English
Nederlands
2005-01-31
Ziek
Als ik weinig schrijf in mijn dagboek, is dat meestal een teken dat het niet zo goed met me gaat. Zo ook nu: Ik ben weer eens tegen een virusje aangelopen, denk ik.
Ik voel me beroerd. Het liefste zou ik mezelf inspinnen in een cocon en er niet meer uitkomen voordat ik volledig Vrouw ben...
Ik voel me beroerd. Het liefste zou ik mezelf inspinnen in een cocon en er niet meer uitkomen voordat ik volledig Vrouw ben...
2005-01-27
Nuit Blanche
Nuit Blanche is Frans voor "Een slapeloze nacht". Maar het is ook de naam van het eerste kunstvoorwerp dat ik ooit gekocht heb. Het is een wandkleed gemaakt door Theo Aalberse.
Dit wandkleed drukte mijn gevoelens zo goed uit, dat ik er meteen door getroffen werd. En dat is nog steeds zo. Je ziet drie mensen die vredig liggen de slapen, maar die witte ligt wakker. Dat ben ik dus! Ik heb vaak moeite om in slaap te komen.
Maar dit werk drukt ook uit, hoe eenzaam je je kunt voelen. Anders dan de anderen, niet in staat om contact te maken. In 1988 kende ik dat gevoel heel goed, maar ik had nog geen flauw idee, waarom ik me zo voelde.
Tegenwoordig begrijp ik beter waarom ik 'anders' ben. Maar die eenzaamheid voel ik nog vaak...
Dit wandkleed drukte mijn gevoelens zo goed uit, dat ik er meteen door getroffen werd. En dat is nog steeds zo. Je ziet drie mensen die vredig liggen de slapen, maar die witte ligt wakker. Dat ben ik dus! Ik heb vaak moeite om in slaap te komen.
Maar dit werk drukt ook uit, hoe eenzaam je je kunt voelen. Anders dan de anderen, niet in staat om contact te maken. In 1988 kende ik dat gevoel heel goed, maar ik had nog geen flauw idee, waarom ik me zo voelde.
Tegenwoordig begrijp ik beter waarom ik 'anders' ben. Maar die eenzaamheid voel ik nog vaak...
2005-01-18
Vijfde column
Vannacht is mijn vijfde column uitgezonden door Gendertalk. Je kunt het geloven of niet, maar ik heb niet geluisterd! Ik was het domweg vergeten 
Nancy heeft me een mailtje gestuurd en ze schreef, dat de mensen in de studio een beetje moeite hadden met het onderwerp: Aambeien... Ja, dat is ook een taboe, net als transgenderisme! Waarom dan niet beide taboe's tegelijk aanpakken? Dan sla ik twee vliegen in één klap!
Vanaf volgende week dinsdag staat deze column in het archief van Gendertalk. Maar je kunt hem ook, nu meteen, hier beluisteren:
http://www.eveliensnel.nl/audio/OPER5.mp3.
De volledige tekst vind je hier.
Nancy heeft me een mailtje gestuurd en ze schreef, dat de mensen in de studio een beetje moeite hadden met het onderwerp: Aambeien... Ja, dat is ook een taboe, net als transgenderisme! Waarom dan niet beide taboe's tegelijk aanpakken? Dan sla ik twee vliegen in één klap!
Vanaf volgende week dinsdag staat deze column in het archief van Gendertalk. Maar je kunt hem ook, nu meteen, hier beluisteren:
http://www.eveliensnel.nl/audio/OPER5.mp3.
De volledige tekst vind je hier.
2005-01-17
Excel Tip
Bij de statistieken van mijn pagina's kom je soms vreemde dingen tegen. Er zijn mensen die vragen hebben, die ik best zou kunnen beantwoorden. Zo is er iemand al weken op zoek naar een tip voor het gebruik van Excel.
Hij schrijft (op Google):
"Ik wil in een excel sheet graag een + teken gebruiken en een =, alleen dan begint excel direct met een formule. Hoe voorkom ik dat?"
Welnu, beste zoeker, dat gaat als volgt: voer als eerste teken in het veld een ' in. Alles wat je daarna invoert ziet Excel als letterlijke tekst.
Succes!
Hij schrijft (op Google):
"Ik wil in een excel sheet graag een + teken gebruiken en een =, alleen dan begint excel direct met een formule. Hoe voorkom ik dat?"
Welnu, beste zoeker, dat gaat als volgt: voer als eerste teken in het veld een ' in. Alles wat je daarna invoert ziet Excel als letterlijke tekst.
