Dagboek

Vandaag hebben we bij de Bijenkorf een nieuwe outfit voor Julia gekocht. Ze is zeker wel een uur aan het passen geweest en ik sleepte het ene kledingstuk na het andere aan. Rokken, blouses, BH's... Ik voel me tegenwoordig helemaal in mijn element op de afdeling dameskleding. Hoe anders dan vroeger!

Tussendoor bekeek ik ook kleding die bij mezelf leuk zou staan en ik kletste gezellig met de verkoopsters. We zagen een heel leuk oranje rokje in drie lagen satijn voor 160 Euro. Een bijpassend bloesje was ook, ook voor 160 Euro. "Nou, dan heb je toch voor maar 320 Euro een leuke outfit voor vandaag", grapte de verkoopster. Ja, het was tenslotte koninginnedag....

---

Mijn collega H sprak me aan met mijn vroegere, mannelijke naam. Ik schrok er van en ook mijn andere collega, M, schrok. M en ik keken elkaar aan.
"Hoe kan hij dat nou doen?" vroegen mijn ogen.
"Je moet er iets van zeggen, nu!" zeiden de ogen van M.

Maar ik zei er niks van en het gesprek kabbelde voort. Mijn blik kruiste opnieuw die van M.
Mijn ogen zeiden: "Nu is het te laat om nog iets te zeggen."
"Slap hoor", zeiden de ogen van M.

Gelukkig gebruikte H toen nog een keer mijn oude naam. En toen heb er meteen iets van gezegd. Ik wil met "Evelien" aangesproken worden. Het is goed dat het meteen een tweede keer gebeurde, want nu kon ik mijn verzuim goedmaken. Als ik dat niet gedaan had, had me dit incident nog een hele tijd dwars kunnen zitten. Zo gaat dat, als je niet assertief genoeg bent!

---

Nee, geen "Dimanche a Bruxelles"! We waren in Brussel snel uitgekeken. Eerst hebben we lekker uitgeslapen en toen zijn we snel gaan ontbijten, inladen en uitchecken. Bij het uitchecken stelde de receptioniste de vraag, die het voltallige hotelpersoneel wel op de lippen gebrand zal hebben: "Bent u een man of een vrouw?" Nou, als ze dat zo beleefd vraagt, dan wil ik dat best uitleggen. Ze was wel nieuwsgierig of ik dan de operaties zelf moest betalen. Ze had zelf wel een borstvergroting gewild, maar de kosten waren voor haar een probleem. Tja, de kosten worden bij mij door de verzekering vergoed, tenminste: Als de VU niet zo lang treuzelt dat dit uit het verzekeringspakket geschrapt wordt voordat ik eindelijk aan de beurt ben...


Voor vandaag stond als afsluiter een bezoek aan het Atomium op het programma. Maar dat viel even tegen! Het Atomium zag er vanuit de verte al heel anders uit, dan je het normaal in de reclamefolders ziet staan. Sommige bollen glommen, andere waren dof en weer andere waren doorzichtig! Dat is toch niet normaal?

Het Atomium is wegens restauratie gesloten! Of 'opengelegd', het is maar hoe je het bekijkt. In elk geval konden we er niet in!

Dat is natuurlijk een beetje een sneu einde van deze korte vakantie, dus we besloten om nog even in Turnhout te gaan kijken. En daar vielen we weer met onze neus in de boter. Kijk maar eens wat een prachtig station ze daar hebben! En daar was nog iets te doen ook...
Gelukkig stonden er geen auto's geparkeerd, want zelfs het naar het station brengen van reizigers is hier aan strikte regels gebonden!
In het station troffen we een lange trein met ouderwetse rijtuigen aan.




Maar pas toen we naar het andere eind van het perron liepen, werd het echt interessant. Daar stond een heuse stoomlocomotief klaar om de trein te trekken!
Even aankoppelen, de ketel op stoom brengen en gaan!!!

