Dagboek

Voor het eerst in jaren ben ik naar het strand geweest. Sinds ik volledig als vrouw leef, is zwemmen een beetje ingewikkeld geworden. Ik had het een keer gedaan, twee jaar geleden, in een zwembad in Italië. Ik had er toen helemaal geen zin in, maar Julia wilde ontzettend graag gaan zwemmen. Dus stapte ik over mijn weerstand heen en ging, in travestie, mee naar het zwembad.
Ik was toen nog niet begonnen met mijn medische behandeling, dus ik zat nog opgescheept met een mannenlichaam. Ik had mijn bikinitopje opgevuld met siliconenvullinkjes en mijn broekje vertoonde een onnatuurlijke bult. Meer was er op dat moment niet van te maken...

Maar onze voorkeur ging altijd uit naar naturistenstranden. Daar gingen we al twintig jaar heen, voordat ik aan mijn transitie begon. Op het naturistenstrand bestaat geen travestie. Als je alles uit trekt, ben je gewoon wie je bent!
Je kunt je daar dus niet voordoen als vrouw, zolang je nog een mannelijk lichaam hebt. Vandaar dat ik er jarenlang niet naartoe wilde. Ik leefde full-time als vrouw en dat kon daar niet.

Maar dat is nu veranderd. Sinds het begin van de hormoonbehandeling, nu bijna een jaar geleden, zijn mijn borsten gaan groeien. Ik zie er niet meer uit als een man, maar als een... SheMale!
Natuurlijk is een SheMale een ongewoon verschijnsel. Maar ik had voor mezelf besloten dat een bezoek aan het naaktstrand weer acceptabel zou zijn, zodra ik er niet meer als een man uit zou zien. Welnu, dat stadium is bereikt!

Ik geef toe dat ik het best eng vond, maar ik heb het toch gedaan: Vandaag was ik voor het eerst in drie jaar bloot in het openbaar. We zijn naar het E3-strand in Eersel gegaan. En het is me niet tegen gevallen. De mensen op een naturistenstrand zijn nou eenmaal veel vriendelijker en toleranter dan die op een textielstrand. Je vindt er ook nooit blikjes, flesjes, peuken of andere rotzooi.

Natuurlijk is er wel naar me gekeken. Iedereen kijkt naar iedereen. Maar daar is niks mis mee. Sommigen zullen gedacht hebben: "Hé, hij heeft borsten!" En sommige anderen hebben gedacht: "Hé, zij heeft een piemel!" Inderdaad, zo is dat. Ik schaam me niet voor mijn lichaam.

Ik voel er veel voor om dit tochtje naar het strand als onderwerp te kiezen voor mijn 18e column. Maar ik weet dat voor de Amerikanen naakt nog veel meer een taboe is dan voor Nederlanders. Dus ik ben even op Internet gaan zoeken, of naturisme überhaupt acceptabel zou zijn voor Amerikanen. Zo kwam ik op de site van "The Naturist Society" terecht en die verwoorden mijn gevoel bij dit uitstapje heel mooi in hun slogan: "Body Acceptance is the Idea, Nude Recreation is the Way" Oftewel: "Naaktrecreatie is de manier om tot acceptatie van het lichaam (van jezelf en van anderen) te komen"


<< Home