Dagboek

Maandagochtend stond ik voor de deur bij mijn werk, maar ik kon niet naar binnen! Mijn toegangsbadge was buiten werking gesteld! Zo worden stapje voor stapje de rechten afgepakt van de mensen die bij ons op werk getroffen zijn door de reorganisatie. Het gaat heel sluipend. Natuurlijk moesten ze mijn badge weer opnieuw activeren bij de administratie, want ik heb gewoon (nog steeds) mijn werkplek in dat gebouw. Ze hadden mijn badge iets te vroeg uitgeschakeld. Maar het geeft je wel alvast het gevoel: "Binnenkort is dat ook afgelopen... "
We hebben al eerder zo'n rotgeintje bij de hand gehad: De laatste dag dat ik in dienst was bij mijn oude werkgever was een zaterdag, dus ik had me voorgenomen om die dag alle bestanden in mijn laptop nog even netjes te controleren en te ordenen. Maar nee hoor! Al op vrijdag was mijn account in de computer ge-disabled, zodat ik er helemaal niets meer mee kon doen, ondanks dat ik nog bij ze in dienst was! Natuurlijk moest op maandag mijn account weer ingeschakeld worden, omdat ik het (nog steeds) nodig had. Ze hadden het gewoon iets te vroeg uitgeschakeld...
Het geeft je het gevoel dat je langzaam wordt weggetreiterd, keer op keer merk je het weer: "We moeten jou hier niet meer!"

---

Tjonge, wat heeft dat lang geduurd zeg! Maar afgelopen nacht is dan eindelijk mijn zevende column uitgezonden door Gendertalk. Volgende week komt die beschikbaar in hun archief. Je kunt hem ook, nu meteen, hier http://www.eveliensnel.nl/audio/EARLY22.mp3 beluisteren.
De volledige tekst vind je hier.

---

Ik zit in een soort tent. Eigenlijk is het een huisje, gemaakt van zeildoek. Om me heen hoor ik opnieuw de geluiden van de voorstelling van vanavond. "Daar komen ze", fluistert iemand. En inderdaad: Om me heen hoor ik de geluiden van het publiek dat de ruimte betreedt. Het publiek is gespannen, een beetje lacherig. Wat staat ze te wachten? Ze hebben geen flauw idee. Sommigen maken grappen over emmers water die we misschien wel over ons uitgestort krijgen. Niemand durft eigenlijk voorop te lopen.
"Zoekt u maar een bed uit en gaat u maar liggen", hoor ik de acteurs weer zeggen. Er klinkt een rustgevende, bijna hypnotiserende muziek. Eén vrouw is zo zenuwachtig, dat ze maar rechtop blijft zetten en praten, terwijl de rest al ligt. Een actrice stelt haar op haar gemak: "Kijk eens hoe stil ze allemaal zijn? Dat is hier de bedoeling..." Dat helpt: Ook zij gaat rustig liggen. De muziek blijft klinken...
Als het publiek tot rust gekomen is, hoor ik opnieuw het verhaaltje van de olifant en de eekhoorn. De olifant komt gezellig even op theevisite, maar als hij vertrokken is, is het huisje van eekhoorn in een bouwval veranderd. "Neem me niet kwalijk, het spijt me vreselijk", zegt de olifant beleefd. De eekhoorn vat het luchtig op. "Het lijkt me een goed moment om te verhuizen", zegt hij en wrijft zich in de handen...
Opnieuw is er muziek. Vragen. "Where was the house of your youth?" "What was the view from your window?" Vragen, antwoorden, teksten. Alles loopt door elkaar heen. En weer die muziek...
Na de bedscene wordt het publiek uitgenodigd om door de ruimte te gaan lopen. En daar gebeurt van alles. Dit keer kan ik het niet zien, maar ik hoor alleen alle geluiden.

Daardoor kan ik me nu beter concentreren op alles wat er te horen is. Een lied in het Portugees. Verhalen over thuiskomen in verschillende talen. Ik mis nu de beelden, ik mis het ballet, maar ook als luisterspel is het heel boeiend. Kleuren: "Azuro", "Branco", "I was born in yellow house" Belevenissen: "I cannot go home, my visa has expired... burocracy, oppression..." Talen: "You can speak about the same things in different languages." Landen, steden: "Afrique de Sud", "Köln", "Rotterdam"...
Zo nu en dan gluurt er iemand van het publiek stiekum naar binnen in de tent waar ik zit. Ik doe net of ik het niet merk. Ik merk het ook nauwelijks. Ik ben geconcentreerd aan het luisteren. Ik zit bewegingloos aan de lange tafel met lekkernijen. Deze voorstellig brengt je in een soort trance en die maak ik nu voor de tweede keer mee.

