Dagboek

Die arme journaliste moet met het openbaar vervoer reizen! Dat had ik niet verwacht... Daarom heb ik afgesproken om haar even met de auto af te halen van het station. En we gaan het interview ook niet doen bij Van der Valk's Motel Eindhoven, zoals ik eerst in gedachten had, ik neem haar gewoon mee naar huis. Na het bezoek van de schoonmaakploeg ziet dat er ook weer acceptabel uit...

Ik ben een kwartier te vroeg, dus ik heb net nog even tijd om bij Yves Rocher binnen te lopen. Is mijn dagcrème er al? Nee, nog steeds niet! Uitstekend, voortaan haal ik hem bij de Etos!

Ik spring terug in de auto en race naar het station. Ja hoor, daar staat ze al! Helemaal verkleumd natuurlijk, maar in de auto is het lekker warm. Er komt al meteen een leuk gesprek op gang. In zekere zin zijn wij natuurlijk collega's: We werken allebei voor de schrijvende pers, maar zij als verslaggever en ik als vertaler.

Ik ben blij dat het juist het NRC is, dat me wil interviewen. Dat is tenminste een kwaliteitskrant! Je wordt tegenwoordig doodgegooid met interviews van transseksuelen, maar gaat het ook ergens over? Vaak niet. Kijk maar eens naar zo'n programma op SBS6 of RTL4: Als het is afgelopen, weet je nog niks! Maar het trekt wel kijkers...

Nee, dit interview moet anders worden. Afhankelijk van de ruimte op de dag van publicatie kan het een heel uitgebreid verhaal worden. Deze interviewster werkte vroeger voor de Spits en dan was ze vaak zelf erg teleurgesteld over wat er uiteindelijk gepubliceerd werd. Dan had ze zich in een onderwerp verdiept en veel informatie verzameld, maar het uiteindelijke artikel was niet groter dan 100 woorden op pagina 8.

We kunnen gezellig kouten over aantallen letters en woorden en hoeveel werk het is om die te schrijven, maar we komen al snel tot het echte onderwerp: Mijn ervaringen in het leven als transseksuele vrouw. Ze schrijft een half schrijfblok vol terwijl ik gezellig zit en sta te vertellen. Tijdens het interview zorg ik voor koffie en een lichte lunch in de vorm van twee heerlijke tosti's naar het recept van Oma Snel.

Daarna breng ik haar terug naar het station, waar ze nog mooi op tijd aankomt voor de trein naar Utrecht van 14:08. Begin januari komt de fotograaf, maar die zal naar mijn werk moeten komen, in Nieuwegein. Dus geen glamour-plaatje met visagie enzovoort, eerder een actie-foto, zoals ik echt ben.

Aan het eind van de middag zit ik weer tegen mijn cursusopgave aan te hikken als Julia me onverwachts belt. Ze vraagt of ik geen zin heb om lekker in de stad te gaan flaneren en een hapje te gaan eten... Nou, eigenlijk best wel, maar ik heb nog zoveel te doen!

Uiteindelijk besluit ik dat uit eten gaan toch veel leuker is dan werken, dus ik ga naar Julia toe. Intussen begint het steeds harder te sneeuwen en te waaien. Ik denk dat met dit weer alleen de ijsberen zin hebben om door de stad te flaneren! Dus we kiezen ervoor om alleen maar samen uit eten te gaan, bij Plaza Futura dit keer. Julia woont zo lekker dicht bij het centrum, alles is gewoon op loopafstand!

Julia kiest voor een Marokkaans stoofpotje met lamsvlees en ik voor een varkenshaasje in pittige saus. We hebben elkaar best veel te vertellen, maar tijdens het smullen van deze heerlijke gerechten zijn we toch af en toe even stil. Samen uit eten gaan is en blijft een fijne gezamenlijke hobby van ons!


<< Home