Dagboek

Lange tijd heb ik gedacht dat solliciteren er voor mij niet meer in zat. Overal waar ik kwam werd moeilijk gedaan over mijn uiterlijk. Maar dat gaat de laatste tijd steeds beter. Ik heb veel geleerd over kleding en make-up. Het hormoongebruik, de laserontharing en mijn bezoekjes aan de schoonheidsspecialiste hebben mijn gezicht een stuk vrouwelijker gemaakt. En nu ik ook nog over moderne, nette kleding beschik, kan er toch niets meer in de weg staan?

Dus ik heb de stoute schoenen maar eens aangetrokken. Ik had mijn CV opgestuurd naar een interessant bedrijf en ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Dus vandaag was de grote dag: Ik ben voor het eerst gaan solliciteren als vrouw. Ik was niet eens overdreven zenuwachtig, eigenlijk minder zenuwachtig dan vroeger, omdat ik nu lekkerder in mijn vel zit.
De receptioniste reageerde heel normaal op me, alsof ze helemaal niets bijzonders aan me zag en ook in het gesprek met de recruiter (gelukkig een vrouw) kwam het onderwerp transseksualiteit aanvankelijk helemaal niet aan de orde. We spraken over de ontstaansgeschiedenis van het bedrijf en over hun werkterrein. En natuurlijk ook over mijn technische, procesmatige en leidinggevende ervaringen.

Maar dan neemt zo'n gesprek altijd een persoonlijke wending. Op een gegeven moment vroeg ze me: "Is er iets in je leven dat je anders zou doen als je het nog eens kon overdoen?" Een hele slimme vraag om zwakheden in mensen naar boven te halen natuurlijk.

Dit was een mooie kans om mijn genderdysforie ter sprake te brengen, dus ik zei: "Ja, je hebt ongetwijfeld al iets aan me gemerkt: Ik ben overgegaan van leven als man naar leven als vrouw. Dat had ik veel eerder moeten doen." Een hele rake opmerking! Ik had haar lastige vraag gepareerd door een fout te noemen die ik inmiddels al hersteld had, ik had aangegeven dat ik blij was met mijn huidige situatie en ik had dit gevaarlijke onderwerp naar voren gebracht zonder een woord te gebruiken waar "seks" in zit.

Nou ze had inderdaad wel iets gemerkt, maar ze had daar persoonlijk helemaal geen moeite mee. Bovendien had ze in de gaten dat iemand die zo'n omschakeling in het leven aankan toch wel behoorlijk stevig in de schoenen moet staan.

"Ik vind het ontzettend moedig om zo'n stap te zetten."
"Dat zeggen veel mensen, maar ik kon echt niet anders. Als dat niet zo is, moet je er trouwens ook niet aan beginnen."

"Je komt toch goed over? Je stem is goed, dat lijkt me heel moeilijk."
"Ja, ik heb al een jaar logopedie..."

"Hoe gaat zo'n transitie nou in zijn werk?"
"Eigenlijk moet je mij dat niet vragen, want ik heb ongeveer alles fout gedaan."

Ook mijn kleding viel in de smaak:
"Wat een mooie rok; elegant!"
"Dank je. Ja, die is van de Bijenkorf..."

Het gesprek eindige in een heel prettige sfeer. Nu maar afwachten of ik ook voor een tweede gesprek uitgenodigd ga worden.
Maar zelfs al blijft het bij dit ene gesprek, dan heeft deze actie me toch al een hoop goeds gebracht: Mijn zelfvertrouwen is toegenomen. Ook voor mijn huidige werk kan dat nuttig zijn: Ik heb geleerd dat ik niet van mijn huidige werkgever afhankelijk ben: Als ze te moeilijk gaan doen, neem ik gewoon een andere baan. Dat betekent dat ik niet over me hoef te laten lopen!


<< Home