Het lijkt weer een droom, maar dat is het niet. Daarnet heb ik als publiek de eerste voorstelling van deze avond bijgewoond. Nu ben ik door de regisseur hier neergezet, zodat ik niet in de weg loop, maar er toch bij kan zijn tijdens de tweede voorstelling.

Op een gegeven moment wordt het publiek uitgenodigd om het huisje binnen te gaan en plaats te nemen aan de lange tafel. Opeens ben ik omringd door het publiek. De mensen worden verwelkomd door de verteller en die begint haar verhaal. Er zijn verschillende vertellers, elk met hun eigen verhaal over thuiskomen.
Het verhaal dat mij het meest persoonlijk raakt, is dat van Julia. Ze vertelt haar levensverhaal en daar kom ik vanzelfsprekend in voor. Ons verhaal is niet geheim. We hebben het zelfs al eerder gepubliceerd. Maar om het te horen terwijl je zelf tussen het nietsvermoedende publiek zit, is weer een heel andere ervaring! Ik krijg het er behoorlijk warm van. Ik weet niet of ik gebloosd heb, maar dat moet bijna wel.
Na afloop van het verhaal blijkt wel dat mensen in het publiek inderdaad geraden hebben dat het over mij ging. Er wordt gezellig nagepraat tussen acteurs en publiek. De hele situatie brengt de mensen in een bijzondere gemoedstoestand, waardoor je zomaar diepzinnige gesprekken kunt hebben met volkomen onbekenden. Heel bijzonder.

Iedereen zal deze voorstelling op zijn of haar eigen manier beleven. Thuiskomen betekent ook voor iedereen iets anders. Ikzelf denk bij "thuiskomen" sterk aan het "thuiskomen in mijn eigen lichaam". Dat is het proces waar ik mee bezig ben. En zo zal iedereen een eigen invalshoek hebben. Om van een voorstelling als deze te kunnen genieten, moet je in staat zijn om je er voor open te stellen. Ik hoop en verwacht dat dat de meeste toeschouwers wel gelukt is. Een geslaagd project!

Zie deel 1 voor achtergrondinformatie.

---

Ik lees net, dat Gendertalk voortaan op een andere tijd wordt uitgezonden. Het komt nu zaterdagavond om 20:00 uur (Boston tijd). . In Nederlandse tijd is dat 2 uur in de nacht van zaterdag op zondag...

---

Eindelijk weer theater! En wel in de Rotterdamse Schouwburg aan het Schouwburgplein te Rotterdam...

Hoe zag het huis eruit waar je bent opgegroeid? Hoeveel kamers waren er? Welke traptree kraakte? Hoe rook je eigen kamer? Wat voor behang zat er naast je bed? Hoe zag de tafel eruit waarachter je je eerste gedichtjes schreef? Wat was het uitzicht? Waar zaten de scheuren in het plafond? Hoe klonk het uitzicht? Welk gezicht was onbetrouwbaar? Wanneer kreeg je een fiets? Waar verloor je je eerste tand? Hoe proefde het bloed? Waar verstopte je je? Waar verstopte je je dagboek? Hoe rook je moeder als ze uitging? Hoe zenuwachtig was je voor je verjaardag? Wat was het landschap van je jeugd? Wat nam je mee van huis? Hoe smaakte het brood?
Je droomt dat je thuiskomt.
Hoe stel je je dat voor? Welke mensen zijn er? Wat gebeurt er allemaal? En hoe voel je je daaronder? Waar kom je nu thuis? Kan je terug naar huis? Zijn ze blij dat je terugkeert? Hoe lang was je onderweg? Wie ben je verloren? Wat ben je kwijtgeraakt?

In Thuiskomen / Heimkehr / Homecoming ontvangt beeldend kunstenaar Anne Karin ten Bosch de toeschouwer in wat zij noemt 'de herinneringen aan een huis'. Samen met een danseres, een verteller en een zangeres/componiste roept ze beelden, herinneringen en sferen op die de toeschouwer meenemen op reis naar een thuis. Dit werk-in-ontwikkeling wordt gemaakt in de overtuiging dat (ergens) thuis zijn van levensgroot belang is. Thuiskomen / Heimkehr / Homecoming wordt een intieme performance-installatie waarin de toeschouwer verwelkomd wordt en zich thuis kan voelen.