Dit was een heel mooie afsluiting van een lang weekend, dat voor mij aanvoelde als een vakantie van drie weken. Heerlijk! Ik was in geen vijf jaar op vakantie geweest!

Het is trouwens maar goed, dat het maar drie dagen duurde, want ik ben nu al bijna twee weken achter met het invoeren van mijn belevenissen in mijn weblog. Ik wil gauw weer korte, actuele stukjes schrijven op het moment dat ze me bezighouden! Maar ja, ik wilde jullie dit toch niet onthouden!

Labels: treinen

---

Om te beginnen moest ik uit op contactlensvloeistof. Gelukkig vonden we een opticien vlakbij het hotel en hoewel mijn Frans niet toereikend is om de finesses van de literatuur te begrijpen, lukte het uitstekend om een lenshouder en -vloeistof te bemachtigen. Ik heb de lenzen voorzichtig uitgepakt. Ze waren een beetje verkleefd met de plastic zak, maar ze waren in elk geval nog vochtig, dus dat was een goed teken. Ik heb ze eerst maar eens voor een paar uur te weken gelegd in de vloeistof.

Er stonden voor vandaag twee wandelroutes op het programma, maar we wilden eerst naar de Grote Markt, daar moet je geweest zijn, dus die zijn we gaan zoeken. Toen we er bijna waren hebben we bij restaurant 'De Platte Steen" een koffie met een wafel genuttigd en daar heb ik mijn lenzen weer ingezet...

Inderdaad is de Grote Markt heel indrukwekkend. Rondom staan bijzondere gebouwen en over elk gebouw op zich is wel een verhaal te vertellen. Helaas geldt zelfs hier wat me bij vele andere gebouwen ook opviel: Ze zijn te groot voor de straat waar ze in staan! Je kunt ze dus niet op de foto krijgen, zelfs niet met mijn groothoeklens.
De oorsprong van de Grote Markt gaat terug tot het einde van de 12de eeuw. Toen groeide hier een markt uit tot een plein waar omheen de Brusselse gilden hun huizen optrokken. Haar hedendaagse aanblik is echter hoofdzakelijk het resultaat van nieuwbouw na het bombardement van de Franse maarschalk De Villeroy die in 1695 in twee dagen tijd de hele Brusselse binnenstad platlegde. De Grote Markt werd volledig verwoest. Alleen de stadhuistoren bleef gespaard.


Maar zelf was ik ook een bezienswaardigheid. Opeens maakte zich een olijke snaak los uit de menigte en hij begon een dansje om me heen te maken! Ook zijn vrienden genoten enorm van mijn aanwezigheid Hij zong er zelfs iets bij dat klonk als "Koi Boy" ofzoiets. Misschien bedoelde hij Kathoy? Het is geen schande om daarmee vergeleken te worden. Kijk maar eens naar Nong Tum (Thailand). Zij is niet alleen een heel mooie vrouw, maar bovendien niet eentje om zonder (boks)handschoenen aan te pakken!

Wij hadden wel iets anders te doen, want we wilden onze routes gaan wandelen. Om te beginnen "Het hart van Brussel". Die route begint wel niet op de markt, maar we zijn gewoon halverwege begonnen.
We verlieten de markt links van het stadhuis via de Charles Bulsstraat. Tegen de stroom toeristen in bewogen we ons in de richting van een andere bezienswaardigheid die iedereen wil zien: Manneken Pis.

Voordat we het Manneken bereikten, werden we getroffen door de aanblik van een standbeeld langs de weg. Ik stond het beeld aandachtig te bekijken -- "Deze handschoenen lijken wel echt" -- toen het plotseling in beweging kwam! En het wilde op de foto, samen met Julia en mij. Nou, dat hebben we gedaan en dat heeft meteen de enige foto op dit rolletje opgeleverd, waar ik zelf op sta!
Daarna gingen we verder op zoek naar het Manneken. We vonden het op een straathoek, omringd door massa's toeristen. Het is een heel klein beeldje, maar gelukkig is het zo hoog geplaatst dat je het gemakkelijk kunt zien over de hoofden van de toeristen heen. Mooi, dat konden we ook weer afstrepen van ons 'to do'-lijstje...


