Dagboek

Drie jaar na mijn transitie heeft mijn vroegere werkgever me nu dan eindelijk definitief de deur uitgewerkt. En dat terwijl er in hun "algemene gedragscode" staat in artikel 4.3: "Elke werknemer heeft gelijke rechten en wordt in zijn beroep gelijk behandeld, ongeacht persoonlijke achtergrond, ras, geslacht, nationaliteit, leeftijd, seksuele geaardheid of geloofsovertuiging."
Die hele gedragscode is een papieren tijger. Als ze van je af willen, dan lukt dat uiteindelijk toch...

Ze konden me niet zomaar ontslaan omdat ik transseksueel ben. Dan had ik gemakkelijk mijn ontslag kunnen aanvechten voor de rechter en ik zou het gewonnen hebben ook. Daarom heeft het ze zo lang gekost om van me af te komen. Maar het is ze nu toch gelukt.
Sinds mijn transitie heb ik geen enkel positief beoordelingsgesprek meer gehad. Altijd was er wel kritiek op mijn functioneren. Die kritiek varieerde van botte leugens en halve waarheden tot vage beschuldigingen en subjectieve indrukken.
Toen voldeed ik toevallig aan de criteria voor ontslag bij een reorganisatie en ik werd doorgesluisd naar een andere werkgever. Ik bleef wel hetzelfde werk doen, maar dan als inhuurkracht in plaats van als vaste medewerker. En de slechte beoordelingen gingen gewoon door.
Nu ik een inhuurkracht ben, is het heel gemakkelijk om van me af te komen. Ze hoefden maar tegen mijn nieuwe werkgever te zeggen dat ze geen behoefte meer hebben aan mijn bijdrage... en hup, daar ga je!

Ik heb de afgelopen tijd veel gehuild. Het is allemaal zo verschrikkelijk onrechtvaardig! En er is niets tegen te doen.

Vanmiddag heb ik afscheid genomen van mijn collega's in het project. Gelukkig ben ik er in geslaagd om dat te doen zonder opnieuw in huilen uit te barsten en zonder sarcastische opmerkingen te maken tegen de managers die me dit geflikt hebben.

Een groepje collega's had op eigen initiatief een mooie, grote bos bloemen voor me aangeschaft. Zo zie je maar dat ik door mijn collega's wel degelijk werd gewaardeerd, anders hadden ze dat niet gedaan. Ik kijk terug op een heel fijne tijd, waarin ik met bijna iedereen ontzettend fijn samengewerkt heb.

Nu is het aan mijn nieuwe werkgever om met een nieuwe opdracht voor me te komen. Ik ben wel benieuwd hoe dat zal gaan. Dat zal een lakmoesproef zijn voor hun "algemene gedragsregels"...

---

Vannacht is mijn 16e column uitgezonden door Gendertalk.
Het complete programma is te vinden in het Gendertalk archief.

Als je mijn column apart wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/MIAMI21.mp3
De volledige tekst vind je hier.

---

We zijn met onze vrienden een dagje wezen zeilen. Er was een zwakke Oostenwind en we wilden een stukje de Maas afzakken van Den Bosch naar Heusden. We hadden dus de wind en de stroom mee.
Om van onze ligplaats naar de Maas te komen, moesten we eerst een lage brug en een sluis passeren. In de sluis konden we de mast rechtop zetten en de zeilen klaarmaken.
Ik heb wel vaker gezeild, dus ik hoopte dat ik een beetje een handig scheepsmaatje zou kunnen zijn, maar helaas: Natuurlijk deed ik weer alles fout.
Ik mocht het grootzeil hijsen, maar dat ging veel te langzaam naar de zin van onze kapitein, dus hij nam de vallen van me over en trok het zeil rap omhoog. "Zet de vallen nu maar even vast..." Ik dacht dat ik wel wist, hoe je een touw vastzet, maar vandaag moest het weer anders van onze kapitein.
"Met zo'n lastige wind moet je alles vastzetten met een slipsteek, zodat je het snel kunt losmaken als de wind verandert."
OK, je zegt 't maar. Een slipsteek ken ik wel, alleen noem ik die meestal een Juliaknoop, omdat dat de methode is die Julia altijd gebruikt om plastic zakjes te sluiten.
Het was duidelijk dat onze kapitein zat opgescheept met drie loze meisjes in plaats van handige scheepsmaatjes. Ik kon mezelf beter nuttig maken in de kajuit, waar onze gastvrouwe de salade aan het bereiden was.

