Dagboek

We zijn met onze vrienden een dagje wezen zeilen. Er was een zwakke Oostenwind en we wilden een stukje de Maas afzakken van Den Bosch naar Heusden. We hadden dus de wind en de stroom mee.
Om van onze ligplaats naar de Maas te komen, moesten we eerst een lage brug en een sluis passeren. In de sluis konden we de mast rechtop zetten en de zeilen klaarmaken.
Ik heb wel vaker gezeild, dus ik hoopte dat ik een beetje een handig scheepsmaatje zou kunnen zijn, maar helaas: Natuurlijk deed ik weer alles fout.
Ik mocht het grootzeil hijsen, maar dat ging veel te langzaam naar de zin van onze kapitein, dus hij nam de vallen van me over en trok het zeil rap omhoog. "Zet de vallen nu maar even vast..." Ik dacht dat ik wel wist, hoe je een touw vastzet, maar vandaag moest het weer anders van onze kapitein.
"Met zo'n lastige wind moet je alles vastzetten met een slipsteek, zodat je het snel kunt losmaken als de wind verandert."
OK, je zegt 't maar. Een slipsteek ken ik wel, alleen noem ik die meestal een Juliaknoop, omdat dat de methode is die Julia altijd gebruikt om plastic zakjes te sluiten.
Het was duidelijk dat onze kapitein zat opgescheept met drie loze meisjes in plaats van handige scheepsmaatjes. Ik kon mezelf beter nuttig maken in de kajuit, waar onze gastvrouwe de salade aan het bereiden was.

Tegenwoordig zei je een verschijnsel op het water dat ik nog niet kende: Waterscootertjes. Die dingen zijn echt een terreur! Ze maken een loeiende herrie, ze scheren overal tussen door en als ze de kans krijgen spatten ze je ook nog eens nat door vlak naast je boot een scherpe draai te maken.

Bij Heusden zijn we voor anker gegaan in een haventje en we hebben de salade opgepeuzeld, met enkele glazen rode wijn er bij. Toen waren we loom en slaperig, dus we zijn eerst naar eens een dutje gaan doen.

Op de terugweg zijn we op de motor gaan varen. Er was te weinig wind en het is op de Maas ook een beetje te druk om te gaan laveren. Ik mocht sturen, maar dat heb ik wel geweten: Ik zat de hele weg met de zon op mijn rug en eigenwijs als ik ben had ik alleen een triangelbinkini aan. Ik werd dus anderhalf uur lang genadeloos gegeseld door de UV-straling en mijn rug was die avond helemaal rood en gloeide nog na.

Toen we weer bij de sluis kwamen stonden de deuren al open, we konden zo doorvaren de sluis binnen. Het was er erg druk: ze proberen zoveel mogelijk boten tegelijk mee te nemen. We lagen dan ook zij aan zij met allemaal andere schepen en de kapiteins die al een tijd lagen te wachten waren in een melige stemming. Er werden allerlei opmerkingen gemaakt over de bemanning van andere schepen. Natuurlijk was ik weer bang om een mikpunt van spotternij te worden, maar dat viel erg mee. Er was alleen iemand die iets riep over een "bad hair day". Dat ging vast over mij, want ik had bij het slapen mijn haarelastiek afgedaan en mijn haardos moet er dus nogal wild uitgezien hebben.

Al met al een heerlijke dag. Het geeft je het gevoel dat je een hele week op vakantie bent geweest!


<< Home