk niet waar zijn, dus het laboratorium zal wel een foutje gemaakt hebben.
Met de testosteron gaat het gelukkig goed. Die is gedaald van "21", wat zelfs voor een man vrij hoog schijnt te zijn, naar minder dan "1".

En de coördinator van het Genderteam wist ons te vertellen dat er geknabbeld wordt aan de vergoedingen die transeksuelen krijgen bij hun operaties. Dus ik moet maar zorgen dat ik 3000 Euro bij de hand heb om de borstvergroting zelf te betalen. Vroeger werd bij een SRS ook een borstvergroting vergoed, maar nu doen de verzekeraars daar opeens moeilijk over. En als je daar over klaagt, wijzen ze schijnheilig naar de minister. Die zou het niet niet meer goedvinden. Twee transseksuelen gaan nu een proces aanspannen tegen dit onrecht en daarbij staan advocaten van de VU hen terzijde. Gelukkig (?) duurt het nog een hele tijd voordat ik zelf aan de beurt ben, dus misschien wordt dit geschil voor dat moment nog wel opgelost.

---

Voor het eerst in jaren ben ik naar het strand geweest. Sinds ik volledig als vrouw leef, is zwemmen een beetje ingewikkeld geworden. Ik had het een keer gedaan, twee jaar geleden, in een zwembad in Italië. Ik had er toen helemaal geen zin in, maar Julia wilde ontzettend graag gaan zwemmen. Dus stapte ik over mijn weerstand heen en ging, in travestie, mee naar het zwembad.
Ik was toen nog niet begonnen met mijn medische behandeling, dus ik zat nog opgescheept met een mannenlichaam. Ik had mijn bikinitopje opgevuld met siliconenvullinkjes en mijn broekje vertoonde een onnatuurlijke bult. Meer was er op dat moment niet van te maken...

Maar onze voorkeur ging altijd uit naar naturistenstranden. Daar gingen we al twintig jaar heen, voordat ik aan mijn transitie begon. Op het naturistenstrand bestaat geen travestie. Als je alles uit trekt, ben je gewoon wie je bent!
Je kunt je daar dus niet voordoen als vrouw, zolang je nog een mannelijk lichaam hebt. Vandaar dat ik er jarenlang niet naartoe wilde. Ik leefde full-time als vrouw en dat kon daar niet.

Maar dat is nu veranderd. Sinds het begin van de hormoonbehandeling, nu bijna een jaar geleden, zijn mijn borsten gaan groeien. Ik zie er niet meer uit als een man, maar als een... SheMale!
Natuurlijk is een SheMale een ongewoon verschijnsel. Maar ik had voor mezelf besloten dat een bezoek aan het naaktstrand weer acceptabel zou zijn, zodra ik er niet meer als een man uit zou zien. Welnu, dat stadium is bereikt!

Ik geef toe dat ik het best eng vond, maar ik heb het toch gedaan: Vandaag was ik voor het eerst in drie jaar bloot in het openbaar. We zijn naar het E3-strand in Eersel gegaan. En het is me niet tegen gevallen. De mensen op een naturistenstrand zijn nou eenmaal veel vriendelijker en toleranter dan die op een textielstrand. Je vindt er ook nooit blikjes, flesjes, peuken of andere rotzooi.

Natuurlijk is er wel naar me gekeken. Iedereen kijkt naar iedereen. Maar daar is niks mis mee. Sommigen zullen gedacht hebben: "Hé, hij heeft borsten!" En sommige anderen hebben gedacht: "Hé, zij heeft een piemel!" Inderdaad, zo is dat. Ik schaam me niet voor mijn lichaam.

Ik voel er veel voor om dit tochtje naar het strand als onderwerp te kiezen voor mijn 18e column. Maar ik weet dat voor de Amerikanen naakt nog veel meer een taboe is dan voor Nederlanders. Dus ik ben even op Internet gaan zoeken, of naturisme überhaupt acceptabel zou zijn voor Amerikanen. Zo kwam ik op de site van "The Naturist Society" terecht en die verwoorden mijn gevoel bij dit uitstapje heel mooi in hun slogan: "Body Acceptance is the Idea, Nude Recreation is the Way" Oftewel: "Naaktrecreatie is de manier om tot acceptatie van het lichaam (van jezelf en van anderen) te komen"

---

Vannacht is mijn zeventiende column uitgezonden in Gendertalk #518.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/OUT11.mp3
De volledige tekst staat hier.

---

Zaterdag togen we naar de Karpendonkse plas voor "Eindhoven Ballooning". Hier werden meer dan twee dozijn heteluchtballonnen opgelaten. Een prachtig schouwspel dat ik natuurlijk het beste kan toelichten met wat foto's:

Eerst is de ballon helemaal leeg en ligt als een slap tentdoek op het gras. Er moet nu lucht ingeblazen worden, dus de ballonvaarders tillen de onderkant van de ballon op, zodat de lucht er in kan.			De ballon wordt eerst gevuld met koude lucht om in de juiste vorm te komen. Dat duurt een hele tijd, want er gaat erg veel lucht in!
De ballon wordt langzaam groter...			...en groter...
...totdat hij de juiste vorm heeft.		Dan wordt de brander aangezet, om de lucht in de ballon op te warmen. Nu begint hij van de grond los te komen...		...en dan is het zaak om snel in te stappen, want hij gaat de lucht in!
Niet alle ballons hebben dezelfde vorm. Sommige zijn echte kunstwerken!
Dit is bijvoorbeeld de 'kikkerballon', de PH-ROC. Het duurt erg lang om deze ballon op te zetten, want de lucht moet in alle delen van de ballon komen, ook in alle vier de poten van de kikker...		En dit is de 'sinasappelballon' uit België. Heel mooi van kleur en bijzonder vanwege zijn platte kant.		Niet bijzonder van vorm, maar wel opvallend beschilderd is 'de man met de zonnebril'.
Na de behouden vaart keerden de ballons (per auto) weer terug naar de Karpendonkse plas voor het slotevenement: de 'night glow'.
Op het ritme van muziek werden de branders van de verschillende ballons om beurten aangestoken. Tegen de donkere avondlucht ziet dat er uit als een gigantisch lichtorgel!

