English
Nederlands
2005-05-29
Veertiende Column
Vandaag is mijn veertiende column uitgezonden door Gendertalk.
Je kunt hem hier beluisteren.
De volledige tekst vind je hier.
Je kunt hem hier beluisteren.
De volledige tekst vind je hier.
2005-05-28
Yves Rocher
Vandaag heb ik weer een drempeltje genomen. Net als Hunkemöller is Yves Rocher zo'n winkel waar ik niet zomaar binnen durfde te stappen. Maar ja, mijn dagcrème was bijna op, dus vooruit dan maar!
Natuurlijk was mijn drempelvrees nergens voor nodig, ik werd heel vriendelijk geholpen en geadviseerd en binnen een kwartier stond ik weer buiten met een dagcrème-met-een-tintje, een nieuwe mascara, een eyeliner voor Julia en een klantenkaart, waarmee je kunt sparen voor gratis producten.
Alles was bovendien voor de halve prijs, omdat ze iets te vieren hadden. Mijn crème kostte dus 'maar' zeven Euro. Toch nog knap duur voor zo'n klein tubetje van 50 ml. Tja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden, zelfs in de portemonnee! Ik ben benieuwd hoe lang ik ermee ga doen...
Natuurlijk was mijn drempelvrees nergens voor nodig, ik werd heel vriendelijk geholpen en geadviseerd en binnen een kwartier stond ik weer buiten met een dagcrème-met-een-tintje, een nieuwe mascara, een eyeliner voor Julia en een klantenkaart, waarmee je kunt sparen voor gratis producten.
Alles was bovendien voor de halve prijs, omdat ze iets te vieren hadden. Mijn crème kostte dus 'maar' zeven Euro. Toch nog knap duur voor zo'n klein tubetje van 50 ml. Tja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden, zelfs in de portemonnee! Ik ben benieuwd hoe lang ik ermee ga doen...
2005-05-23
Nooit meer seks
Vorige week hadden we weer een groepssessie bij Humanitas. Dus dat was opnieuw vroeg opstaan, vroeg naar het werk en na het werk snel naar Rotterdam. Onderweg had ik nog even getankt bij de zelftank van de ANWB en ik had een pakje shag gekocht bij Albert Heyn. Toch was ik nog ruim van te voren aanwezig. Je moet nou eenmaal altijd rekening houden met files en als die er dan niet staan, dan ben je te vroeg.
Gelukkig was ik niet de enige die te vroeg was, dus van te voren werd er al heel veel gepraat in de keuken van het humanitas gebouw. Toen het bijna tijd was om te beginnen ging ik snel nog even naar het toilet. Daar fatsoeneerde ik mijn kleding nog even en toen voelde ik iets naar beneden glijden in mijn BH. "Ojee, mijn vullinkje zakt af", was mijn eerste gedachte. Maar dat kon niet, want ik draag geen vullinkjes meer. Dus wat was het dan? Ik stak mijn hand in mijn linker cup en vond... Mijn giropasje! Dat had ik bij het tanken gauw even in mijn BH gestopt om mijn handen vrij te hebben. Tja, in vrouwenkleding zitten meesal geen zakken en dan moet je wel eens inventief zijn ;-)
Het gespreksonderwerp was dit keer: "Wat betekent jouw transseksualiteit voor je partner?"
Volgens mij is dat vrij duidelijk: Het is ongeveer even rampzalig als wanneer je partner volledig verlamd raakt onder zijn middenrif: Nooit meer seks en bovendien een toekomst vol ziekenhuisbezoek en nooit meer een normaal leven als vroeger.
Er is echter een voordeel: Als je partner transseksueel is, zal iedereen begrijpen dat je daarom van hem/haar gaat scheiden. Als je partner verlamd is, zal de omgeving het als een laffe daad beschouwen wanneer je hem in de steek laat.
Maar toch bleek ieder's situatie weer heel verschillend. Veel partners maken zich vooral ontzettend zorgen over 'wat de buren er wel van zullen denken'. Alsof dat belangrijk is! Het is juist dat soort krampachtig, kinderachtig gedoe dat acceptatie van transseksuelen in onze maatschappij in de weg staat!
