Dagboek

Vorige week stond plotseling onze goede vriend W. op de stoep en hij wilde een afspraak maken om met ons naar de Efteling te gaan. Ik werd er min of meer door overdonderd, maar ach, waarom niet, dus we maakten een afspraak voor vandaag...

De eerste attractie die we bezochten was de "Panda Droom". Daar was ik nog nooit in geweest. Het leek me nooit zo interessant, maar dat bleek een vergissing! Dit is werkelijk prachtig en ook echt spannend. Er wordt een drie-dimensionale film vertoond, waarbij de dieren zo dicht bij komen, dat je de neiging krijgt om ze aan te raken. Of, omgekeerd, dat je bang wordt dat zij jou zullen aanraken! Voor sommige kinderen was dit te heftig en ze barstten in huilen uit...
Er wordt ook van verschillende speciale effecten gebruik gemaakt om de belevenis nog echter te maken, maar die zal ik niet verklappen, dat zou de verrassing voor jullie bederven. Ga zelf maar kijken!

Vervolgens gingen we naar het theater voor een opvoering van de sprookjesshow. Ik had er niet zo veel zin in, geen zin om stil in een stoeltje te zitten en een uur lang te moeten kijken naar iets kinderachtigs, maar W. en Julia wilden er graag heen. Vooruit dan maar!
Zoals ik al vreesde kregen we een musical te zien. Ik houd helemaal niet van musicals, maar ik moet zeggen dat deze wel erg professioneel was opgezet. Het thema van de musical waren de sprookjes van Andersson en het eerste sprookje dat aan de orde kwam was... Jawel hoor! "Het lelijke eendje!" Zoals jullie weten heb ik iets met dat verhaal, dus ook dit keer was ik ontroerd...

Ook "Villa Volta" was nieuw voor mij. Villa Volta is een behekst huis, waar je echt ondersteboven van raakt. Natuurlijk worden je zintuigen hier voor de gek gehouden, want er gebeuren dingen die niet kunnen, maar de illusie is heel sterk. En als je niet snapt hoe het werkt, kijk dan bij het verlaten van de behekste kamer maar eens goed naar de drempel, misschien begrijp je het dan...

Het was opnieuw tijd om een angst te overwinnen. Ik was nog nooit in de "Halve Maen" (die grote schommel in de vorm van een schip) geweest. Dat heb ik nooit gedurfd. We hadden alle achtbanen al gehad en ook de wildwaterbaan, dus nu kwam onverbiddelijk de vraag: "Wil je nog in de schipschommel?" "Neej", zei ik angstig, terwijl ik heftig met mijn hoofd knikte. Ja dus!
Met lood in mijn schoenen, maar ook met vlinders in mijn buik volgde ik W. naar de schommel. We hoefden helemaal niet te wachten, we konden zo doorlopen, dus voor ik het wist zat ik in de schommel op het achterste bankje dat volgens W. het engste was...
En dan is ontsnappen onmogelijk. De schommel wordt elektrisch aangedreven en gaat bij elke zwaai een stukje hoger. Ik vond het doodeng. Op het hoogste punt van de zwaai voel je je helemaal gewichtsloos en ik was bang dat ik er uit zou vallen. Ik hield me heel erg stevig vast, maar ik viel toch, precies zoals de ontwerper van deze schommel het bedoeld heeft, netjes terug in mijn stoeltje...
Ik was toch wel erg blij toen het voorbij was en we er weer uit mochten. Omdat het niet druk was, hadden we gelijk nog een keer kunnen gaan, maar dat hoefde voor mij niet. Ik was al in trance...

Er was nog net tijd voor een ritje in de Droomvlucht, voordat het park zou sluiten en daarna gingen we richting uitgang. Ik ging nog even naar het toilet en toen ik daar weer uit kwam, bleek dat de plannen veranderd waren. "We gaan nog naar een voorstelling", zei Julia: "En we gaan hier eten." Huh? Wat? Wat gaan we nou doen? Ik was nog steeds niet helemaal terug op Aarde en kon het maar half volgen.

Het bleek dat we gingen dineren in het restaurant, terwijl "de Hartenheer" en "de Hartenvrouw" een show opvoerden. Ehh... Alice in Wonderland?? Nee, behalve hun namen was er geen spoortje Lewis Carroll aan de show te ontdekken. André Hazes, Rob de Nijs en soortgelijke 'dragers van de Nederlandse cultuur' voerden de boventoon. Toch wisten ze er een mooie show van te maken, waarin alle aanwezige kinderen op een leuke manier werden betrokken.
Van de tekst van het lied "Malle Babbe" leek het hartige koningspaar twee woorden vergeten te zijn. "Geil" en "kont" mogen blijkbaar niet gezegd worden als er kinderen bij zijn. Dat werd nog knap ingewikkeld, toen ze gingen proberen het sprookje "Tafeltje dek je, ezeltje strek je" te vertellen...
Iedereen in de zaal kreeg persoonlijke aandacht. Ook bij ons tafeltje kwam de Hartenheer nog even aanlopen voor een praatje. Hij vond ons wel wat lijken op een jury, zoals we daar met ons drieën naast elkaar achter een tafel zaten. En daar leek het inderdaad op! Nou, het oordeel van de jury was positief; dit zijn professionele entertainers. Jammer dat we hun namen niet kennen...


<< Home