VAN ANNE KARIN TEN BOSCH

Anne Karin ten Bosch volgde in de jaren tachtig in Groningen de lerarenopleiding Nederlands en Tekenen. Vervolgens deed ze beeldhouwen aan de avondacademie en ging ze als technicus werken in de Stadsschouwburg. Overdag volgde ze - eerst 'illegaal', omdat avondstudenten officieel geen lessen mochten volgen - op de dagopleiding de opleiding scenografie aan de kunstacademie, waar ze onder meer les kreeg van Rieks Swarte. Ze bevond zich dus al snel in het spanningsveld tussen het autonoom kunstenaarschap en het meer toegepaste vak van de theatervormgever. Haar fascinatie voor zowel taal als beelden, vorm en beweging leidde haar in de zoektocht door het nog vrijwel onontgonnen terrein van de cross-over tussen kunst en theater. "Mijn startpunt is de inhoud, waarvoor ik allereerst een ruimte creëer die mogelijkheden schept en waar betekenislagen in samenkomen. De verschillende onderdelen - beeld, tekst, muziek en beweging - probeer ik daarbij zo gelijkwaardig mogelijk in te zetten."

Van en met: Anne Karin ten Bosch, Gabrielle Uetz, Peter Kho sien kie, Katarina Zdjelar, Evelien van den Broek, Julia Rubingh e.v.a.

Speeldata:
WO 23 Feb, 20:00 uur
DO 24 Feb, 20:00 uur
VR 25 Feb, 20:00 uur
ZA 26 Feb, 20:00 uur
ZA 26 Feb, 21:00 uur


Entree €10,50
CJP/Pas65/R'dam pas € 9,00
Schouwburgkaart € 7,50
t/m 18jaar € 5,00

Reserveren: 010-4118110

Zie deel 2 voor een verslag.

---

Er stond een trein langs het tweede perron op station Rotterdam Centraal. En die trein hoorde daar niet! Dit was een "Hondekop", een "Viertje", maar van dit spoor horen de treinen naar Hoek van Holland te vertrekken. Die dienst wordt al decennia lang uitgevoerd met "Sprinters" (achteraan te zien op het plaatje), omdat die beter geschikt zijn voor veelvuldig afremmen en optrekken.
Dus wat deed die Hondekop hier? Hij stond duidelijk de dienstregeling in de weg. En ik had het gevoel, dat het mijn schuld was dat hij daar stond. Ik kon me niet herinneren, dat ik hem daar zelf had geparkeerd, maar dat kon bijna niet anders!
Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Ik moest mijn fout maar zo snel mogelijk gaan herstellen. Maar hoe? Als ik in de cabine zou stappen, zou het aanwezige spoorwegpersoneel me vast tegenhouden. En al kwam ik in de cabine, hoe moest ik er dan voor zorgen, dat de wissels me naar een zijspoor zouden leiden en niet naar de hoofdlijn? Als ik met die trein op de hoofdlijn terecht zou komen, zou het allemaal nog veel erger worden!
Ik kon natuurlijk hard weglopen en het aan de spoorwegen overlaten om dit op te lossen, maar dat voelde aan als vluchten voor je verantwoordelijkheid. Dat kon ik toch niet doen? Het zweet brak me uit!

Kletsnat werd ik wakker. Wat een vreemde droom. Wat zou die betekenen? Misschien heeft het wel iets te maken met mijn karakter. Het doet denken aan dat incident dat ik ooit op een scheepswerf meemaakte. Nog steeds maak ik de fout om teveel dingen te willen oplossen. En als dat nou nog gewaardeerd werd... Welnee! Het enige waar op het werk naar gekeken wordt, is of de planning wel gehaald wordt.
De juiste houding is blijkbaar: "Ik doe alleen wat van te voren afgesproken is en voor de rest zoeken ze het maar uit." Maar zo zit ik niet in elkaar. En daarom is de functie waar ze me in geduwd hebben ook veel te laag voor mij. Als ze iemand zoeken om domweg regels software in te kloppen, laten ze dan een programmeur inhuren van Randstad en niet iemand neerzetten die begrijpt hoe onze machine werkt!

Labels: treinen

---

Nou, nou, nou, wat zijn we weer zielig! Is je column niet doorgegaan? Stel je niet aan meid! Heb je wel goed opgelet waar de uitzending van Gendertalk over ging? Dakloze transseksuelen! Gedwongen om in de prostitutie te werken! 76% is HIV-besmet!

Had je daar je truttige column tussen willen horen, die begint met "Ik had de mazzel om een studio te kunnen huren..." Wees maar blij, dat hij niet nu is uitgezonden!

In Gendertalk werd ook de zeer terechte opmerking gemaakt, dat het verschil tussen arm en rijk een veel groter probleem is dan een beetje genderdysforie.
Dus droog je traantjes en tel je zegeningen, Evelientje!