En soms slagen partners er in om de transseksueel zoveel te ontmoedigen dat die blijft voorttobben in het lichaam dat niet bij zijn/haar gevoel past. Het is wel te begrijpen dat transseksuelen uit liefde voor hun partner proberen hun gevoelens te onderdrukken, maar een leven in de verkeerde geslachtsrol gaat steeds meer aan je knagen. Vroeger of later steekt dat gevoel toch weer de kop op. Dat kan er zelfs toe leiden dat ze zelfmoord plegen om aan hun uitzichtloze situatie een eind te maken.
De andere groepsleden wezen me er op dat mijn stelling dat een transseksueel in een huwelijk automatisch betekent "nooit meer seks" natuurlijk niet waar hoeft te zijn. "Er zijn immers nog zoveel andere manieren om seks te hebben." Ja, dat is helemaal waar. Maar mijn partner valt nou eenmaal niet op vrouwen. Bovendien heeft het feit dat ik jarenlang seks gehad heb op de 'normale' manier, terwijl ik voelde dat dat voor mij niet werkte, het voor ons niet gemakkelijker gemaakt...
Er is bij onze groep ook een interseksueel en die kwam met een mooi verhaal. Ze is jarenlang getrouwd geweest, maar in het begin kreeg haar partner wel rare reacties uit zijn omgeving. Blijkbaar dacht men dat een interseksuele vrouw er wel als een manwijf uit zou zien. Nou, dan stond ze wel een verrassing te wachten bij de eerste ontmoeting als ze werden voorgesteld aan deze vlotte, knappe, blonde vrouw met een flinke bos hout voor de deur!
"Hee, ben je niet meer met 'die omgebouwde'?" werd er dan soms gevraagd.
"Jazeker wel, dit is ze!"
Tja, dan moesten ze wel toegeven dat een interseksueel lang niet zo eng is, als ze zich hadden verbeeld.
Gelukkig was ik niet de enige die te vroeg was, dus van te voren werd er al heel veel gepraat in de keuken van het humanitas gebouw. Toen het bijna tijd was om te beginnen ging ik snel nog even naar het toilet. Daar fatsoeneerde ik mijn kleding nog even en toen voelde ik iets naar beneden glijden in mijn BH. "Ojee, mijn vullinkje zakt af", was mijn eerste gedachte. Maar dat kon niet, want ik draag geen vullinkjes meer. Dus wat was het dan? Ik stak mijn hand in mijn linker cup en vond... Mijn giropasje! Dat had ik bij het tanken gauw even in mijn BH gestopt om mijn handen vrij te hebben. Tja, in vrouwenkleding zitten meesal geen zakken en dan moet je wel eens inventief zijn ;-)
Het gespreksonderwerp was dit keer: "Wat betekent jouw transseksualiteit voor je partner?"
Volgens mij is dat vrij duidelijk: Het is ongeveer even rampzalig als wanneer je partner volledig verlamd raakt onder zijn middenrif: Nooit meer seks en bovendien een toekomst vol ziekenhuisbezoek en nooit meer een normaal leven als vroeger.
Er is echter een voordeel: Als je partner transseksueel is, zal iedereen begrijpen dat je daarom van hem/haar gaat scheiden. Als je partner verlamd is, zal de omgeving het als een laffe daad beschouwen wanneer je hem in de steek laat.
Maar toch bleek ieder's situatie weer heel verschillend. Veel partners maken zich vooral ontzettend zorgen over 'wat de buren er wel van zullen denken'. Alsof dat belangrijk is! Het is juist dat soort krampachtig, kinderachtig gedoe dat acceptatie van transseksuelen in onze maatschappij in de weg staat!
En soms slagen partners er in om de transseksueel zoveel te ontmoedigen dat die blijft voorttobben in het lichaam dat niet bij zijn/haar gevoel past. Het is wel te begrijpen dat transseksuelen uit liefde voor hun partner proberen hun gevoelens te onderdrukken, maar een leven in de verkeerde geslachtsrol gaat steeds meer aan je knagen. Vroeger of later steekt dat gevoel toch weer de kop op. Dat kan er zelfs toe leiden dat ze zelfmoord plegen om aan hun uitzichtloze situatie een eind te maken.
De andere groepsleden wezen me er op dat mijn stelling dat een transseksueel in een huwelijk automatisch betekent "nooit meer seks" natuurlijk niet waar hoeft te zijn. "Er zijn immers nog zoveel andere manieren om seks te hebben." Ja, dat is helemaal waar. Maar mijn partner valt nou eenmaal niet op vrouwen. Bovendien heeft het feit dat ik jarenlang seks gehad heb op de 'normale' manier, terwijl ik voelde dat dat voor mij niet werkte, het voor ons niet gemakkelijker gemaakt...
