Dagboek

Van de roze maandag naar de roze zaterdag lijkt een kleine stap, maar er zitten wel twee weken tussen. Tja, ik begin behoorlijk achter te raken met mijn weblog en dat is jammer. Het is ook een teken dat er weinig gebeurt dat het vermelden waard is. Maar ons uitstapje naar Amsterdam mag ik toch niet overslaan. We hadden voor dit weekend een woningruil gedaan met een stel uit Amsterdam en zo woonden we dus opeens twee dagen in een 17e eeuws huis in de Jordaan!
We waren ons van te voren niet eens bewust geweest dat we juist op roze zaterdag, de dag van de Gay-pride Parade, in Amsterdam zouden zijn. Maar het kwam natuurlijk wel heel mooi uit. Ook dit is een evenement dat ik al jaren eens een keer wilde meemaken, dus ik kleedde me in roze en we spoedden ons naar de Prinsengracht (aan het eind van de straat waar wij 'woonden' ). Maar eerst nog even rustig een kopje koffie drinken in een zijstraat...
Het is op deze dag erg druk langs de Prinsengracht, dus het is zaak om vroeg een plaatsje te veroveren. Wij zaten dan ook al om 12 uur aan de waterkant. Twee en een half uur te vroeg, maar er was toch al veel te zien. Er kwamen al veel boten voorbij die onderweg waren naar het startpunt.
		Om half drie kwamen de eerste boten in de goede richting voorbij. Het is het beeld dat we allemaal van de TV kennen: Veel "Beauty's met Baarden"...
Natuurlijk is het heel leuk, zo'n parade, maar toch heb ik er wat bezwaren tegen. Wat we zien op die boten is een heleboel travestie. Maar dat versterkt alleen maar het vooroordeel onder de bevolking dat alle travestieten homo's zijn. Sterker nog: het wekt op die manier zelfs de indruk dat veel homo's travestieten zijn. En zo is het toch echt niet!
Er waren ook boten op een heel bijzondere manier versierd, zoals deze met een opblaaspop van zeker wel acht meter hoog. Ze moesten die pop ook telkens weer laten leeglopen...
		... want ze moest wel onder de brug door! Er zijn op de route wel tien bruggen...
Er waren ook boten, waarmee men een actie wilde ondersteunen of een standpunt naar voren brengen, zoals de boten van Anmnesty International "Gay rights are human rights" en van het aidsfonds. In die categorie viel ook de boot waar iedereen een spandoek droeg met de tekst: "Ik wil weer zoenen in..." Wat denk je van "Ik wil weer zoenen in Iran" en "Ik wil weer zoenen in Staphorst"?
		Heel opmerkelijk vond ik de boot van Shell met een groot spandoek: "Shell colleagues celebrate Diversity & Inclusiveness" Dat klinkt als een heel mooi staaltje van acceptatie op het werk!

Om een uur of vier waren alle boten voorbij getrokken en ik vond het zo ook echt wel ruim voldende. Ik had het intussen best wel koud gekregen. Ik benijd die mensen niet die daar halfnaakt op zo'n bootje moeten staan. En voor hen was het nog lang niet afgelopen, want ze moesten de hele Prinsengracht afvaren, tot aan de Amstel toe, waar ze dan allemaal gingen verzamelen.

Opnieuw 'thuisgekomen' ging de TV aan en ja hoor: AT5 bracht een live verslag uit van de aankomst van de boten op de Amstel. De technische kwaliteit van deze uitzending was nogal knullig en de presentatoren waren slecht geïnformeerd over het gebeuren waarover ze verslag uitbrachten, maar dat weerhield hen er niet van hun verslag te doorspekken met seksistische en discriminerende opmerkingen. Bah!
AT5 wist wel een detail te melden dat hier nog het vermelden waard is. Dat is namelijk de achtergrondinformatie over die boot van Shell: het blijkt dat bij Shell, binnen het bedrijf, regelmatig bijeenkomsten worden georganiseerd voor homo's en voor transseksuelen!
Tijd om bij Shell te gaan werken dus? Nee, ik denk van niet: Shell heeft nog niet zo lang geleden honderden onschuldige automatiseerders weggereorganiseerd, omdat ze denken dat in India hetzelfde werk goedkoper gedaan kan worden. Het zal nog wel een paar jaar duren voor Shell inziet dat dat een vergissing was en ze hier weer op zoek gaan naar IT-personeel...

's Avonds zijn we nog even de stad in geweest. We wilden graag naar de Lellebel, een bekend travestietencafé in de Utrechtsestraat, maar dat was op deze avond niet zo'n goede keus: Het is een klein café en het was vanavond echt bomvol. We hebben ons naar binnen geworsteld en meteen weer eruit, want het was echt geen doen.

We zijn dus weer terug gelopen naar de Jordaan en we zijn naar een bruine kroeg bij 'ons' in de straat gegaan. En dat bleek heel gezellig. We ontmoetten daar verschillende mensen waarmee je een goed gesprek kon voeren en toen de kroeg sloot nam één van hen ons nog mee naar een andere zaak. Hij was heel belangstellend naar mijn schrijf- en vertaalwerk en naar Julia's toneelervaringen. Na een paar uur kwam ook onze relatie aan de orde en mijn transseksualiteit. Nou, daar stond hij van te kijken, dat had hij nog niet in de gaten gehad. Maar nu hij het wist, kon hij het toch wel zien. Mijn adamsappel is nog te groot en mijn borsten zijn nog te 'vers'.
Hij vond het vooral ook heel opmerkelijk dat ons huwelijk heeft standgehouden ondanks mijn transitie. Dat bewijst hoe groot Julia's liefde en trouw voor mij is! Daar was hij echt ontroerd over.

We spraken ook nog over de voors en tegens van zo'n gay-parade. Het is natuurlijk een beetje flauw om in Amsterdam te demonstreren voor homorechten. Als er ter wereld één plek is waar homo's zichzelf kunnen zijn is het wel in Amsterdam. En het beeld dat deze uitzinnige optocht biedt zal het vooroordeel dat homo's onaangepast zijn eerder bevestigen dan ontkrachten. Maar het is gewoon een leuk feestje en dat misgunnen we niemand, natuurlijk.

En zo werd het ruim na vieren. We bleven gezellig kletsen tot ook deze kroeg sloot. Toen ging ieder weer naar zijn of haar 'eigen' huis. Wat een leuke ontmoeting, wat een goed gesprek! Wie was die man toch? Tja, dat was Justus van Oel...