---

Vandaag was er een korte uitzending van Gendertalk, zonder column...

---

Het is al bijna een jaar geleden dat ik een link naar Lynn Conway's website heb gemaakt. Maar nu kan ik, niet zonder trots, melden dat ik met Lynn samenwerk! Ze is bezig om haar website te laten vertlen in zoveel mogelijk talen en ik help daarbij. Kijk maar eens naar mijn Nederlandse vertaling van de pagina over succesvolle transseksuele vrouwen...

---

Morgenavond 23:00 uur op RTL4. Ik ben benieuwd, maar van de aankondiging in de gids krijg ik eerlijk gezegd al kromme tenen. Er staat: "Documentaire over het traject dat drie transseksuele mannen moeten doorlopen om vrouw te worden."
Als je deze mensen mannen noemt, plak je ze al meteen het verkeerde etiket op! Deze aankondiging suggereert, dat het zou gaan om mannen met een psychisch probleem. Nee RTL, het gaat hier om vrouwen met een lichamelijk probleem!

---

Goed nieuws! Blogger (de provider die mijn dagboek ondersteunt) heeft eindelijk het commentaar-systeem verbeterd. Dat wil zeggen, dat je nu vragen en opmerkingen ("vingertjes") kunt plaatsen onder je eigen naam (of een schuilnaam) zonder dat je zelf een blogger-account hoeft te hebben! Bovendien kun je bij je commentaar een link naar je eigen website plaatsen!

---

Alweer een T&T-avond! Je weet nooit wat je op zo'n avond te wachten staat, maar deze maand was het echt een geweldige ervaring.

Ik had een heel leerzaam gesprek met een transseksueel die haar operaties achter rug heeft. Dat wil trouwens niet zeggen, dat ze daarmee helemaal klaar is met haar transitie. Oh nee! Je transitie is nooit 'klaar'. Toch zegt ze, dat ze nu vrede heeft met zichzelf. Ze wil geen verdere medische ingrepen.
Ze heeft haar operatie in Thailand ondergaan. Het schijnt, dat ze het daar veel beter doen dan in Amsterdam. Ze laten meer heel van het lichaam. Elke zenuw wordt zorgvuldig intact gelaten. Wauw! Als je dat hoort, lijkt het werk dat ze hier in Amsterdam doen maar primitief.
Waarom krijg ik dat soort informatie daar niet? Tja, ze zullen je in Amsterdam niet vertellen dat ze het elders veel beter doen, natuurlijk. En er is een probleempje: De verzekering vergoedt een operatie in Thailand niet. Dus dat kost je zomaar 17.000 Euro. Waar ga ik die halen???

Met een groepje anderen heb ik een goed gesprek gehad over de moeilijkheden op het werk. Altijd weer wordt me gezegd dat ik me weerbaarder op moet stellen. Dat ik niet alles over me heen moet laten gaan, maar terugvechten! Tja, gemakkelijk gezegd, maar vechten ligt helemaal niet in mijn karakter. Ik voel me al gauw door anderen overdonderd, zeker als dat 'authoriteiten' zijn. Ik voel me niet sterk genoeg staan, omdat ik ook niet zonder fouten ben en omdat ik bang ben te verliezen wat ik heb.
Heel veel transseksuelen in Nederland zitten in de ziektewet, de bijstand of de WAO en dat is geen wonder, want ze krijgen nogal wat te verduren! Maar kijk eens naar de USA: Daar krijgen transseksuelen echt geen cent vergoed van hun verzekering. Ze moeten echt alles zelf betalen en ze werken zich dan ook jarenlang uit de naad om hun transitie voor elkaar te krijgen. Ja, dat is triest, maar het heeft ook een voordeel: Ze behouden hun vrijheid en onafhankelijkheid. Volgens mij heeft dat een heel positief effect op je gevoel van eigenwaarde.
Kijk naar mij: Ik ben aan alle kanten afhankelijk van anderen en ik laat maar met me sollen. OK, ik heb het besluit genomen dat ik mijn lichamelijke geslacht wil aanpassen aan mijn gevoel. En ik ben ervan overtuigd dat ik mijn eigen brood kan verdienen. Dat je transseksueel bent, betekent niet dat je handjes verkeerd staan! Ik ben niet van plan om een 'zielig geval' te worden!
Maar intussen ben ik weer helemaal in het spoor terechtgekomen dat anderen uitstippelen:

"Ja, meneer de dokter"
"Ja, meneer de chef"
"Ja, meneer de verzekering"
"Ja, meneer de klant"
Dat gaat lekker zo, ik laat me aan alle kanten vast zetten! Wanneer leer ik nou eens echt voor mezelf te kiezen?