Er is bij onze groep ook een interseksueel en die kwam met een mooi verhaal. Ze is jarenlang getrouwd geweest, maar in het begin kreeg haar partner wel rare reacties uit zijn omgeving. Blijkbaar dacht men dat een interseksuele vrouw er wel als een manwijf uit zou zien. Nou, dan stond ze wel een verrassing te wachten bij de eerste ontmoeting als ze werden voorgesteld aan deze vlotte, knappe, blonde vrouw met een flinke bos hout voor de deur!
"Hee, ben je niet meer met 'die omgebouwde'?" werd er dan soms gevraagd.
"Jazeker wel, dit is ze!"
Tja, dan moesten ze wel toegeven dat een interseksueel lang niet zo eng is, als ze zich hadden verbeeld.
2005-05-19
ViNEEgra
Afgezien van enkele knoerterige managers gaat het erg goed met mijn acceptatie op het werk. Elke dag lunch ik met een groepje mensen uit ons software-team en daar word ik nog steeds volkomen geaccepteerd in de groep.
Ze zien ook hoe ik elke dag trouw mijn Androcur inneem na de soep. En natuurlijk wordt daar wel eens naar gevraagd. Dan leg ik uit dat deze pilletjes eigenlijk het omgekeerde zijn van Viagra: Ze voorkomen dat je een erectie krijgt. Maar ik heb lang zitten puzzelen hoe je dat dan moet uitspreken: "Argaiv?" Dat krijg je maar moeilijk je strot uit.
Maar laatst heeft een collega dat voor me opgelost: "Het omgekeerde van ViJAgra is natuurlijk ViNEEgra!"
Ze zien ook hoe ik elke dag trouw mijn Androcur inneem na de soep. En natuurlijk wordt daar wel eens naar gevraagd. Dan leg ik uit dat deze pilletjes eigenlijk het omgekeerde zijn van Viagra: Ze voorkomen dat je een erectie krijgt. Maar ik heb lang zitten puzzelen hoe je dat dan moet uitspreken: "Argaiv?" Dat krijg je maar moeilijk je strot uit.
Maar laatst heeft een collega dat voor me opgelost: "Het omgekeerde van ViJAgra is natuurlijk ViNEEgra!"
2005-05-15
Dertiende Column
Waarschijnlijk hebben jullie wel gehoord wat een afschuwelijke leugens conservatieven in de Verenigde Staten gezegd hebben over de medici in Nederland: Als de ouders een kindje niet naar hun zin vinden omdat er een vingertje ontbreekt ofzo, zouden ze het ijskoud laten doodmaken! Daar moest ik natuurlijk wel op reageren in mijn column!
Het gaat in Amerika tussen de "Pro Life"-beweging, die tegen abortus en euthanasie is en de "Pro Choice"-beweging, die kiest voor "Baas in eigen buik".
Het programma is te vinden in het Gendertalk archief, maar als je alleen mijn column wilt horen, kan dat hier.
De volledige tekst vind je hier.
Het gaat in Amerika tussen de "Pro Life"-beweging, die tegen abortus en euthanasie is en de "Pro Choice"-beweging, die kiest voor "Baas in eigen buik".
Het programma is te vinden in het Gendertalk archief, maar als je alleen mijn column wilt horen, kan dat hier.
De volledige tekst vind je hier.
2005-05-11
Archie en Beverly
Vandaag heb ik dan eindelijk Gendertalk #508 beluisterd. En ja hoor, mijn column "All in the Family" werd uitgezonden en hij leek uitstekend in de smaak te vallen bij de presentator Ethan St. Pierre. (Nancy, de vaste presentatrice, was deze week naar Texas om een prijs in ontvangst te nemen.) Ik heb nu ook de volledige tekst van deze column online gezet.
Ethan wist trouwens iets te vertellen over Archie Bunker dat ik nog niet wist: Archie Bunker heeft wel degelijk ooit een transseksueel ontmoet. Dat ben ik gaan opzoeken in de "Episode Guide" en inderdaad! Om precies te zijn in drie afleveringen van "All in the Family". In aflevering 114 redt Archie het leven van een vrouw, Beverly, die later (in Archie's ogen) een man blijkt te zijn. In aflevering 142 haalt Archie een gemene streek uit door een date te regelen tussen Beverly en één van zijn kroegmaatjes. En in aflevering 172/173 redt Beverly het leven van Archie, helaas ten koste van haar eigen leven!