Tegenwoordig zei je een verschijnsel op het water dat ik nog niet kende: Waterscootertjes. Die dingen zijn echt een terreur! Ze maken een loeiende herrie, ze scheren overal tussen door en als ze de kans krijgen spatten ze je ook nog eens nat door vlak naast je boot een scherpe draai te maken.

Bij Heusden zijn we voor anker gegaan in een haventje en we hebben de salade opgepeuzeld, met enkele glazen rode wijn er bij. Toen waren we loom en slaperig, dus we zijn eerst naar eens een dutje gaan doen.

Op de terugweg zijn we op de motor gaan varen. Er was te weinig wind en het is op de Maas ook een beetje te druk om te gaan laveren. Ik mocht sturen, maar dat heb ik wel geweten: Ik zat de hele weg met de zon op mijn rug en eigenwijs als ik ben had ik alleen een triangelbinkini aan. Ik werd dus anderhalf uur lang genadeloos gegeseld door de UV-straling en mijn rug was die avond helemaal rood en gloeide nog na.

Toen we weer bij de sluis kwamen stonden de deuren al open, we konden zo doorvaren de sluis binnen. Het was er erg druk: ze proberen zoveel mogelijk boten tegelijk mee te nemen. We lagen dan ook zij aan zij met allemaal andere schepen en de kapiteins die al een tijd lagen te wachten waren in een melige stemming. Er werden allerlei opmerkingen gemaakt over de bemanning van andere schepen. Natuurlijk was ik weer bang om een mikpunt van spotternij te worden, maar dat viel erg mee. Er was alleen iemand die iets riep over een "bad hair day". Dat ging vast over mij, want ik had bij het slapen mijn haarelastiek afgedaan en mijn haardos moet er dus nogal wild uitgezien hebben.

Al met al een heerlijke dag. Het geeft je het gevoel dat je een hele week op vakantie bent geweest!

---

Een individuele theaterreis met 61 spelers die monologen spelen van 35 bekende en onbekende Rotterdamse schrijvers op onbekende plekken achter de gevels van de Binnenweg.

Samen met Julia en twee goede vrienden toog ik naar de Binnenweg. We moesten ons melden bij het Centrum Beeldende Kunst aan de Binnenweg 75. Daar kregen we onze kaartjes, maar ook een inleiding in wat ons te wachten stond, een flesje water en een sjaaltje dat bij dit festival als herkenningsteken dient. Dat sjaaltje moesten we zichtbaar dragen. Gelukkig paste het qua kleur goed bij de rest van mijn outfit, maar waar laat je zoiets? Het was veel te warm om een sjaal te dragen dus ik heb hem maar om mijn hoofd geknoopt als een hippie uit de jaren 60...

Op onze entreebewijzen vinden we een kaartje met de locaties en een inleidende tekst: Je hebt je eerste stap gezet op zoek naar theatrale momenten in de binnenwereld.
Neem alle tijd van de wereld...

Alle spelers stonden op een rij langs de voorgevel van het Centrum Beeldende Kunst, klaar om aan het werk te gaan. We volgden één van hen naar de locatie waar hij voor ons zou gaan spelen. Hij sprak geen woord, hij wenkte ons alleen om hem te volgen. Een paar huizenblokken verderop ging hij een winkel binnen en we volgden hem naar de tuin achter de winkel en toen vanuit de tuin weer naar binnen in een klein keukentje. Daar deed hij zijn verhaal.
Toen hij klaar was, verliet hij het keukentje weer zonder iets te zeggen. Er was geen ruimte voor een applaus. Het was blijkbaar ook niet de bedoeling dat we dat zouden geven. Wij gingen ook naar buiten en we waren nu vrij om van huis naar huis te gaan, op zoek naar andere spelers met hun eigen monologen.
De meeste monologen die we te horen kregen, gingen over de ellende in het leven van de persoon die werd uitgebeeld. Ellende leent zich waarschijnlijk beter voor een monoloog dan vrolijkheid. Dat leidde er wel toe, dat sommige optredens nogal op elkaar leken. De leukste ervaringen waren de stukjes die er op één of andere manier uit sprongen, zoals die waarbij ook handelingen te pas kwamen en niet alleen een tekst werd voorgedragen.

