English
Nederlands
2005-10-10
145 Hertz
Julia en ik gaan weer eens samen naar de VU voor de 3-maandelijks controle. Op het programma staan de psycholoog, de endocrinoloog (= hormonendokter), een botscan en logopedie.
Bij de psycholoog is het heftig; ik geef aan dat ik me wil ontplooien en me geremd voel. Maar Julia heeft al zoveel van me moeten accepteren, de grens is bereikt. Ik zal maar niet te diep op de details ingaan, maar we hebben hier duidelijk een probleem. De psycholoog hoort het allemaal geduldig aan, maar spreekt geen oordeel uit. Het is iets waar Julia en ik samen uit moeten komen.
De endocrinoloog, een andere dan vorige keer, schrijft me nu weer geen kalktabletjes voor. Hij vindt dat ik met een halve liter melk per dag voldoende kalk in de voeding heb. Gelukkig heb ik nog een flinke pot van die dingen staan, ik ga die zuinig gebruiken, alleen slikken op dagen dat ik geen melk gehad heb...
De botscan is oninteressant; het is trouwens echt röntgen, geen MRI-scan zoals ik vorig jaar nog dacht. Ik snap dan ook niet waarom ik niks van metaal aan mijn lijf mag hebben, maar zelfs mijn BH moet uit.
De logopediste is enthousiast over mijn stem en presentatie. Ik kom behoorlijk vrouwelijk over. Maar toch mist mijn articulatie nog een zeker pittigheid. Ze waarschuwt me wel dat ik dit niet moet laten versloffen. Als ik geen aandacht aan mijn stem besteed kan ik terugzakken in oude, verkeerde gewoontes.
Als de logopediste even de kamer uit is, merkt Julia op dat ik tegen haar anders praat dan thuis. Ja, dat kan wel kloppen: Ik doe nu heel erg mijn best om goed over te komen; thuis ben ik daar niet de hele tijd alert op...
Ik lees opnieuw "De Vijvervrouw" en blijk nu op 145 Hz te zitten! Dat is een geweldig resultaat. Vorig jaar streefde ik ernaar om van de muzieknoot A (110 Hz) naar de muzieknoot E (150 Hz) te komen. 145 Hz zit tussen de D en de E in, dus ik ben er bijna. De logopediste is ook erg tevreden over dit resultaat. Deze toonhoogte zit echt aan de bovenkant van wat met een mannelijk strottenhoofd te realiseren is.
Tot mijn verrassing hoeft er dit keer geen bloed geprikt te worden. Gelukkig maar, want ik vind dat gedoe met naalden altijd maar eng...
<< Home
Bij de psycholoog is het heftig; ik geef aan dat ik me wil ontplooien en me geremd voel. Maar Julia heeft al zoveel van me moeten accepteren, de grens is bereikt. Ik zal maar niet te diep op de details ingaan, maar we hebben hier duidelijk een probleem. De psycholoog hoort het allemaal geduldig aan, maar spreekt geen oordeel uit. Het is iets waar Julia en ik samen uit moeten komen.
De endocrinoloog, een andere dan vorige keer, schrijft me nu weer geen kalktabletjes voor. Hij vindt dat ik met een halve liter melk per dag voldoende kalk in de voeding heb. Gelukkig heb ik nog een flinke pot van die dingen staan, ik ga die zuinig gebruiken, alleen slikken op dagen dat ik geen melk gehad heb...
De botscan is oninteressant; het is trouwens echt röntgen, geen MRI-scan zoals ik vorig jaar nog dacht. Ik snap dan ook niet waarom ik niks van metaal aan mijn lijf mag hebben, maar zelfs mijn BH moet uit.
De logopediste is enthousiast over mijn stem en presentatie. Ik kom behoorlijk vrouwelijk over. Maar toch mist mijn articulatie nog een zeker pittigheid. Ze waarschuwt me wel dat ik dit niet moet laten versloffen. Als ik geen aandacht aan mijn stem besteed kan ik terugzakken in oude, verkeerde gewoontes.
Als de logopediste even de kamer uit is, merkt Julia op dat ik tegen haar anders praat dan thuis. Ja, dat kan wel kloppen: Ik doe nu heel erg mijn best om goed over te komen; thuis ben ik daar niet de hele tijd alert op...
Ik lees opnieuw "De Vijvervrouw" en blijk nu op 145 Hz te zitten! Dat is een geweldig resultaat. Vorig jaar streefde ik ernaar om van de muzieknoot A (110 Hz) naar de muzieknoot E (150 Hz) te komen. 145 Hz zit tussen de D en de E in, dus ik ben er bijna. De logopediste is ook erg tevreden over dit resultaat. Deze toonhoogte zit echt aan de bovenkant van wat met een mannelijk strottenhoofd te realiseren is.
Tot mijn verrassing hoeft er dit keer geen bloed geprikt te worden. Gelukkig maar, want ik vind dat gedoe met naalden altijd maar eng...
<< Home
© 1985-2006 E.G. Snel