Heel opmerkelijk, dat transseksualiteit al in de jaren 70 in deze serie voorkwam en dat de transseksueel bovendien in een sympathieke rol wordt neergezet. Ik vraag me af, of ik die afleveringen destijds gezien heb. En zo ja, waarom er dan toen niet een lampje bij mij is gaan branden van "Hee, ik kan me met Beverly identificeren; ik ben ook zo!"
Wat zou mijn leven anders verlopen zijn, als ik in 1977 had geweten wat ik nu weet!
Ethan wist trouwens iets te vertellen over Archie Bunker dat ik nog niet wist: Archie Bunker heeft wel degelijk ooit een transseksueel ontmoet. Dat ben ik gaan opzoeken in de "Episode Guide" en inderdaad! Om precies te zijn in drie afleveringen van "All in the Family". In aflevering 114 redt Archie het leven van een vrouw, Beverly, die later (in Archie's ogen) een man blijkt te zijn. In aflevering 142 haalt Archie een gemene streek uit door een date te regelen tussen Beverly en één van zijn kroegmaatjes. En in aflevering 172/173 redt Beverly het leven van Archie, helaas ten koste van haar eigen leven!
Heel opmerkelijk, dat transseksualiteit al in de jaren 70 in deze serie voorkwam en dat de transseksueel bovendien in een sympathieke rol wordt neergezet. Ik vraag me af, of ik die afleveringen destijds gezien heb. En zo ja, waarom er dan toen niet een lampje bij mij is gaan branden van "Hee, ik kan me met Beverly identificeren; ik ben ook zo!"
Wat zou mijn leven anders verlopen zijn, als ik in 1977 had geweten wat ik nu weet!
2005-05-07
Make-up
Deze maand werd de T&T-avond voorafgegaan door een make-up cursus voor degenen die zich daarvoor hadden ingeschreven. Er zijn die middag veel leuke foto's gemaakt, maar er geldt ook een afspraak, dat we daarvan geen mensen herkenbaar in beeld zetten op het Internet. Jammer is dat toch, dat mensen bang (moeten) zijn om ervoor uit te komen dat ze zich graag als vrouw presenteren! Ze doen daar toch niemand kwaad mee? Ik heb me aan de afspraak gehouden door mijn mede-cursisten op de foto's alleen onherkenbaar in beeld te brengen.
Onze cursusleidster was Marcha. Marcha geeft regelmatig dit soort workshops voor T's.
We beginnen met wat theorie. Er is een belangrijk verschil tussen dagelijks geloofwaardig over komen en eens in de week een T&T-avond bezoeken.
We hebben een cursusboek gekregen. Daar staan bijvoorbeeld leuke dingen in over de geschiedenis van make-up. Goed om thuis door te lezen. Overigens zijn veel van de stoffen die we vandaag de dag gebruiken, nog dezelfde die de Egyptenaren ook al gebruikten.
Om te beginnen moet je iets over je eigen gezicht weten.
Een schilder bestudeert ook eerst zijn doek, voordat hij een schilderij maakt.
We vullen enkele vragen over ons eigen gezicht in ook over de persoon die naast ons zit. Daarna vergelijken we die aantekeningen. Het blijkt duidelijk, dat anderen vaak heel anders tegen je aankijken dan jijzelf.
We moeten weten wat ons huidtype is en daarbij moet je er op letten, dat verschillende delen van je gezicht een verschillend huidtype kunnen hebben.
Onze huid staat dagelijks bloot aan vele kwalijke invloeden van buitenaf: Uitlaatgassen, zure regen, cigarettenrook. De make-up biedt daar vescherming tegen.
"Maar je wilt, dat wij er zelf iets op gaan smeren", werp ik tegen: "Dat is toch ook schadelijk?"
Dat valt erg mee: Alle make-up is tegenwoordig dermatologisch getest, dat is echt veel beter dan alle viezigheid die in de lucht om ons heen hangt. Marcha adviseert ons dan ook om in elk geval een dagcreme te gebruiken. Vroeger werd er make-up op basis van lood gebruikt. Ja, dat was wel schadelijk: Dan vallen er na verloop van tijd vanzelf gaten in je huid.
Foundation is de grondverf van de make-up: Het sluit de poriën af, het absorbeert licht en het maakt het gezicht egaal.