Succes!
2005-01-15
Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain
De laatste tijd kwam ik telkens maar verwijzingen naar deze film tegen. Het begon op een T&T-avond toen ik ene Amélie leerde kennen. Ze had haar naam aan deze film ontleend zei ze, omdat de persoon van Amélie haar zo aansprak.
Toen las ik het boek "De laatste keer" van Kristien Hemmerechts. In dat boek wordt de hoofdpersoon, Yoko Debondt, meegetroond naar de bioscoop:
"... 'Het is de film die je nodig hebt', had David - vriend David - me gezegd. 'Trek je jas aan. Kom mee.' Het was een film om je opnieuw in mensen te laten geloven. En in de liefde. [...] Na afloop had ik het hart niet om te zeggen wat ik dacht: een aardige film en niet meer dan dat. Walt Disney voor volwassenen. Aan Cria Cuervos of De Derde Man kon hij niet tippen. 'Jij hebt wel iets van Amélie Poulain,' plaagde ik hem. 'Jij wilt altijd mensen helpen. Hun levens ontwarren. De zon laten schijnen. Je met hen bemoeien om niet te hard over jezelf te hoeven nadenken...."
Die laatste zin geeft de essentie van de film heel duidelijk weer: Amélie (Audrey Tautou) is in de film een anonieme helper voor talloze mensen. Je móét wel van haar houden. Ze is knap maar bescheiden. Charmant maar verlegen.
Als ze zelf verliefd wordt komt ze in de problemen: Ze kan zich niet in mysteriën blijven hullen, want dan kan ze nooit haar geliefde ontmoeten. Zal ze over haar angst voor een echte ontmoeting heen durven stappen?
In het boek van Kristien trapt Yoko in dezelfde valkuil. Ze volgt een vrouw die ze aantrekkelijk vindt naar een schoenenwinkel. Vooral de voeten van mooie vrouwen boeien haar. En daar hoort mooi schoeisel omheen. Maar de prijs! 6000 Belgische Franken! Dat gaat te ver! Dan treedt Yoko handelend op: "...ik grabbelde in mijn tas en nam drie briefjes van duizend. Ik legde ze op het dichtstbijzijnde rek en zette de schoen er als een presse-papier op. 'Zo betalen we elk de helft', zei ik met mijn breedste glimlach. Ik trok de deur open, maar voordat ik naar buiten stapte draaide ik me om. 'Doe me een plezier en koop ze. Ze zijn voor U gemaakt.'
Het was een pure maar dure Amélie Poulain. Ik had me te vroeg over David vrolijk gemaakt."
"Disney voor volwassenen"? Akkebah! Ik ben een beetje allergisch voor Disney. Maar ik vond het wel een mooie film. Ik merkte al snel, dat ik hem al eens eerder gezien had, maar dat geeft niks! Het is echt heel mooi wat Amélie voor al die mensen doet. Zelfs haar eigen vader weet ze te helpen, hoewel die in een droomwereld leeft en nooit luistert naar wat ze zegt...
Ik heb opnieuw genoten. En gehuild, natuurlijk...
Toen las ik het boek "De laatste keer" van Kristien Hemmerechts. In dat boek wordt de hoofdpersoon, Yoko Debondt, meegetroond naar de bioscoop:
"... 'Het is de film die je nodig hebt', had David - vriend David - me gezegd. 'Trek je jas aan. Kom mee.' Het was een film om je opnieuw in mensen te laten geloven. En in de liefde. [...] Na afloop had ik het hart niet om te zeggen wat ik dacht: een aardige film en niet meer dan dat. Walt Disney voor volwassenen. Aan Cria Cuervos of De Derde Man kon hij niet tippen. 'Jij hebt wel iets van Amélie Poulain,' plaagde ik hem. 'Jij wilt altijd mensen helpen. Hun levens ontwarren. De zon laten schijnen. Je met hen bemoeien om niet te hard over jezelf te hoeven nadenken...."
Die laatste zin geeft de essentie van de film heel duidelijk weer: Amélie (Audrey Tautou) is in de film een anonieme helper voor talloze mensen. Je móét wel van haar houden. Ze is knap maar bescheiden. Charmant maar verlegen.
Als ze zelf verliefd wordt komt ze in de problemen: Ze kan zich niet in mysteriën blijven hullen, want dan kan ze nooit haar geliefde ontmoeten. Zal ze over haar angst voor een echte ontmoeting heen durven stappen?