Er was ook een verhaal dat er, vanwege de inhoud, voor mij persoonlijk uit sprong. Het werd verteld door een man van een jaar of vijftig en begon ongeveer zo:

Iedereen is een verhaal. Zoals u daar staat bent u allemaal een verhaal op zich.
Ook ik ben een verhaal. Een heleboel verhalen eigenlijk. Maar ik wil er één aan u vertellen.
Dat is een verhaal over mijzelf -- in een jurk!
Hij vertelde hoe hij in de jaren 70 betrokken was bij de 'Rooie Flikkers', een groep van homoseksuelen die zich graag in vrouwenkleding hulden. Ze vochten tegen de schijntolerantie in de maatschappij en wilden zich als homo's juist onderscheiden van de burgerlijkheid.

Misschien is het idee van een man in een jurk voor het meeste publiek al schokerend, maar ons groepje schrok er uiteraard niet van. Wij hebben allemaal mijn transitie van man naar vrouw meegemaakt vanaf het begin, toen ik ook een man in een jurk leek, totaan vandaag, nu bijna iedereen me zonder meer als vrouw accepteert.
Ik vroeg me vooral af, of hij iets aan mij zou merken. Zou hij in de gaten hebben hoe dicht dit verhaal in de buurt van mijn eigen verhaal kwam? Als hij iets heeft gemerkt, heeft hij het in elk geval uitstekend weten te verbergen...

Ook onze vrienden hadden de indruk dat hij niet gemerkt heeft dat ik transseksueel ben. Ze hadden trouwens over de hele middag de indruk dat ik overal gewoon als vrouw werd gezien en behandeld. Er was maar één keer een jonge man die mij nagaapte alsof hij een spook had gezien...
Het is fijn om zulke feedback te krijgen van je vrienden, want zij kunnen zulke dingen beter zien dan ikzelf.
Als iemand naar je zit te staren, zal hij er wel voor waken dat je het niet merkt, maar anderen zien het dan wel.

We hebben een stuk of tien voorstellingen gezien. Er komen op zo'n middag een heleboel indrukken op je af en het is moeilijk om die allemaal in dat tempo te verwerken. Er waren dan ook verschillende stukken bij, waarover we na afloop nog samen hebben nagepraat.

Dit is echt een heel leuke, originele vorm van theatermaken. Ik kan iedereen aanraden om te gaan kijken. Er zijn nog twee weekeinden dat het kan

Speeldata: 11, 12, 18, 19, 25 en 26 juni en 2 en 3 juli
Concept en eindregie: Paul Röttger
Productie: Rotterdams Centrum voor Theater
Reserveren: www.rcth.nl of 010-4775765

