Dagboek

Welnu, mijn verhuizing is een feit! Ik heb de kamer waar ik jaren gewerkt heb moeten verlaten en ik heb mijn intrek genomen in de ruimte waar alle slachtoffers van de reorganisatie bijeen gedreven worden. Ik had het best nog een paar dagen kunnen rekken, maar wat schiet je daar uiteindelijk mee op? Nu was ik nog in de gelegenheid om een stoel en een kast te kiezen in onze nieuwe ruimte. De mensen die daar als laatsten aankomen zullen genoegen moeten nemen met het meubilair dat is overgebleven.

Ik was vandaag extra vroeg begonnen, omdat ik na het werk weer naar de groepsbijeenkomst van Humanitas in Rotterdam wilde. Jammer genoeg weten we vaak niet meer dan een week van te voren, wanneer die zullen plaatsvinden en dat is veel te kort om nog een vrije middag aan te vragen. Dankzij onze flexibele werktijden lukte het vandaag ook zonder er een vrije middag aan te besteden.

We hebben weer een fijne bijeenkomst gehad, deze keer. Gelukkig was onze vaste groepsleider, Els, weer hersteld van haar ziekte. Ze schijnt echt flink ziek geweest te zijn! En daarmee was de avond meteen weer heel anders ingericht dan vorige maand. Toen trad Els' collega op als vervangster, maar ze trok zich al na vijf minuten terug met één van de groepsleden, die emotioneel teveel geraakt werd door de bijeenkomst. Ze kwam toen pas terug om acht uur om te vertellen, dat het acht uur was en dat de sessie was afgelopen. Ik dacht toen nog: "Mooi, dan hebben we nog een half uur." Maar dat was niet de bedoeling: De sessie was echt afgelopen! We voelden ons toen duidelijk onbevredigd en we spraken af dat we het onderwerp "Werk en Transseksualiteit" de volgende keer opnieuw zouden oppakken.
Daar reis je dan 120 kilometer voor en na afloop weer 120 kilometer terug! Ik had me voorgenomen om deze sessies voorlopig niet meer bij te wonen als het vandaag weer zo zou gaan, maar dat was gelukkig niet het geval.
We begonnen vandaag met een rondje, waarin iedereen zich kon voorstellen aan de groep... En verder zijn we niet gekomen! Dat geeft ook niks, want de verhalen van de mensen die zich voorstellen bieden vaak al zoveel gespreksstof, dat je aan het thema niet eens toekomt! Ik heb verteld dat ik al 31 maanden als vrouw leef en dat de VU daarvan slechts 3 maanden erkent: De 3 maanden dat ik aan de oestrogeen ben! En ik vertelde dat ik met logopedie bezig ben. Tja, toen moest ik natuurlijk een stukje vrouwelijke spraak laten horen... Voor ik het wist, zat ik te vertellen over het voorlezen van verhaaltjes en over mijn column bij WMBR... Dus ik heb weer reclame voor mijn website zitten maken. Ik kon het niet helpen, het ging vanzelf...
Iemand zei, dat mijn stem tamelijk zwoel overkwam. Dat betekent waarschijnlijk, dat er toch nog teveel lage tonen in zaten. "Ja, telefoonseks ga ik ook nog doen!" was mijn reactie...
Maar het thema "Werk en Transseksualiteit" blijft dus opnieuw staan voor volgende maand.


<< Home