In het boek van Kristien trapt Yoko in dezelfde valkuil. Ze volgt een vrouw die ze aantrekkelijk vindt naar een schoenenwinkel. Vooral de voeten van mooie vrouwen boeien haar. En daar hoort mooi schoeisel omheen. Maar de prijs! 6000 Belgische Franken! Dat gaat te ver! Dan treedt Yoko handelend op: "...ik grabbelde in mijn tas en nam drie briefjes van duizend. Ik legde ze op het dichtstbijzijnde rek en zette de schoen er als een presse-papier op. 'Zo betalen we elk de helft', zei ik met mijn breedste glimlach. Ik trok de deur open, maar voordat ik naar buiten stapte draaide ik me om. 'Doe me een plezier en koop ze. Ze zijn voor U gemaakt.'
Het was een pure maar dure Amélie Poulain. Ik had me te vroeg over David vrolijk gemaakt."
"Disney voor volwassenen"? Akkebah! Ik ben een beetje allergisch voor Disney. Maar ik vond het wel een mooie film. Ik merkte al snel, dat ik hem al eens eerder gezien had, maar dat geeft niks! Het is echt heel mooi wat Amélie voor al die mensen doet. Zelfs haar eigen vader weet ze te helpen, hoewel die in een droomwereld leeft en nooit luistert naar wat ze zegt...
Ik heb opnieuw genoten. En gehuild, natuurlijk...
2005-01-12
Een Maand Oestrogeen
Veel mensen zullen nieuwsgierig zijn over mijn ervaringen met de vrouwelijke hormonen. Zoals jullie weten plak ik sinds 6 december elke vier dagen een verse Estradiol-pleister op mijn lijf.
Ik ben zelf heel verrast over de effecten. Al na een week was duidelijk, dat er meer veranderde dan ik ooit verwacht had. Mijn bewustzijn werd verruimd, mijn zintuigen werken beter dan ooit. Dat gevoel is gebleven. Je went er aan, maar het blijft aanwezig. Ik merkte dat al op de tweede dag. Het meest opvallende is wel, dat ik elke ochtend fitter wakker word, dan ik ooit gewend was!
Als je leest over de effecten dan kom je vooral verhalen tegen over versterking van de emoties. Ik heb dat niet zo gemerkt. Ik kon altijd al in tranen raken over een liedje of een film. Dat is wel sterker geworden, maar het was geen duidelijk merkbare overgang van het ene moment op het andere.
En dan zijn er de lichamelijke effecten. Daar gaat het toch om? Daar doe je het voor! Dat is in elk geval het belangrijkste waar ik van te voren aan dacht. Nou, dat werkt ook. Ik ben de afgelopen maand twee kilo zwaarder geworden! Niet iedereen zou daar blij mee zijn. De belangrijkste vraag is natuurlijk: Komt het ook op de juiste plaatsen terecht?
Nee, niet alles: Mijn buik wordt dikker. Daar zit niemand op te wachten. Vandaar dat verschillende rokken me opeens niet meer passen. Maar ook mijn borsten zijn nu duidelijk aan het groeien. Dat gaat zo hard dat ze ook pijn doen, vooral bij het fietsen: Elke hobbel in de weg doet zeer!
Ik heb weleens gelezen over borstprothesen die je aan je lichaam vast kunt plakken. Dat zou "een heel natuurlijk gevoel" geven. Maar ik kan je nu uit ervaring melden dat borsten pas ècht natuurlijk aanvoelen, als ze ook pijn kunnen doen!
Ik ben zelf heel verrast over de effecten. Al na een week was duidelijk, dat er meer veranderde dan ik ooit verwacht had. Mijn bewustzijn werd verruimd, mijn zintuigen werken beter dan ooit. Dat gevoel is gebleven. Je went er aan, maar het blijft aanwezig. Ik merkte dat al op de tweede dag. Het meest opvallende is wel, dat ik elke ochtend fitter wakker word, dan ik ooit gewend was!
Als je leest over de effecten dan kom je vooral verhalen tegen over versterking van de emoties. Ik heb dat niet zo gemerkt. Ik kon altijd al in tranen raken over een liedje of een film. Dat is wel sterker geworden, maar het was geen duidelijk merkbare overgang van het ene moment op het andere.