De Zuidstraat, die de Francofonen 'Rue du Midi' noemen is op een wandelroute door het centrum bijna onvermijdelijk. Deze straat was de eerste verbindingsstraat tussen het Zuidstation en het Noordstation, toen de ondergrondse noord-zuidspoorverbinding voor de treinen nog niet was aangelegd, en de reizigers zich te voet van het ene kopstation naar het andere moesten begeven om hun reis voort te zetten. Er is erg weinig te beleven, tenzij je van munten en postzegels houdt.
Zo kwamen we bij de Beurs, waar de route helemaal omheen loopt. Ook dit is weer zo'n gebouw dat veel te groot is voor een mooie foto. In de straten aan beide kanten van de Beurs zijn café's gevestigd met een, volgens onze routebeschijving, heel mooi interieur. We zijn er echter niet binnengegaan, want we hadden geen dorst.
We vervolgden onze weg naar de Sint-Niklaaskerk. Tegenover de kerk is een aantal leuke steegjes te vinden. Daar kun je goed zien hoe de stedelingen in de 17de en 18de eeuw alle mogelijke ruimte probeerden te benutten om er huizen te bouwen. Achterin veel van deze stegen zijn ook weer leuke café's te vinden.

Via de Grasmarkt en de Greepstraat bereikten we de Beenhouwersstraat. We waren echt verrast door wat we hier te zien kregen. De hele straat lijkt wel één groot restaurant! De luifels van beide overzijden raken elkaar bijna in het midden en warmtestralers houden het geheel aangenaam op temperatuur. De terrassen liggen pal naast elkaar en bij elk terras stond een ober klaar om ons uit te nodigen toch vooral op zijn terras plaats te nemen.


Via verschillende overdekte winkelgalerijen bereikten we uiteindelijk het Agoraplein. In het midden van het plein staat een fontein met een standbeeld ter ere van Charles Buls, burgemeester van Brussel op het einde van de 19de eeuw.
Blijkbaar was Charles het zat om op zijn sokkel te staan, dus hij was gezellig op de rand van de fontijn gaan zitten, tussen de toeristen.


Vanaf het Agoraplein kon je door de Heuvelstraat weer op de grote markt komen, maar daar waren we al geweest. Dus wij gingen een andere kant op naar 'Het Oude Koetshuis', een driehoekig pleintje vanwaar vroeger de dilligence naar Parijs, Keulen en vele andere plaatsen vertrok. Op dit punt zijn we overgestapt naar de route "Alle kleuren van de strip". Deze route loopt langs veel van de 'stripmuren' die Brussel rijk is.
We kwamen nu door straten waar we al eerder geweest waren, toen we de Grote Markt zochten, maar dank zij de routebeschrijving zagen we nu dingen, waar we de eerste keer gewoon voorbij gehold waren. In de Dinantstraat was bijvoorbeeld in een zijstraatje een stuk van de eerste stadsmuur te zien.

Rechts zie je nog één van die stripmuren. In dit geval moet je goed kijken, want de schildering gaat bijna naadloos over in de huizen in de straat zelf!

Uiteindelijk waren we weer knap moe geworden van twee routes op dezelfde dag. We waren dan ook heel blij, toen we weer een halte van tram 92 vonden en we lieten ons lekker terugvoeren naar het hotel...

---

Vrijdagmorgen vertrokken we naar Brussel en we kwamen er al voor de middag aan. Men zegt dat het verkeer in Parijs een chaos is, maar in Brussel kunnen ze er ook wat van! Maar toch is men heel hoffelijk in het verkeer. Voetgangers op het zebrapad krijgen echt alle ruimte en als ik eens bijna verkeerd reed en op een rare manier midden op een kruispunt kwam te staan, dan werd er geduldig gewacht om me weer tussen de verkeersstroom te laten.
Ook op mijn verschijning als vrouw werd heel positief gereageerd. Het was 'madame' voor en 'madame' na, niemand deed moeilijk.

