Dagboek

Een individuele theaterreis met 61 spelers die monologen spelen van 35 bekende en onbekende Rotterdamse schrijvers op onbekende plekken achter de gevels van de Binnenweg.

Samen met Julia en twee goede vrienden toog ik naar de Binnenweg. We moesten ons melden bij het Centrum Beeldende Kunst aan de Binnenweg 75. Daar kregen we onze kaartjes, maar ook een inleiding in wat ons te wachten stond, een flesje water en een sjaaltje dat bij dit festival als herkenningsteken dient. Dat sjaaltje moesten we zichtbaar dragen. Gelukkig paste het qua kleur goed bij de rest van mijn outfit, maar waar laat je zoiets? Het was veel te warm om een sjaal te dragen dus ik heb hem maar om mijn hoofd geknoopt als een hippie uit de jaren 60...

Op onze entreebewijzen vinden we een kaartje met de locaties en een inleidende tekst: Je hebt je eerste stap gezet op zoek naar theatrale momenten in de binnenwereld.
Neem alle tijd van de wereld...

Alle spelers stonden op een rij langs de voorgevel van het Centrum Beeldende Kunst, klaar om aan het werk te gaan. We volgden één van hen naar de locatie waar hij voor ons zou gaan spelen. Hij sprak geen woord, hij wenkte ons alleen om hem te volgen. Een paar huizenblokken verderop ging hij een winkel binnen en we volgden hem naar de tuin achter de winkel en toen vanuit de tuin weer naar binnen in een klein keukentje. Daar deed hij zijn verhaal.
Toen hij klaar was, verliet hij het keukentje weer zonder iets te zeggen. Er was geen ruimte voor een applaus. Het was blijkbaar ook niet de bedoeling dat we dat zouden geven. Wij gingen ook naar buiten en we waren nu vrij om van huis naar huis te gaan, op zoek naar andere spelers met hun eigen monologen.
De meeste monologen die we te horen kregen, gingen over de ellende in het leven van de persoon die werd uitgebeeld. Ellende leent zich waarschijnlijk beter voor een monoloog dan vrolijkheid. Dat leidde er wel toe, dat sommige optredens nogal op elkaar leken. De leukste ervaringen waren de stukjes die er op één of andere manier uit sprongen, zoals die waarbij ook handelingen te pas kwamen en niet alleen een tekst werd voorgedragen.

Er was ook een verhaal dat er, vanwege de inhoud, voor mij persoonlijk uit sprong. Het werd verteld door een man van een jaar of vijftig en begon ongeveer zo:

Iedereen is een verhaal. Zoals u daar staat bent u allemaal een verhaal op zich.
Ook ik ben een verhaal. Een heleboel verhalen eigenlijk. Maar ik wil er één aan u vertellen.
Dat is een verhaal over mijzelf -- in een jurk!
Hij vertelde hoe hij in de jaren 70 betrokken was bij de 'Rooie Flikkers', een groep van homoseksuelen die zich graag in vrouwenkleding hulden. Ze vochten tegen de schijntolerantie in de maatschappij en wilden zich als homo's juist onderscheiden van de burgerlijkheid.

Misschien is het idee van een man in een jurk voor het meeste publiek al schokerend, maar ons groepje schrok er uiteraard niet van. Wij hebben allemaal mijn transitie van man naar vrouw meegemaakt vanaf het begin, toen ik ook een man in een jurk leek, totaan vandaag, nu bijna iedereen me zonder meer als vrouw accepteert.
Ik vroeg me vooral af, of hij iets aan mij zou merken. Zou hij in de gaten hebben hoe dicht dit verhaal in de buurt van mijn eigen verhaal kwam? Als hij iets heeft gemerkt, heeft hij het in elk geval uitstekend weten te verbergen...

Ook onze vrienden hadden de indruk dat hij niet gemerkt heeft dat ik transseksueel ben. Ze hadden trouwens over de hele middag de indruk dat ik overal gewoon als vrouw werd gezien en behandeld. Er was maar één keer een jonge man die mij nagaapte alsof hij een spook had gezien...
Het is fijn om zulke feedback te krijgen van je vrienden, want zij kunnen zulke dingen beter zien dan ikzelf.
Als iemand naar je zit te staren, zal hij er wel voor waken dat je het niet merkt, maar anderen zien het dan wel.

We hebben een stuk of tien voorstellingen gezien. Er komen op zo'n middag een heleboel indrukken op je af en het is moeilijk om die allemaal in dat tempo te verwerken. Er waren dan ook verschillende stukken bij, waarover we na afloop nog samen hebben nagepraat.

Dit is echt een heel leuke, originele vorm van theatermaken. Ik kan iedereen aanraden om te gaan kijken. Er zijn nog twee weekeinden dat het kan

Speeldata: 11, 12, 18, 19, 25 en 26 juni en 2 en 3 juli
Concept en eindregie: Paul Röttger
Productie: Rotterdams Centrum voor Theater
Reserveren: www.rcth.nl of 010-4775765


<< Home