En dan zijn er de lichamelijke effecten. Daar gaat het toch om? Daar doe je het voor! Dat is in elk geval het belangrijkste waar ik van te voren aan dacht. Nou, dat werkt ook. Ik ben de afgelopen maand twee kilo zwaarder geworden! Niet iedereen zou daar blij mee zijn. De belangrijkste vraag is natuurlijk: Komt het ook op de juiste plaatsen terecht?
Nee, niet alles: Mijn buik wordt dikker. Daar zit niemand op te wachten. Vandaar dat verschillende rokken me opeens niet meer passen. Maar ook mijn borsten zijn nu duidelijk aan het groeien. Dat gaat zo hard dat ze ook pijn doen, vooral bij het fietsen: Elke hobbel in de weg doet zeer!
Ik heb weleens gelezen over borstprothesen die je aan je lichaam vast kunt plakken. Dat zou "een heel natuurlijk gevoel" geven. Maar ik kan je nu uit ervaring melden dat borsten pas ècht natuurlijk aanvoelen, als ze ook pijn kunnen doen!
2005-01-11
Dulle Griet
Tjonge, ik heb een fan, geloof ik. Moet je eens lezen op http://gastenboekmisbruik.web-log.nl/log/1631897! Daar staat een heel interessant verhaal over de beruchte gastenboek-spammer rowwwenheeze (je weet wel, in mei heb ik nog over hem geschreven)...
Dat artikeltje van mij is de auteur van de gastenboekmisbruik-site opgevallen en toen hij hier toch was heeft hij meteen de rest van mijn site bekeken. Nou, zijn oordeel liegt er niet om! Ik word er verlegen van...
Maar ik lees nu, dat rowwwenheeze het er niet bij heeft laten zitten. Hij heeft zijn gram gehaald, door me op het Internet uit te schelden voor "Dulle griet, travestiet!" Dat heb ik zelf geeneens opgemerkt! Misschien ben ik inmiddels zo immuun geworden voor scheldpartijen, dat ik ze niet meer hoor? Dat is mooi, dan hoef ik niet meer te doen alsof ik het niet hoor!
Dat artikeltje van mij is de auteur van de gastenboekmisbruik-site opgevallen en toen hij hier toch was heeft hij meteen de rest van mijn site bekeken. Nou, zijn oordeel liegt er niet om! Ik word er verlegen van
...
Maar ik lees nu, dat rowwwenheeze het er niet bij heeft laten zitten. Hij heeft zijn gram gehaald, door me op het Internet uit te schelden voor "Dulle griet, travestiet!" Dat heb ik zelf geeneens opgemerkt! Misschien ben ik inmiddels zo immuun geworden voor scheldpartijen, dat ik ze niet meer hoor? Dat is mooi, dan hoef ik niet meer te doen alsof ik het niet hoor!
2005-01-04
Vierde Column
Zojuist is mijn vierde column uitgezonden door Gendertalk. Helaas heb ik het zelf niet kunnen horen, want de server van WMBR is overbelast en ligt er uit. Gelukkig zijn er alternatieven: Vanaf volgende week dinsdag zal die beschikbaar zijn in hun archief. Maar je kunt hem ook (nu meteen) hier beluisteren:
http://www.eveliensnel.nl/audio/BUSSTOP8.mp3.
De volledige tekst van deze column vind je hier.
De vertaling staat hier onder:
Bushalte
Julia had me met de auto naar het werk gebracht, dus ik moest met de bus terug naar huis. Vanuit de verte hoorde ik al, dat ik niet alleen zou zijn bij de halte. Er was daar een jongen bezig met een skateboard en hij verveelde zich duidelijk. Ik wist, dat hij zich met me zou gaan bemoeien. Dus wat moest ik doen? Doorlopen naar de volgende halte? Ik dacht van niet!
Het bleek een knulletje te zijn van zeven jaar. Voor zijn leeftijd had hij behoorlijk wat herrie gemaakt. Maar nu richtte hij zijn aandacht op mij. Hij liet wat stoere trucjes zien met zijn surfboard en hij vertelde, dat hij binnenkort, als hij acht werd, een nieuw skateboard zou krijgen.
Volgens mij werd dat ook hoog tijd, want die surfplank zag er niet meer uit. Aan alle kanten was de verf eraf en de lagers leken ook wel versleten, want hij kon niet eens soepel een hellinkje afrollen.
Hij wilde me natuurlijk aan het praten krijgen, om te horen of ik een man of een vrouw was. Nou, ik had geen zin om spelletjes te spelen, dus ik vertelde zelf ook spontaan iets: "Ik hoop dat er zo'n nieuwe bus komt, zo'n Phileas, daar wil ik wel eens mee rijden..."