Gebruik geen alcohol op je gezicht. Gebruik zeker geen aftershave na het scheren. Dat doet pijn en dat is geen wonder ook! Dep na het scheren je huid af met water, wacht even en breng dan je dagcreme aan. Wondjes na het scheren kun je dicht krijgen met aluin.
Zorg dat je je make-up overzichtelijk bewaart. Een gereedschapskistje met vakjes is een hele goede oplossing. En zorg dat je niet teveel hebt: Koop alleen dat wat je gebruikt en gooi oude make-up weg. Het bederft! Mascara wordt gemaakt op basis van eiwit en is maar drie maanden houdbaar!
"De mijne is vier jaar oud!"
Gooi weg die rommel, je moet met je ogen heel zorgvuldig omspringen!
Heel belangrijk is het gebruik van de juiste kwastjes en/of sponsjes. Marcha heeft zelf twaalf verschillende. Goede kwastjes zijn duur, maar ze gaan dan ook een leven lang me. Goede kwastjes zijn van echt haar en die kun je goed schoonmaken met warm water. Verder is een lange steel erg nuttig: Daardoor kun je beter zien wat je doet en het maakt het ook gemakkelijker om in de juiste houding te zitten bij het opmaken. Sponsjes uit de theaterwinkel zijn niet geschikt voor gewone make-up: Ze zuigen veel te veel van je make-up op en ze zijn te grof van structuur.
Na de pauze gaan we zelf aan de slag. Ik heb mijn hele make-up rommel meegebracht, maar van sommige dingen weet ik niet eens wat het is! De leesbril moet er aan te pas komen om de kleine lettertjes op de verpakking te ontcijferen!
Uiteindelijk bepaal ik mijn keuze: Ik ga geen foundation aanbrengen (de mijne is ook al vier jaar oud, dus die vertrouw ik niet meer), maar een dagcreme met een tintje. Verder ga ik een oogschaduw in een heel lichte kleur boven mijn ogen aanbrengen. Mijn ogen liggen afschuwelijk diep in de kassen dus ze hebben geen schaduw nodig, het moet daar juist iets lichter gemaakt worden!
Maar wat moet ik met mijn wenkbrouwen aan? Ik vind ze er zelf afschuwelijk uit zien. En als ik ze donkerder ga maken, accentueer ik ze toch juist? Ik vraag het aan onze juf en prompt krijg ik natuurlijk een beurt om voor het bord te komen. Marcha bespreekt voor de klas uitgebreid mijn huidtype (en de slechte conditie van mijn huid). Ze adviseert me te stoppen met roken 
en veel water te drinken. Mijn wenkbrouwen moet ik eens door een schoonheidsspecialiste onder handen laten nemen. Maar voor vandaag brengt ze er toch een kleurtje in aan, want ze contrasteren te weinig met de rest van mijn gezicht. Inderdaad is het resultaat opmerkelijk!
Mijn mascara ruikt nog prima, volgens mij, dus die gebruik ik gewoon toch. Rouge hoef ik niet, dat zou alleen maar een extra schaduw aanbrengen op een plek waar bij mij al schaduw valt! Niet doen dus: Gebruik alleen dat wat je nodig hebt.
Blijft over: De lippen. March had ons aangeraden om te experimenteren, dus ik kleur mijn hele lippen eens in met een lippenpotlood. Dat zou langer houden volgens haar. Dan nog een kleurloos laagje lipgloss er overheen en ik ben klaar!
Na de cursus zijn we met de hele club gaan eten bij Kiekerjan. Dat is zo'n beetje vaste prik bij elke cursus die bij T&T-Eindhoven wordt gegeven. Ze hadden het interieur en de menukaart weer eens mooi opgefrist sinds ik daar de laatste keer geweest was. Het was erg gezellig en het eten was prima. Onze fotografen waren niet meer te stuiten en waren bijna constant foto's aan het maken.
En toen gingen we met ons allen terug naar het buurthuis, waar de T&T-avond inmiddels in volle gang was. Het was vanavond drukker dan ooit tevoren en de bardames zullen wel een zware avond gehad hebben.
Er was ook van alles te doen. Er was een bedrijf uit Turnhout, dat een grote collectie kleding, BH's en sieraden te koop aanbood voor heel leuke prijsjes. Zelfs de 'All Natural Bra', bekend van TV, was er te koop, maar dan voor 10 Euro in plaats van de gebruikelijke 50!