In Brussel zijn heel veel leuke wandelroutes te lopen. Natuurlijk kun je ook wandelen zonder een routebeschrijving, maar dan mis je toch heel veel van wat er te zien is.
De route "Charme Troef" begon toevallig bij metrostation Louiza en dat lag precies in de route van 'onze' tram 92.
De eerste bezienswaardigheden waren kunstwerken in het metrostation zelf, dus we zijn even afgedaald om die te gaan zoeken. Daarna hebben we braaf de route gevolgd. Langs de Waterloolaan konden we ons vergapen aan verschillende sjieke winkels. Eén winkel had een hele etalage ingeruimd voor één schoen. Maar de prijs was er dan ook naar. Bij een andere winkel hadden ze een heuse portier aan de ingang staan. We zijn die winkels maar niet binnengegaan.

Even voorbij het Hiltonhotel sloegen we linksaf door een monumentale poort. Via een kasseipadje met aan de rechterkant gerestaureerde koetshuizen uit de 19e eeuw bereikten we een klein parkje, het Egmontpark. Ondanks bordjes die zeiden dat dat niet mocht, zaten er vele jongeren in het gras van het mooie weer te genieten.
We verlieten het park weer via de Marguerite Yourcenarpassage. De ingebeitelde teksten uit het werk van deze Belgische schrijfster waren helaas te moeilijk om echt van te genieten met mijn beperkte kennis van het Frans.
Daarna kwamen we terecht in een buurt waar vooral veel antiquairs en kunsthandelaars gevestigd zijn. En zo kwamen we op de Grote Zavel.
Het was langzamerhand tijd voor een pauze, dus we namen plaats op een terras en bestelden elk een witbiertje. Hopla! Die kosten op de Grote Zavel dus 4 Euro per stuk! Vanaf het terras probeerden we de verschillende winkels te localiseren, die in de routebeschrijving worden genoemd.

Na de stop op de Grote Zavel bereikten we via wat kleine straatjes de Kleine Zavel en daar keken we onze ogen uit: Het parkje van de Kleine Zavel is echt adembenemend. Midden in de stad, omringd door een smeedijzeren hek met 48 standbeelden die de Brusselse ambachten uitbeelden, ligt hier een prachtig aangelegde tuin. Centraal staan de standbeelden van Egmont en Hoorn, symbolen van de Geuzenstrijd tegen de Spaanse Inquisitie.

De route voerde ons terug naar de Waterloolaan ter hoogte van het metrostation Naamsepoort. Toen zijn we wat gaan winkelen. In het winkelcentrum werden we verrast door deze androgyne etalagepop.
Ik had inmiddels flink wat last gekregen van mijn voeten in mijn nieuwe, modieuze schoentjes. Die zijn niet geschikt om grote afstanden mee te lopen. Dus we hebben een paar leuke, roze slippertjes gekocht die ook heel goed pasten bij mijn oranje/roze outfit. En een leesbrilletje, want ik kan met mijn nieuwe contactlenzen heel goed de bezienswaardigheden zien, maar ik kan er geen landkaart mee lezen.


We besloten de middag met een biertje en gingen terug naar het hotel.
Toen begonnen de problemen met mijn contactlenzen pas goed, want ik was wel enthousiast van huis gegaan met de lenzen in mijn ogen, maar ik had mijn lenshouder en lensvloeistof thuis gelaten! De winkels waren inmiddels dicht, dus ik kon ook niks meer gaan kopen. Ik heb de lenzen toen maar luchtdicht ingepakt in stukjes van een plastic pedaalemmerzak en we moesten het beste er maar van hopen...