"Oh ja, zo'n grijze. Nee, in Amerika heb ik een bus gezien, die was helemaal van goud..."
Na een paar minuten kletsen was hij er zeker van, dat ik een man was, dus hij vroeg: "Waarom draag jij vrouwenkleren?"
"Omdat ik dat fijn vind", zei ik: "Ik voel me veel fijner zo!"
"Oh, zit dat zo", zei hij: "Weet je, als ik jarig ben, dan wil ik een surfplank met veel betere wielen!"
Ja, hij wist al precies wat hij wilde hebben. Nou ja, bijna. Hij kon nog kiezen tussen een plank met een opdruk van een motorfiets, die over een gebouw springt, of een plank met dobbelstenen er op afgedrukt. Volgens mij past zo'n motorfiets veel beter bij een surfplank en dat zei ik hem ook, maar hij moest er nog over nadenken...
Uiteindelijk kwam er geen Phileas, maar een gewone, saaie stadsbus. Die heb ik dan toch maar genomen, het duurde allemaal toch al veel te lang. Ik heb vanavond een uur gedaan over de afstand, die ik normaal in twintig minuten op de fiets doe. Maar toch grappig om die jongen ontmoet te hebben. Ik kan hem in een paar woorden uitleggen, wat er met mij aan de hand is en dan is voor hem het onderwerp afgedaan. Dan gaat hij weer door met wat hem echt interesseert: Surfplanken.
Zo zouden alle mensen moeten zijn!
http://www.eveliensnel.nl/audio/BUSSTOP8.mp3.
De volledige tekst van deze column vind je hier.
De vertaling staat hier onder:
Julia had me met de auto naar het werk gebracht, dus ik moest met de bus terug naar huis. Vanuit de verte hoorde ik al, dat ik niet alleen zou zijn bij de halte. Er was daar een jongen bezig met een skateboard en hij verveelde zich duidelijk. Ik wist, dat hij zich met me zou gaan bemoeien. Dus wat moest ik doen? Doorlopen naar de volgende halte? Ik dacht van niet!
Het bleek een knulletje te zijn van zeven jaar. Voor zijn leeftijd had hij behoorlijk wat herrie gemaakt. Maar nu richtte hij zijn aandacht op mij. Hij liet wat stoere trucjes zien met zijn surfboard en hij vertelde, dat hij binnenkort, als hij acht werd, een nieuw skateboard zou krijgen.
Volgens mij werd dat ook hoog tijd, want die surfplank zag er niet meer uit. Aan alle kanten was de verf eraf en de lagers leken ook wel versleten, want hij kon niet eens soepel een hellinkje afrollen.
Hij wilde me natuurlijk aan het praten krijgen, om te horen of ik een man of een vrouw was. Nou, ik had geen zin om spelletjes te spelen, dus ik vertelde zelf ook spontaan iets: "Ik hoop dat er zo'n nieuwe bus komt, zo'n Phileas, daar wil ik wel eens mee rijden..."
"Oh ja, zo'n grijze. Nee, in Amerika heb ik een bus gezien, die was helemaal van goud..."
Na een paar minuten kletsen was hij er zeker van, dat ik een man was, dus hij vroeg: "Waarom draag jij vrouwenkleren?"
"Omdat ik dat fijn vind", zei ik: "Ik voel me veel fijner zo!"
"Oh, zit dat zo", zei hij: "Weet je, als ik jarig ben, dan wil ik een surfplank met veel betere wielen!"
Ja, hij wist al precies wat hij wilde hebben. Nou ja, bijna. Hij kon nog kiezen tussen een plank met een opdruk van een motorfiets, die over een gebouw springt, of een plank met dobbelstenen er op afgedrukt. Volgens mij past zo'n motorfiets veel beter bij een surfplank en dat zei ik hem ook, maar hij moest er nog over nadenken...
Uiteindelijk kwam er geen Phileas, maar een gewone, saaie stadsbus. Die heb ik dan toch maar genomen, het duurde allemaal toch al veel te lang. Ik heb vanavond een uur gedaan over de afstand, die ik normaal in twintig minuten op de fiets doe. Maar toch grappig om die jongen ontmoet te hebben. Ik kan hem in een paar woorden uitleggen, wat er met mij aan de hand is en dan is voor hem het onderwerp afgedaan. Dan gaat hij weer door met wat hem echt interesseert: Surfplanken.
Zo zouden alle mensen moeten zijn!