Natuurlijk waren ook de dames van Medi Skin Care aanwezig voor de laserontharing en onze vriendin Amélie speelde verschillende nummers op haar draailier. Er werd dit keer zelfs gedanst op de muziek van de draailier, het is echt een succes!
Voor mij was het hoogtepunt de fotosessie, die nog bij onze workshop van vanmiddag hoorde. Ik moet zeggen, dat ik me nog nooit zo lekker gevoeld heb voor een camera als vandaag! En hier is één van de vele foto's die daar van mij is gemaakt:
Eerdere T&T-avonden: april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei en april 2004.
Onze cursusleidster was Marcha. Marcha geeft regelmatig dit soort workshops voor T's.
We beginnen met wat theorie. Er is een belangrijk verschil tussen dagelijks geloofwaardig over komen en eens in de week een T&T-avond bezoeken.
We hebben een cursusboek gekregen. Daar staan bijvoorbeeld leuke dingen in over de geschiedenis van make-up. Goed om thuis door te lezen. Overigens zijn veel van de stoffen die we vandaag de dag gebruiken, nog dezelfde die de Egyptenaren ook al gebruikten.
Om te beginnen moet je iets over je eigen gezicht weten.
Een schilder bestudeert ook eerst zijn doek, voordat hij een schilderij maakt.
We vullen enkele vragen over ons eigen gezicht in ook over de persoon die naast ons zit. Daarna vergelijken we die aantekeningen. Het blijkt duidelijk, dat anderen vaak heel anders tegen je aankijken dan jijzelf.
We moeten weten wat ons huidtype is en daarbij moet je er op letten, dat verschillende delen van je gezicht een verschillend huidtype kunnen hebben.
Onze huid staat dagelijks bloot aan vele kwalijke invloeden van buitenaf: Uitlaatgassen, zure regen, cigarettenrook. De make-up biedt daar vescherming tegen."Maar je wilt, dat wij er zelf iets op gaan smeren", werp ik tegen: "Dat is toch ook schadelijk?"
Dat valt erg mee: Alle make-up is tegenwoordig dermatologisch getest, dat is echt veel beter dan alle viezigheid die in de lucht om ons heen hangt. Marcha adviseert ons dan ook om in elk geval een dagcreme te gebruiken. Vroeger werd er make-up op basis van lood gebruikt. Ja, dat was wel schadelijk: Dan vallen er na verloop van tijd vanzelf gaten in je huid.
Foundation is de grondverf van de make-up: Het sluit de poriën af, het absorbeert licht en het maakt het gezicht egaal.
Gebruik geen alcohol op je gezicht. Gebruik zeker geen aftershave na het scheren. Dat doet pijn en dat is geen wonder ook! Dep na het scheren je huid af met water, wacht even en breng dan je dagcreme aan. Wondjes na het scheren kun je dicht krijgen met aluin.
Zorg dat je je make-up overzichtelijk bewaart. Een gereedschapskistje met vakjes is een hele goede oplossing. En zorg dat je niet teveel hebt: Koop alleen dat wat je gebruikt en gooi oude make-up weg. Het bederft! Mascara wordt gemaakt op basis van eiwit en is maar drie maanden houdbaar!
"De mijne is vier jaar oud!"
Gooi weg die rommel, je moet met je ogen heel zorgvuldig omspringen!
Heel belangrijk is het gebruik van de juiste kwastjes en/of sponsjes. Marcha heeft zelf twaalf verschillende. Goede kwastjes zijn duur, maar ze gaan dan ook een leven lang me. Goede kwastjes zijn van echt haar en die kun je goed schoonmaken met warm water. Verder is een lange steel erg nuttig: Daardoor kun je beter zien wat je doet en het maakt het ook gemakkelijker om in de juiste houding te zitten bij het opmaken. Sponsjes uit de theaterwinkel zijn niet geschikt voor gewone make-up: Ze zuigen veel te veel van je make-up op en ze zijn te grof van structuur.