---

Deze week belde er één of andere idioot die me een hypotheek wilde aansmeren. Natuurlijk ben ik daar niet op in gegaan. We weten hopelijk allemaal hoe glad zulke verkopers zijn. De nadelen van hun 'voordelige' hypotheekaanbod blijken pas achteraf, als het te laat is.
Maar hij sprak me wel tijdens het hele geprek netjes met 'mevrouw' aan. Dat is heel positief. Blijkbaar beginnen mijn spraaklessen nu echt vrucht af te werpen!

---

Gelukkig zijn ze in de USA eindelijk ook overgegaan op zomertijd, dus ik hoefde maar tot 2 uur 'snachts te wachten op Gendertalk. Natuurlijk was ik heel nieuwsgierig, want mijn elfde column zou uitgezonden worden...
Het volledige programma komt volgende week beschikbaar in het Gendertalk archief.
De column van deze week staat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/COMING33.mp3
En de volledige tekst vind je hier.

---

De Eindhovense Toneelgroep Proskenion speelt dit seizoen het drama "Familie" van de bekende Nederlandse toneelschrijfster Maria Goos. Familie ging in première in 2000. In 2001 was het op televisie te zien en in de filmzalen.

Jan wil nog één keer met de hele familie samen zijn nu zijn vrouw Els aan kanker gaat sterven. Daarvoor huurt hij een chalet in Zwitserland. Er is echter teveel oud zeer om tot een mooie herinnering te komen. De lappendeken die de familie is krijgt zijn kleuren in een veelheid van scènes, waarin de herkenbare mechanismen tussen de familieleden aan het licht komen. Het wordt een strijd tussen waarheid en herinnering, tussen ieders eigen dromen en het verlangen naar liefde en erkenning. De ontknoping is verrassend.

Eigenlijk ga ik nooit naar drama's kijken. Maar ditmaal deden we dat dus wel. En ik moet zeggen dat ik daar geen spijt van heb. Wij bezochten de laatste voorstelling van dit seizoen en de zaal was uitverkocht. Er waren dus veertig toeschouwers en die kregen een fantastische avond toneel te zien! Wat een goed stuk, wat een prachtig spel! Alles klopte.
Voor deze gelegenheid had Proskenion een heel breed speelvlak gecreëerd. Hun vaste speel- en repetitieruimte werd dus 'overdwars' benut en ook de foyer, die nu rechts van de normale toneelzaal lag, werd in het spel betrokken. Voor de belichting zal dat best ingewikkeld geweest zijn, maar het was in elk geval goed gelukt.
Het speelvlak was misschien wel twintig meter breed, maar het verbeeldde een afstand van vele kilometers die zich uitstrekte van het chalet op de berg tot de Schtube "Der Lächende Dritte" beneden in het dal.
Wat zich op het toneel afspeelde, is niet kort samen te vatten. Het ging over de vele frustraties in een familie die in de loop van veertig jaar waren ontstaan. In plaats van het gezellge samenzijn dat vader Jan zich van deze 'midweek' had voorgesteld, wordt het een aaneenschakeling van confrontaties en ontboezemingen. En toch worden veel dingen nog steeds niet uitgesproken, in elk geval niet tegen de hele familie.
Een moeilijk stuk om te spelen, maar Proskenion slaagde daar uitstekend in! Ik verheug me al op hun productie van volgend jaar. Dan ga ik vast en zeker weer kijken!

---

Vandaag weer: Ik vulde een enquete in over mijn tevredenheid met onze bedrijfskantine en 1 van de vragen was: Wat is uw geslacht? [man] [vrouw].
Ik zei spontaan: "Wat een irrelevante vraag is dit weer!"
Waarop een collega, die na ruim twee en een half jaar mijn transitie nog steeds niet kan accepteren, snerend opmerkte: "Dat moet jij nodig zeggen!"

