Dagboek

Ja, ik was alweer jarig! Ik realiseerde het mezelf ook pas een paar dagen van te voren. Dit jaar vier ik geen feest. Maar je kunt het moeilijk helemaal ongemerkt voorbij laten gaan...
Dus Julia en ik zijn weer eens uit eten gegaan, met een goede vriendin van ons. Dit keer gingen we naar Brasserie Ludiek in Veldhoven. We hadden die zaak pas ontdekt tijdens een fietstochtje.
We hebben echt heerlijk gegeten. We begonnen alle drie met het voorgerecht "Ik kan wel huilen", een heerlijke uiensoep. Voor het hoofdgerecht hadden we alle drie een andere voorkeur: Beenham voor Julia, biefstuk voor onze vriendin en varkensmedaillons voor mij. Smullen!
Ik was wel benieuwd, wat er om acht uur zou gaan gebeuren. Op vier mei om acht uur is het nou eenmaal tijd voor de dodenherdenking. En daar wilde ik toch aan meedoen, ook al was ik niet thuis. Ik heb mijn bestek neergelegd en mijn tafelgenoten verteld, dat ik even twee minuten stilte wilde. En aan dat verzoek hebben ze voldaan. Maar ik was wel de enige in het hele restaurant, die hier mee bezig was. Het leven ging daar gewoon door. Toen de twee minuten om waren, heb ik het onderwerp oorlog en vrede wel even ter tafel gebracht. Ik blijf bij wat ik hier vorig jaar over gezegd heb: We moeten niet elke moord met een nieuwe moord willen vergelden. Anders houdt de oorlog nooit op!
Later hoorde ik, dat er die avond in het PSV-stadion in Eindhoven wel aandacht aan de herdenking werd besteed. Op een groot scherm werden daar beelden getoond van de herdenking op de Waalsdorper vlakte. En om acht uur werd er twee minuten stilte in acht genomen door alle voetbalfans in het stadion. Nu ik daar zelf geweest ben, kan ik me enigszins voorstellen hoe indrukwekkend dat geweest moet zijn. Geweldig!


<< Home