Na de pauze gaan we zelf aan de slag. Ik heb mijn hele make-up rommel meegebracht, maar van sommige dingen weet ik niet eens wat het is! De leesbril moet er aan te pas komen om de kleine lettertjes op de verpakking te ontcijferen!Uiteindelijk bepaal ik mijn keuze: Ik ga geen foundation aanbrengen (de mijne is ook al vier jaar oud, dus die vertrouw ik niet meer), maar een dagcreme met een tintje. Verder ga ik een oogschaduw in een heel lichte kleur boven mijn ogen aanbrengen. Mijn ogen liggen afschuwelijk diep in de kassen dus ze hebben geen schaduw nodig, het moet daar juist iets lichter gemaakt worden!Maar wat moet ik met mijn wenkbrouwen aan? Ik vind ze er zelf afschuwelijk uit zien. En als ik ze donkerder ga maken, accentueer ik ze toch juist? Ik vraag het aan onze juf en prompt krijg ik natuurlijk een beurt om voor het bord te komen. Marcha bespreekt voor de klas uitgebreid mijn huidtype (en de slechte conditie van mijn huid). Ze adviseert me te stoppen met roken en veel water te drinken. Mijn wenkbrouwen moet ik eens door een schoonheidsspecialiste onder handen laten nemen. Maar voor vandaag brengt ze er toch een kleurtje in aan, want ze contrasteren te weinig met de rest van mijn gezicht. Inderdaad is het resultaat opmerkelijk!Mijn mascara ruikt nog prima, volgens mij, dus die gebruik ik gewoon toch. Rouge hoef ik niet, dat zou alleen maar een extra schaduw aanbrengen op een plek waar bij mij al schaduw valt! Niet doen dus: Gebruik alleen dat wat je nodig hebt.
Blijft over: De lippen. March had ons aangeraden om te experimenteren, dus ik kleur mijn hele lippen eens in met een lippenpotlood. Dat zou langer houden volgens haar. Dan nog een kleurloos laagje lipgloss er overheen en ik ben klaar!
Na de cursus zijn we met de hele club gaan eten bij Kiekerjan. Dat is zo'n beetje vaste prik bij elke cursus die bij T&T-Eindhoven wordt gegeven. Ze hadden het interieur en de menukaart weer eens mooi opgefrist sinds ik daar de laatste keer geweest was. Het was erg gezellig en het eten was prima. Onze fotografen waren niet meer te stuiten en waren bijna constant foto's aan het maken.
En toen gingen we met ons allen terug naar het buurthuis, waar de T&T-avond inmiddels in volle gang was. Het was vanavond drukker dan ooit tevoren en de bardames zullen wel een zware avond gehad hebben.
Er was ook van alles te doen. Er was een bedrijf uit Turnhout, dat een grote collectie kleding, BH's en sieraden te koop aanbood voor heel leuke prijsjes. Zelfs de 'All Natural Bra', bekend van TV, was er te koop, maar dan voor 10 Euro in plaats van de gebruikelijke 50!
Natuurlijk waren ook de dames van Medi Skin Care aanwezig voor de laserontharing en onze vriendin Amélie speelde verschillende nummers op haar draailier. Er werd dit keer zelfs gedanst op de muziek van de draailier, het is echt een succes!
Voor mij was het hoogtepunt de fotosessie, die nog bij onze workshop van vanmiddag hoorde. Ik moet zeggen, dat ik me nog nooit zo lekker gevoeld heb voor een camera als vandaag! En hier is één van de vele foto's die daar van mij is gemaakt:
Eerdere T&T-avonden: april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei en april 2004.
2005-05-05
Antwoordapparaat
Enkele weken geleden heb ik de meldtekst van ons antwoordapparaat opnieuw ingesproken, natuurlijk met mijn mooiste vrouwenstem. Gisteren had een vriendin gebeld om me te feliciteren, maar ze dacht eerst dat ze verkeerd verbonden was: "Ik herkende je stem niet; ik hoorde een mij onbekende vrouwenstem", zei ze later.
Kijk, dat is alweer een bewijs, dat ik vorderingen maak met mijn spraaklessen!
Kijk, dat is alweer een bewijs, dat ik vorderingen maak met mijn spraaklessen!
2005-05-04
Jarig
Ja, ik was alweer jarig! Ik realiseerde het mezelf ook pas een paar dagen van te voren. Dit jaar vier ik geen feest. Maar je kunt het moeilijk helemaal ongemerkt voorbij laten gaan...
Dus Julia en ik zijn weer eens uit eten gegaan, met een goede vriendin van ons. Dit keer gingen we naar Brasserie Ludiek in Veldhoven. We hadden die zaak pas ontdekt tijdens een fietstochtje.