Nee, natuurlijk is mijn genderidentiteit voor mij heel belangrijk. Maar dat wil niet zeggen, dat dat maar op allerlei documenten genoteerd moet worden! Dat is lastig als je je niet fijn voelt in het hokje waarin men je heeft ingedeeld.
Het is zelfs heel vervelend als je domweg niet in 1 van die krappe hokjes past, zoals ook voor veel mensen geldt. Er bestaan ook nog interseksuelen! Hun leven lang worden ze gedwongen om in het ene of in het andere bootje te stappen!
Voor ons transseksuelen geldt dat ook. Natuurlijk kan ik NU overal heel trots invullen dat ik vrouw ben. Maar in de tijd dat ik nog 'in de kast' zat, heb ik een grote aversie ontwikkeld tegen deze vraag.
Het vastleggen van het geslacht op officiele documenten heeft alleen maar nadelen. Denk aan het homohuwelijk. Als we het huwelijk vanaf het begin hadden gedefinieerd als "een verbintenis tussen twee mensen", hadden we het hele WOORD "homohuwelijk" niet nodig gehad. Waarom moet het huwelijk zo nodig gedefinieerd zijn als "een verbintenis tussen een man en een vrouw"?

De definitie van man en vrouw is vaag. Wanneer ben je een vrouw?

• Als je XX-chromosomen hebt? -- Dan zijn man-vrouw transseksuelen geen vrouwen!


• Als je een vagina hebt? -- Dan is een pre-op MtF geen vrouw en een post-op opeens wel!


• Als je kinderen kunt baren? -- Dan zijn onvruchtbare vrouwen dus geen vrouwen! En vrouwen na de overgang ook niet!!


• Als je op mannen valt? -- Dan zijn lesbiennes dus geen vrouwen!

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is gewoon FOUT om mensen in twee hokjes in te delen. Het is sowieso fout om mensen in hokken te stoppen. Laten we daar alsjeblieft mee ophouden...

---

---

Dinsdag was het weer hollen geblazen. Eerst moest ik extra-vroeg beginnen op het werk om 'smiddags weer vroeg genoeg weg te kunnen naar de bijeenkomst van transseksuelen bij Humanitas. Natuurlijk had ik weer veel te kort geslapen, maar toch voelde ik me verrassend fit. Er was nog volop parkeerruimte, dus ik stond lekker op het eerste plaatsje naast de ingang. En dan maar genieten hoe je collega's één voor één binnenstrompelen met de slaap in hun ogen en op zoek naar de koffiepot ...

Tja, laten we eerlijk zijn, op mijn werk is het niet zo fijn tegenwoordig, maar ik heb tenminste collega's. Veel transseksuelen hebben geen werk en dus ook geen collega's. Ze komen vaak in de WAO terecht, maar met onze huidige regering zal dat binnenkort wel op de bijstand uitdraaien.