Ik ben ook weer onder het mes geweest voor een laserontharing. Dat duurt toch wel erg lang bij mij zeg! Dit keer hebben we de laser nog eens twee tandjes hoger gezet dan in december: 35 Joule... Au! Hopelijk hebben we een paar haren een flinke opdonder gegeven, maar een paar haren voor 125 Euro is een slechte deal natuurlijk. We wachten het resultaat maar weer af...

Er valt nog veel meer te vertellen over deze avond, maar ik ga dit stukje toch afronden. Het was weer heel fijn om al onze vaste vrienden en kennissen te ontmoeten, maar ook veel mensen die we in maanden niet hadden gezien.

Eerdere T&T-avonden: januari, december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei en april.

---

Vandaag eindelijk weer eens naar de praatgroep voor transseksuelen bij Humanitas geweest. Het thema was dit keer "Werk en Transsekualiteit", dus ik hoopte lekker mijn hart te kunnen luchten over de ellende die ik op mijn werk moet meemaken.
Ik had me goed voorbereid door de pagina van Andrea over dit onderwerp nog eens te bestuderen. Daaruit valt te leren, dat ik verschillende dingen 'fout' heb gedaan bij mijn transitie op het werk. Maar ook dat daarbij problemen ontstaan, die vrijwel onafwendbaar zijn.

Dus ik vertelde in de groep in grote lijnen hoe ik op mijn werk ben overgegaan van leven als man naar leven als vrouw. Maar toen ik toe kwam aan de stelling, dat vrouwen altijd worden gediscrimineerd op het werk en dat dat voor transseksuele vrouwen in versterkte mate geldt, werd ik helemaal overdonderd door een felle reactie van een vrouw die daar in haar werk helemaal geen last van had!
Ik was echt met stomheid geslagen! Hoe is het nou toch mogelijk dat iemand niks merkt van een verschijnsel waar vrouwen wereldwijd mee te kampen hebben? Een onderscheid dat in onderzoeken ondubbelzinnig is aangetoond? Het feit dat vrouwen voor hetzelfde werk minder betaald krijgen dan mannen? Het feit dat veel minder vrouwen dan mannen deel uitmaken van het hogere management? De twee maten waarmee prestaties gemeten worden? Gelukkig vielen de groepsleider en diverse andere groepsleden me later bij: De discriminatie van vrouwen op het werk is gewoon een bewezen feit...

Het kostte enig doorvragen om er achter te komen wat zij dan deed en hoe dat bij haar gegaan was. En het bleek dat zij werkt in een eenvoudige functie op de werkvloer. Haar taken zijn helder en ondubbelzinnig omschreven. Bovendien draagt ze op het werk altijd een overall, net als alle anderen in haar functie. Als er op de zaak een feestje te vieren was, verscheen ze echter wel in vrouwenkleding.

Ja, dan begin ik iets te begrijpen! De omschrijving van mijn functie is juist heel vaag. Ik maak software, waarvan de functionaliteit alleen in grove lijnen is omschreven. Ik heb contact met klanten, collega's, managers en ondersteunende diensten. Planningen worden vaak opgesteld, zonder dat ik daarbij betrokken ben. Er zijn geen objectieve criteria om mijn functioneren mee te meten. Bovendien val ik als transseksuele vrouw extra op. Als ik iets 'fout' doe, zal men zich dat gemakkelijk herinneren. Zeker mensen die de pest aan mij hebben, omdat ze transseksuelen 'eng' vinden zullen dat doen. Of ze verzinnen zelf iets, dat ik zogenaamd fout gedaan heb. En ik verschijn wel elke dag als vrouw gekleed op het werk, bij ons geen overalls! Er zijn zoveel meer mogelijkheden om mij op oneerlijke gronden een slechte beoordeling te geven. En dat gebeurt dus ook!

Graag had ik ook nog verteld over mijn andere baan, mijn free-lance vertaalwerk. Daarin functioneer ik juist onwijs goed! Mijn klant is erg tevreden over me en geeft me steeds vaker opdrachten. Per 1 januari heb ook nog eens een opslag van 7% gekregen, zomaar spontaan! Er zijn dus blijkbaar nog steeds mensen die mijn werk wèl op waarde weten te schatten.

---

Mijn columns lopen nog steeds als een trein!
Zojuist heeft Gendertalk aflevering 6 uitgezonden.
Deze zal beschikbaar zijn in hun archief vanaf volgende week dinsdag, maar je kunt hem ook (nu meteen) hier horen:
http://www.eveliensnel.nl/audio/MISSED12.mp3.

De volledige tekst vind je hier.

---