We hebben echt heerlijk gegeten. We begonnen alle drie met het voorgerecht "Ik kan wel huilen", een heerlijke uiensoep. Voor het hoofdgerecht hadden we alle drie een andere voorkeur: Beenham voor Julia, biefstuk voor onze vriendin en varkensmedaillons voor mij. Smullen!
Ik was wel benieuwd, wat er om acht uur zou gaan gebeuren. Op vier mei om acht uur is het nou eenmaal tijd voor de dodenherdenking. En daar wilde ik toch aan meedoen, ook al was ik niet thuis. Ik heb mijn bestek neergelegd en mijn tafelgenoten verteld, dat ik even twee minuten stilte wilde. En aan dat verzoek hebben ze voldaan. Maar ik was wel de enige in het hele restaurant, die hier mee bezig was. Het leven ging daar gewoon door. Toen de twee minuten om waren, heb ik het onderwerp oorlog en vrede wel even ter tafel gebracht. Ik blijf bij wat ik hier vorig jaar over gezegd heb: We moeten niet elke moord met een nieuwe moord willen vergelden. Anders houdt de oorlog nooit op!
Later hoorde ik, dat er die avond in het PSV-stadion in Eindhoven wel aandacht aan de herdenking werd besteed. Op een groot scherm werden daar beelden getoond van de herdenking op de Waalsdorper vlakte. En om acht uur werd er twee minuten stilte in acht genomen door alle voetbalfans in het stadion. Nu ik daar zelf geweest ben, kan ik me enigszins voorstellen hoe indrukwekkend dat geweest moet zijn. Geweldig!
Dus Julia en ik zijn weer eens uit eten gegaan, met een goede vriendin van ons. Dit keer gingen we naar Brasserie Ludiek in Veldhoven. We hadden die zaak pas ontdekt tijdens een fietstochtje.
We hebben echt heerlijk gegeten. We begonnen alle drie met het voorgerecht "Ik kan wel huilen", een heerlijke uiensoep. Voor het hoofdgerecht hadden we alle drie een andere voorkeur: Beenham voor Julia, biefstuk voor onze vriendin en varkensmedaillons voor mij. Smullen!
Ik was wel benieuwd, wat er om acht uur zou gaan gebeuren. Op vier mei om acht uur is het nou eenmaal tijd voor de dodenherdenking. En daar wilde ik toch aan meedoen, ook al was ik niet thuis. Ik heb mijn bestek neergelegd en mijn tafelgenoten verteld, dat ik even twee minuten stilte wilde. En aan dat verzoek hebben ze voldaan. Maar ik was wel de enige in het hele restaurant, die hier mee bezig was. Het leven ging daar gewoon door. Toen de twee minuten om waren, heb ik het onderwerp oorlog en vrede wel even ter tafel gebracht. Ik blijf bij wat ik hier vorig jaar over gezegd heb: We moeten niet elke moord met een nieuwe moord willen vergelden. Anders houdt de oorlog nooit op!
Later hoorde ik, dat er die avond in het PSV-stadion in Eindhoven wel aandacht aan de herdenking werd besteed. Op een groot scherm werden daar beelden getoond van de herdenking op de Waalsdorper vlakte. En om acht uur werd er twee minuten stilte in acht genomen door alle voetbalfans in het stadion. Nu ik daar zelf geweest ben, kan ik me enigszins voorstellen hoe indrukwekkend dat geweest moet zijn. Geweldig!
2005-05-01
Twaalfde Column
Als het goed is, is vannacht mijn twaalfde column uitgezonden. Ik heb zelf niet geluisterd, ik was veel te moe, dus ik ben lekker gaan slapen. Ik ben er ook nog niet in geslaagd om het programma te downloaden uit het Gendertalk archief.
Maar in elk geval is de column alvast te beluisteren op:
http://eveliensnel.nl/audio/ALL35.mp3
De volledige tekst hoort thuis in mijn Engelstalige weblog en die loopt helaas nog teveel achter. Die ga ik dus pas later publiceren. De Engelsen denken dat ik nog in Brussel zit
...
Maar in elk geval is de column alvast te beluisteren op:
http://eveliensnel.nl/audio/ALL35.mp3
De volledige tekst hoort thuis in mijn Engelstalige weblog en die loopt helaas nog teveel achter. Die ga ik dus pas later publiceren. De Engelsen denken dat ik nog in Brussel zit
...
© 1985-2006 E.G. Snel