Het is echt moeilijk om als transseksueel aan een baan te komen of om je huidige baan te behouden, maar we hoorden in onze praatgroep wel een aantal goede voorbeelden dit keer.
Zo was er iemand wier baan toch al ten einde liep. Ze had daarom besloten om maar meteen als vrouw te gaan solliciteren voor nieuw werk. Daar heeft ze echt veel werk van gemaakt en verschillende methoden geprobeerd.
Methode 1: Vermeld in je sollicitatiebrief meteen dat je transseksueel bent. Resultaat: Vergeet het maar; je wordt voor geen enkel gesprek uitgenodigd.
Methode 2: Schrijf je in bij uitzendburo's en werving- en selectieburo's. Resultaat: Ze zeggen dat ze voor je aan het werk zijn, maar er komt niks uit.
Methode 3: Schrijf je brief gewoon als vrouw en doe je eerste gesprek ook 100% als vrouw, zonder iets te zeggen over je achtergrond. Resultaat: Er hangt een heel vreemde sfeer bij het gesprek, omdat de werkgever wel iets doorheeft, maar het niet bespreekt. De inhoud van het gesprek verdwijnt helemaal op de achtergrond bij de vreemde indruk die je maakt.
Methode 4: Schrijf je brief als vrouw en bespreek je transseksualiteit meteen in het eerste gesprek (liefst zonder het woord 'transseksueel' te gebruiken, want dat wordt toch meteen met seks geassocieerd). Resultaat: Dit werkt het beste, vooral als je rechtstreeks solliciteert bij het bedrijf waar je wilt werken, dus zonder tussenlagen als bemiddelaars, detacheerders of uitzendburo's.
Een ander groepslid wil 'on the job' van geslacht veranderen. Ze is dat nu aan het voorbereiden: Ze heeft een geweldig idee voorgesteld om de efficientie op haar werkplek te verbeteren en ze wil zelf de taak gaan uitvoeren om dat te realiseren. Zo hoopt ze meer waardering van het management te scoren en haar eigen functie te creëren. Daarna wil ze op het werk van geslacht veranderen. Ik vind het echt een heel goed plan, volgens mij maakt ze zo een goede kans!
Ze pakt het dus een stuk beter aan, dan ik het gedaan heb. Ik heb zelf veel dingen 'fout' gedaan. "Nee, je hebt het niet fout gedaan, je hebt het anders gedaan", merkte een groepslid op. Heel lief van haar, maar ik had me beter kunnen voorbereiden, dat is gewoon een feit.
Ik heb ook erg mijn best gedaan hoor, maar op één of andere manier kon ik gewoon geen goed doen in de ogen van mijn chefs. Dat begon al voordat ik van geslacht veranderde, ze waren gewoon nooit tevreden .
Ach, het kan erger. Er zijn ook groepsleden, die door hun collega's gepest worden. Dat komt bij ons niet voor. Iedereen is altijd vriendelijk tegen mij. En soms uiten mensen hun diepste gevoelens juist tegenover mij, omdat ze van mij begrip verwachten en omdat ze denken dat hun geheimen bij mij veilig zijn. En dat zijn ze ook!

We zouden dit keer over werk praten, maar we dwaalden telkens weer af in de richting van relaties en hoe het is voor de partner om geconfronteerd te worden met jouw transseksualiteit. Dat zal dan ook het onderwerp zijn van onze volgende bijeenkomst...

Vorige keer had ik mijn URL (het adres van mijn website) verklapt in de groep en daar kreeg ik nu een hele leuke reactie op. Die kwam van een groepslid dat helemaal op mijn golflengte zit. Het was me al vaker opgevallen dat wij soms spontaan precies tegelijk hetzelfde zeggen in de groep.
Toch zijn er ook hele grote verschillen tussen ons. Zij heeft het geluk dat ze al op jonge leeftijd van geslacht veranderd is. En dat zie je! Of je ziet het juist niet! Ik vind het moeilijk te geloven dat zij ooit 'man' geweest is...

---

Toen we thuiskwamen na de T&T-avond, wilde ik meteen naar Gendertalk gaan luisteren, maar dat zat me niet glad! In Amerika is de zomertijd nog niet begonnen, dus ze lopen nu een uur extra op ons achter. Gendertalk begon dus pas om 3 uur 'snachts !!
Ik ben op gebleven om te kunnen luisteren, maar als je er zoveel moeite voor moet doen, is het echt niet leuk meer.
Gelukkig hoeven jullie dat niet te doen, want het hele programma staat nu al in het Gendertalk archief. Op de site van Gendertalk zul je zien, dat mijn columns nu speciale andacht krijgen: Ze staan allemaal op de voorpagina van de site. Ik voel me zeer vereerd!
Als je alleen naar de meest recente column wilt luisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.nl/audio/GOING32.mp3
De volledige tekst vind je hier.

---

Deze maand was voor de T&T in Eindhoven weer een topavond. Het was echt erg druk, bijna te druk. Er waren ongeveer 70 'transjes'. Als je dan hun partners en de vrijwilligers meetelt, kom je uit op zo'n 100 aanwezigen!