---

Alweer een nieuwe ervaring. Vandaag ben ik voor het eerst naar een schoonheidsspecialiste geweest. Mijn vrienden zeuren al maanden dat ik mijn wenkbrauwen moet laten epileren. Dat scheelt enorm in je vrouwelijke uitstraling.
En ze hebben gelijk. Maar ik ga er niet zelf aan knoeien. Voor je het weet heb ik meer verprutst dan verbeterd. Dus ik wilde hier echt een deskundige aan het werk zetten.
Trouwens, mijn huid kan sowieso wel eens een grondige behandeling gebruiken, dus ik heb maar meteen een hele behandeling laten doen.
Ik was wel zenuwachtig, want ik had geen idee hoe alles in zijn werk zou gaan. Maar gelukkig was ze erg vriendelijk en geduldig. Dus ik nam braaf plaats in de witte tandartsstoel waar de behandeling zou plaatsvinden... Te snel! Want ik moest eerst nog mijn oorbellen afdoen, mijn nekbandje verwijderen en mijn blouse uittrekken. Mijn BH'tje mocht ik dan weer wel aanhouden.
Nadat ik opnieuw had plaatsgenomen en lekker warm was toegedekt, werd mijn huid eerst onder handen genomen met een roterende borstel. Het was best een prettig gevoel en ik kwam al helemaal tot rust. Ik voelde dat ik haar kon vertouwen en besloot alles over me heen te laten komen zoals zij vond dat nodig was.
Na het borstelen begon het epileren. Men had me gezegd dat dat pijn zou doen, maar dat stelt echt helemaal niks voor. Als je gewend bent aan laserontharing, dan onderga je dit zonder met je ogen te knipperen. (Ik hield mijn ogen lekker dicht en liet haar begaan.) Ze nam er flink de tijd voor en dat was wel nodig ook, want er groeit erg veel haar boven mijn ogen en ze moest het helemaal in de juiste vorm brengen.
Vervolgens kreeg ik een stoombehandeling. Uit een apparaat komt een straal stoom en die wordt op je gezicht gericht, terwijl je lekker ontspannen in de stoel zit. Door het stomen gaan je poriën open staan en daardoor kunnen meeëters gemakkelijk verwijderd worden. Ik dacht dat mijn gezicht één grote meeëter was, maar volgens haar viel dat mee. Het gaat inderdaad al een stuk beter sinds ik Androcur gebruik, want meeëters ontstaan vooral door de testosteron in je bloed.
De derde stap was een gezichts- en decolleteemassage. Heerlijk ontspannend! Ze nam er opnieuw alle tijd voor en ik begon weg te dromen. Het is zo fijn om jezelf helemaal aan iets over te geven en het te laten gebeuren...
Tenslotte kreeg ik een masker. Dat wordt aangebracht en het daarna moet een tijdje inwerken, dus ze liet me een poosje alleen. Het licht ging uit en Sky Radio zorgde voor ontspannende achtergrondmuziek. Nu zakte ik helemaal weg en ik begon echt te dromen, ik ben bijna in slaap gevallen. Ik had geen besef van tijd meer, maar ik kon tellen hoeveel plaatjes er op de radio gedraaid werden: Een stuk of vijf, dus ik zal een kwartiertje zo gelegen hebben.
Het masker werd weer verwijderd met reinigingsmelk en daarna kreeg ik een vettige crème op mijn gezicht. Dat was het eind van de behandeling, dus ik mocht me weer aankleden en we gingen naar beneden om een kop thee te drinken en af te rekenen. Voor 25 Euro was ze anderhalf uur heel intensief met me bezig geweest. Dat is echt niet te duur! Het is me heel goed bevallen en ik ga dit vast nog wel eens vaker doen...

---

Vannacht werd alweer mijn vijftien column uitgezonden in het programma Gendertalk bij WMBR in Cambridge. Het volledige programma komt binnenkort beschikbaar in het Gendertalk archief.
De column van deze week staat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/BREAK11.mp3
En de volledige tekst vind je hier.

---

Voorafgaand aan de T&T-avond was er dit keer weer een partnermiddag. Uiteraard mocht ik daar niet bij zijn, maar Julia was er wel. Ze vertelde me dat veel partners weer een hoop steun gevonden hebben.

Omdat het elke maand weer drukker is bij T&T dan de maand ervoor, rekende ik op een zware avond achter de bar. En het werd inderdaad erg druk, hoewel geen nieuw record. Ik hoefde me echt niet te vervelen, we hebben bijna 600 drankjes verkocht! Ik heb mijn voeten stukgelopen!
Daarnaast moest ik weer een laserbehandeling ondergaan en ik hoopte op een fotosessie met professionele make-up, want die was aangekondigd. Die laserbehandeling heb ik inderdaad gekregen. We hopen dat het met Lipoxome lukt om ook mijn witte baardharen weg te krijgen, maar dat schiet nog niet erg op. Toch heb ik het trouw zes weken lang twee keer per dag gebruikt. Maar de fotosessie ging helemaal niet door! Dat was een tegenvaller. De make-up dame en de fotograaf waren gewoon niet komen opdagen...

Tegen het eind van de avond werd het wat rustiger en had ik de gelegenheid om me in een gesprek te mengen. Er was iemand die al een poosje gesprekken bij Humanitas heeft maar nog niet kan besluiten om naar de VU te gaan voor een behandeling. Bij Humanitas zeggen ze: "Meld je nu maar aan, de procedure bij de VU duurt zo lang dat je nog alle tijd hebt om over je beslissing na te denken." Dat hebben ze tegen mij ook gezegd destijds. Had ik maar beter naar ze geluisterd, dan was ik nu al een jaar verder in de procedure! Maar iedereen moet zijn eigen besluiten nemen, je moet iemand nooit pushen in deze moeilijke keuze...

Eerdere T&T-avonden: mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei 2004 en april 2004.

Labels: TenT

---

Vandaag heb ik weer mijn pilletjes Androcur en mijn pleisters Estradiol opgehaald bij de apotheek. Die Estradiol gaat er steeds feestelijker uit zien! Moet je kijken:

---