Dagboek

Vorige week hadden we weer een groepssessie bij Humanitas. Dus dat was opnieuw vroeg opstaan, vroeg naar het werk en na het werk snel naar Rotterdam. Onderweg had ik nog even getankt bij de zelftank van de ANWB en ik had een pakje shag gekocht bij Albert Heyn. Toch was ik nog ruim van te voren aanwezig. Je moet nou eenmaal altijd rekening houden met files en als die er dan niet staan, dan ben je te vroeg.

Gelukkig was ik niet de enige die te vroeg was, dus van te voren werd er al heel veel gepraat in de keuken van het humanitas gebouw. Toen het bijna tijd was om te beginnen ging ik snel nog even naar het toilet. Daar fatsoeneerde ik mijn kleding nog even en toen voelde ik iets naar beneden glijden in mijn BH. "Ojee, mijn vullinkje zakt af", was mijn eerste gedachte. Maar dat kon niet, want ik draag geen vullinkjes meer. Dus wat was het dan? Ik stak mijn hand in mijn linker cup en vond... Mijn giropasje! Dat had ik bij het tanken gauw even in mijn BH gestopt om mijn handen vrij te hebben. Tja, in vrouwenkleding zitten meesal geen zakken en dan moet je wel eens inventief zijn ;-)

Het gespreksonderwerp was dit keer: "Wat betekent jouw transseksualiteit voor je partner?"

Volgens mij is dat vrij duidelijk: Het is ongeveer even rampzalig als wanneer je partner volledig verlamd raakt onder zijn middenrif: Nooit meer seks en bovendien een toekomst vol ziekenhuisbezoek en nooit meer een normaal leven als vroeger.
Er is echter een voordeel: Als je partner transseksueel is, zal iedereen begrijpen dat je daarom van hem/haar gaat scheiden. Als je partner verlamd is, zal de omgeving het als een laffe daad beschouwen wanneer je hem in de steek laat.

Maar toch bleek ieder's situatie weer heel verschillend. Veel partners maken zich vooral ontzettend zorgen over 'wat de buren er wel van zullen denken'. Alsof dat belangrijk is! Het is juist dat soort krampachtig, kinderachtig gedoe dat acceptatie van transseksuelen in onze maatschappij in de weg staat!

En soms slagen partners er in om de transseksueel zoveel te ontmoedigen dat die blijft voorttobben in het lichaam dat niet bij zijn/haar gevoel past. Het is wel te begrijpen dat transseksuelen uit liefde voor hun partner proberen hun gevoelens te onderdrukken, maar een leven in de verkeerde geslachtsrol gaat steeds meer aan je knagen. Vroeger of later steekt dat gevoel toch weer de kop op. Dat kan er zelfs toe leiden dat ze zelfmoord plegen om aan hun uitzichtloze situatie een eind te maken.

De andere groepsleden wezen me er op dat mijn stelling dat een transseksueel in een huwelijk automatisch betekent "nooit meer seks" natuurlijk niet waar hoeft te zijn. "Er zijn immers nog zoveel andere manieren om seks te hebben." Ja, dat is helemaal waar. Maar mijn partner valt nou eenmaal niet op vrouwen. Bovendien heeft het feit dat ik jarenlang seks gehad heb op de 'normale' manier, terwijl ik voelde dat dat voor mij niet werkte, het voor ons niet gemakkelijker gemaakt...

Er is bij onze groep ook een interseksueel en die kwam met een mooi verhaal. Ze is jarenlang getrouwd geweest, maar in het begin kreeg haar partner wel rare reacties uit zijn omgeving. Blijkbaar dacht men dat een interseksuele vrouw er wel als een manwijf uit zou zien. Nou, dan stond ze wel een verrassing te wachten bij de eerste ontmoeting als ze werden voorgesteld aan deze vlotte, knappe, blonde vrouw met een flinke bos hout voor de deur!
"Hee, ben je niet meer met 'die omgebouwde'?" werd er dan soms gevraagd.
"Jazeker wel, dit is ze!"
Tja, dan moesten ze wel toegeven dat een interseksueel lang niet zo eng is, als ze zich hadden verbeeld.


<< Home