Dagboek

Het was zaterdagavond slecht weer. Af en toe regende het en in de verte hoorden we voortdurend een zwaar onweer. En dat kwam erg slecht uit, want wij wilden naar een openluchtvoorstelling op het terrein van de Philips High Tech Campus.

Water ademt, water leeft, water beeft. Water reageert, prikkelt en wreekt zich ... De dramatische gebeurtenissen van watersnoodrampen overal ter wereld vormen de inspiratiebron van het theaterspektakel 'Treibgut' van het Duitse Theater Titanick. Vorig jaar trok deze voorstelling 12.000 toeschouwers in Munster (Dld.) en omgeving en werd met groot enthousiasme ontvangen. Na 'Onno', 'Titanic', 'Picnic' en 'Malaya', is 'Treibgut' de vijfde spectaculaire seizoensopening op rij die Stadsschouwburg Eindhoven organiseert.

Vloedcatastrofe 'Treibgut' gaat over de manier waarop mensen omgaan met een vloedcatastrofe. Hoe zij telkens weer oog in oog komen te staan met enorme natuurkrachten. 'Treibgut' laat de relatie zien tussen mens en natuur, tussen beschaving en chaos. Maar de voorstelling herinnert ons ook aan het leed van de slachtoffers van de verwoestende tsunami die Azie trof eind 2004.


Alle toeschouwers moesten zich verzamelen bij 'The Strip', dat is het nieuwe gebouw met restaurants, winkels en vergaderzalen dat langs de grote vijver is gebouwd. Er waren erg veel toeschouwers! Ze stelden zich op in een lange rij langs de kade tussen de Strip en de vijver, maar er zat helemaal geen beweging in die rij!
We vermaakten ons toch wel, want er stond een orkestje swingende muziek te spelen en mijn paraplu bleek ook heel goed bruikbaar als baton om mee te twirlen, zelfs een stukje synchroon met mijn zwager.
Na enige tijd werd er omgeroepen dat het hek pas om 21:30 open zou gaan, omdat er eerst nog een onweersbui verwacht werd. We besloten daarom even binnen in de bedrijfskantine te gaan zitten. Het ziet er allemaal even mooi uit daar op de Strip. Het was best leuk om dat nu eens aan mijn familie te kunnen laten zien.

Toen we eenmaal zaten, bleek wel hoe ontzettende veel toeschouwers er waren: Het duurde wel 40 minuten, voordat die allemaal een plaatsje op de tribune gevonden hadden. De voorstelling was inmiddels al van start gegaan: Stoere mannen en vrouwen liepen af en aan met zandzakken om de dijk te versterken.
Toen eindelijk iedereen zat, werd er een enorme douche aangezet. Vlak voor de voorste rij stoelen viel het water neer over de volle breedte van de tribune. Zo werd er een enorm watergordijn gevormd en daar, precies onder deze monsterlijk koude douche stonden de spelers en gaven in een ritmisch tempo hun zandzakken door. Een prachtig beeld, maar wel een zware beproeving voor de spelers, denk ik!

De spelers waren al nat, dus voor een regenbuitje hoefden ze niet meer bang te zijn. Voor het publiek lag dat anders. Er was ons beloofd dat er geen zwaar onweer zou komen, maar een regenbuitje was niet uitgesloten. En ook van het watergordijn tussen ons en de vijver woei soms wat water in onze richting.

Maar eigenlijk was het onweer in de verte een prachtig decor voor het stuk. Dat paste helemaal bij de sfeer. Na een concert van de nymfen van Neptunis kwam het 'Treibgut' (de drijvende voorwerpen) in beeld. Een stuk van een huis, een halve caravan, een badkamer... Allemaal overblijfselen van wat eens een stad was geweest. En op elk stuk Treibgut zaten één of meer overlevenden van de ramp. Eerst waren ze allemaal erg teneergeslagen, maar langzamerhand zagen we hoe ze weer kracht vonden en de wil om door te gaan met hun leven.

De rest van het stuk hebben we niet meer te zien gekregen. De meteorologische dienst had gewaarschuwd dat er opnieuw een heftig onweer onze kant op kwam, dus de voorstelling moest gestopt worden in verband met de veiligheid.
Ik was nog even bang dat er paniek zou uitbreken, maar het publiek verliet heel ontspannen en rustig de tribune. Dat was het dan. We hebben nauwelijks meer dan een half uur van de voorstelling gezien. Heel teleurstellend!!!


<< Home