Zelf had ik me dit keer eens niet al te uitbundig uitgedost. Ik droeg hoge hakken, een panty, een kort rokje, een strak, wit topje met spagettibandjes en een zwart jasje. Julia had me geholpen om mijn haar vorm te geven en dat was heel goed gelukt, daar kregen we verschillende positieve reacties op!
Nee, ik droeg geen BH en ook geen vullinkjes. Die heb ik niet meer nodig! Dat is echt heel fijn, de hormonen beginnen goed werk te doen in mijn lichaam...

Meestal werk ik mijn makeup even bij in het damestoilet, maar vandaag was de verlichting daar kapot. Dus ik heb maar eens gebruik gemaakt van de ruimte die beschikbaar gesteld wordt om je om te kleden. Ik wist niet wat ik zag! Rond een grote tafel staan zestien stoelen en die waren bijna allemaal bezet. Daar kun je zien, hoe de transformatie van man naar vrouw in zijn werk gaat. Mannen komen binnen met een weekendtas vol kleding. Ze kleden zich om en daarna wordt de makeup aangebracht. Je herkent de mensen daarna vaak niet meer terug als ze dan als vrouw de ruimte weer verlaten!

Ik had weer reclame gemaakt voor deze T&T-avond op het forum van "De Vlaamse Genderkring" en daar had ik in een prive bericht ook een reactie op ontvangen van een nieuw lid van de genderkring. Ze was erg onzeker en erg onervaren, maar wilde ook wel eens zoiets meemaken. En ze was aanwezig. Ik ontmoette haar al in de omkleedruimte. Ze heeft een tijd bij me in de buurt gestaan en deelgenomen aan de gesprekken, maar op een gegeven moment ben ik haar uit het oog verloren. Ze vond het een geweldige ervaring om zich nu eens, voor het eerst, buitenshuis als vrouw te laten zien. Ik hoop maar dat ze een fijne avond heeft gehad.

Ik werd ook nog aangesproken door een ander lid van de Vlaamse genderkring. Ook zij had mijn oproep op het forum gelezen en ze begreep wel, waarom daar maar weinig respons op komt: Er is een beetje aversie tegen de T&T-avonden, omdat daar veel travestieten komen. Blijkbaar wordt er een beetje neergekeken op travestieten. Dat zijn toch maar 'mannen die zich aanstellen'. Je bent pas echt in tel, als je transseksueel bent.
Dat stuit me tegen de borst! Het is waar dat travestieten er soms niet uit zien. Het is waar dat ze soms een seksuele kick krijgen uit dit 'omkleedspelletje'. Het klopt dat voor hen de consequenties veel minder ver gaan dan voor transseksuelen: Zij gaan maandag gewoon weer als man naar hun werk.
Maar wees nou eerlijk: We zijn allemaal in meer of mindere mate 'transgender'. Zelf ben ik ook ooit als travestiet 'begonnen'. Dat is een fase waar elke transseksueel doorheen gaat. En voor velen is dat zelfs voldoende: Die zijn tevreden met een leven als travestiet. Dat is geen reden om op die mensen neer te kijken!
We vormen als transgenders toch al een kleine minderheid in onze maatschappij. Het is echt een heel slecht idee om binnen die kleine groep ook nog eens muurtjes op te werpen tussen verschillende subgroepen. Laten we alsjeblieft samen gebruik maken van de weinige gelegenheden die ons geboden worden om ons te uiten en om in contact te komen met anderen die met vergelijkbare gevoelens geconfronteerd worden!

En er komen echt ook veel transseksuelen naar deze avonden toe. We weten elkaar wel te vinden en we bespreken onze ervaringen. We zijn allemaal met hetzelfde proces bezig, maar iedereen is in een ander stadium. Reden genoeg om wel naar de T&T-avonden te komen!

Eerdere T&T-avonden: maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei en april.

Labels: TenT

---