2005-01-01
Nieuwjaarsfeest
1 januari is een ongewone dag voor een T&T-avond, maar het was wel de eerste zaterdag van de maand. En omdat het een bijzondere dag was, werd er ook een extra-feestelijk tintje aan de avond gegeven met lekkere hapjes en een glas champagne.
Een feestelijke bijeenkomst vraagt ook om feestelijke kleding. Dus ik dook diep in mijn kasten om kleding te zoeken, die je normaal gesproken nooit draagt. Nou, dat viel een beetje tegen: Een heleboel kleding blijkt me opeens niet meer te passen! Wat erg! Je voelt je net een olifant als je moeizaam staat te trekken aan een rits, die vroeger gemakkelijk dicht kon!
Ik begin iets te begrijpen van meisjes, die last hebben van anorexia. Als je gewend bent dat je altijd een maatje 36 had, is het moeilijk om te moeten erkennen dat dat opeens niet meer zo is. De vrouwelijke hormonen zorgen ervoor dat je zwaarder en dikker wordt, of je dat nou wilt of niet.
Gelukkig vond ik nog een prachtige, lange, glimmend roze feestjurk die me nog wel paste. Ik heb er nu eens geen BH en geen vulling onder gedragen. Mijn borsten zijn nog wel ontzettend klein, maar ze zijn tenminste echt!! Onder zulke dunne, glimmende stof tekent alles zich heel duidelijk af...
Ik moest dus wel goed opletten dat ik netjes mijn buik inhield en ook onder mijn buik waren dit keer nog wat speciale maatregelen nodig om te voorkomen dat daar een onnatuurlijke bult te zien was...
Niemand had verwacht, dat het op zo'n ongewone dag erg druk zou zijn op een T&T-avond, maar dat bleek ontzettend mee te vallen. Ik denk dat er wel zestig mensen aanwezig waren. Vijf mensen hadden van te voren beloofd dat ze lekkere hapjes mee zouden brengen, maar er bleken een heleboel mensen te zijn die spontaan ook iets meebrachten, zonder dat ze dat beloofd hadden. Het resultaat was een heerlijk koud buffet, waarvan iedereen zoveel heeft kunnen eten als zhij wilde. En er bleef zelfs nog wat van over. Heel geslaagd! Een fijne avond!
Eerdere T&T-avonden: december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei en april.
Een feestelijke bijeenkomst vraagt ook om feestelijke kleding. Dus ik dook diep in mijn kasten om kleding te zoeken, die je normaal gesproken nooit draagt. Nou, dat viel een beetje tegen: Een heleboel kleding blijkt me opeens niet meer te passen! Wat erg! Je voelt je net een olifant als je moeizaam staat te trekken aan een rits, die vroeger gemakkelijk dicht kon!
Ik begin iets te begrijpen van meisjes, die last hebben van anorexia. Als je gewend bent dat je altijd een maatje 36 had, is het moeilijk om te moeten erkennen dat dat opeens niet meer zo is. De vrouwelijke hormonen zorgen ervoor dat je zwaarder en dikker wordt, of je dat nou wilt of niet.
Gelukkig vond ik nog een prachtige, lange, glimmend roze feestjurk die me nog wel paste. Ik heb er nu eens geen BH en geen vulling onder gedragen. Mijn borsten zijn nog wel ontzettend klein, maar ze zijn tenminste echt!! Onder zulke dunne, glimmende stof tekent alles zich heel duidelijk af...
Ik moest dus wel goed opletten dat ik netjes mijn buik inhield en ook onder mijn buik waren dit keer nog wat speciale maatregelen nodig om te voorkomen dat daar een onnatuurlijke bult te zien was...
Niemand had verwacht, dat het op zo'n ongewone dag erg druk zou zijn op een T&T-avond, maar dat bleek ontzettend mee te vallen. Ik denk dat er wel zestig mensen aanwezig waren. Vijf mensen hadden van te voren beloofd dat ze lekkere hapjes mee zouden brengen, maar er bleken een heleboel mensen te zijn die spontaan ook iets meebrachten, zonder dat ze dat beloofd hadden. Het resultaat was een heerlijk koud buffet, waarvan iedereen zoveel heeft kunnen eten als zhij wilde. En er bleef zelfs nog wat van over. Heel geslaagd! Een fijne avond!
Eerdere T&T-avonden: december, november, oktober, september, augustus, juli, juni, mei en april.
Labels: TenT
© 1985-2006 E.G. Snel