"En? Heb je zelf nog in een ballon gevaren, Evelien?"

Ehhh... Nee. Nog niet. Maar ik zou het graag een keer willen doen. En er waren nog plaatsen beschikbaar. Maar ik was er niet op voorbereid. Ik was er niet op gekleed. Ik was bang dat ik onderweg zou moeten plassen. En ik had geen 160 Euro bij me.

"Chicken!!"

Volgend jaar dan! Volgend jaar vaar ik mee...

---

Nu er toch geen werk voor me is, kan ik rustig vakantie nemen, dus ik heb om te beginnen maar eens drie weken vrij genomen. Toen ik nog in mijn project werkte kreeg onze projectleider al rode vlekjes als ik een middagje vrij wilde nemen. En nu kan ik opeens gemist worden als kiespijn.

Raar hè?

Nou, ik trek me er maar niks meer van aan; ik probeer deze drie weken gewoon te ontspannen en er niet meer aan te denken. Hopelijk ligt er een leuke opdracht voor me in het verschiet, waarin mijn bijdrage weer wèl gewaardeerd wordt. Dat zou voor het eerst in drie jaar zijn dat ik waardering krijg voor mijn werk!

Maar nu zeur ik alweer over werk!
Ontspan, Evelien, ontspan!

---

Zondagmiddag zijn Julia en ik gaan fietsen met twee vriendinnen. We gingen een heel eind verder dan Julia en ik gewend zijn, maar dat was wel erg de moeite waard. Onze vriendin E. had gezegd dat ze een "heel mooi plekje" wist.
Nou, wij wilden E's plekje wel eens zien, natuurlijk. We reden door uitgestrekte heidevelden, waar je echt in de wijde omtrek alleen natuur zag (nou ja, met een paar GSM-zendmasten aan de horizon). Echt een adembenemend landschap en een geruststellende gedachte dat we daar ook nog SMS'jes konden versturen en ontvangen ...
Het mooie plekje bleek een prachtig ven te zijn en nu bleek E. opeens van plan om daar te gaan zwemmen. Ze had haar zwempak al aan! Tja, daar waren wij niet op voorbereid, we hadden ook geen badgoed bij ons en geen handdoeken. En om nou in mijn blootje te gaan zwemmen... Ik schaam me een beetje voor mijn lichaam, omdat ik nog geen SRS (geslachtsveranderende operatie) heb ondergaan. Ik zie er nog niet echt als een meisje uit onder mijn rok ...
Gelukkig ging het zwemmen toch niet door, omdat we niet zeker wisten of het daar wel mocht en omdat er allemaal van die enge waterplanten bij de oever groeiden. Ik weet niet of ik over mijn schaamte heengestapt zou zijn, als de andere meiden wel waren gaan zwemmen.
In elk geval was het een heerlijke tocht. We hebben 48 km gefietst en dat is voor Julia en mij een nieuw persoonlijk record !

---

Deze maand hadden we twee goede vrienden meegenomen naar de T&T-avond. Ze waren erg benieuwd om eens met travestieten kennis te maken. En ze hebben die avond een hoop geleerd. Ze liepen rond met een heel verkeerd beeld van travestieten en hoe het op zo'n avond toe zou gaan.
Om te beginnen dachten ze dat de meeste travestieten wel homo zouden zijn. Nou, dat klopt dus niet. Ongeveer 10% van de travestieten is homo, net als in de rest van de samenleving.
En ze verwachtten een hoop show-travestie te zien met veel uitzinnige kleding en overdreven makeup. Nou, dat vind je ook niet op de T&T-avonden, de meesten zien er gewoon redelijk representatief uit als vrouw. Je kunt hooguit stellen dat sommige rokjes wat te kort zijn.
Ze hebben echt een heel fijne avond gehad en waren getroffen door de openheid en eerlijkheid van de travestieten die ze daar ontmoet hebben.

Zelf had ik het ook erg naar mijn zin. We zaten met een groepje transseksuelen (toch een kleine minderheid op deze avonden) bij elkaar om ervaringen uit te wisselen.
Eén van hen zei dat ze normaal gesproken niet graag samen met andere transjes gezien wordt. Dat is niet, omdat ze iets tegen transjes zou hebben, natuurlijk, maar vooral omdat mensen sneller in de gaten hebben dat je transseksueel bent als je met een groepje bij elkaar bent. Dat is ook mijn eigen ervaring. Ik voel me behoorlijk goed geaccepteerd in de maatschappij, maar als ik in gezelschap van andere transjes ben, heb ik weer het gevoel dat iedereen naar ons zit te staren, zoals ik dat vroeger had. En het is altijd maar hopen dat het bij staren blijft, want er lopen genoeg idioten rond die nare opmerkingen gaan maken of zelfs agressief worden.

Later op de avond heb ik nog wel met een echte show-travestiet gepraat. Ze zag er trouwens vanavond heel normaal uit, maar ze treedt ook op in een travestie-act, "Cabaret Champagne", en dan is ze dus wèl zeer uitbundig uitgedost.

Eerdere T&T-avonden: juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei 2004 en april 2004.

Labels: TenT

---