Dagboek

Ik zit in een soort tent. Eigenlijk is het een huisje, gemaakt van zeildoek. Om me heen hoor ik opnieuw de geluiden van de voorstelling van vanavond. "Daar komen ze", fluistert iemand. En inderdaad: Om me heen hoor ik de geluiden van het publiek dat de ruimte betreedt. Het publiek is gespannen, een beetje lacherig. Wat staat ze te wachten? Ze hebben geen flauw idee. Sommigen maken grappen over emmers water die we misschien wel over ons uitgestort krijgen. Niemand durft eigenlijk voorop te lopen.
"Zoekt u maar een bed uit en gaat u maar liggen", hoor ik de acteurs weer zeggen. Er klinkt een rustgevende, bijna hypnotiserende muziek. Eén vrouw is zo zenuwachtig, dat ze maar rechtop blijft zetten en praten, terwijl de rest al ligt. Een actrice stelt haar op haar gemak: "Kijk eens hoe stil ze allemaal zijn? Dat is hier de bedoeling..." Dat helpt: Ook zij gaat rustig liggen. De muziek blijft klinken...
Als het publiek tot rust gekomen is, hoor ik opnieuw het verhaaltje van de olifant en de eekhoorn. De olifant komt gezellig even op theevisite, maar als hij vertrokken is, is het huisje van eekhoorn in een bouwval veranderd. "Neem me niet kwalijk, het spijt me vreselijk", zegt de olifant beleefd. De eekhoorn vat het luchtig op. "Het lijkt me een goed moment om te verhuizen", zegt hij en wrijft zich in de handen...
Opnieuw is er muziek. Vragen. "Where was the house of your youth?" "What was the view from your window?" Vragen, antwoorden, teksten. Alles loopt door elkaar heen. En weer die muziek...
Na de bedscene wordt het publiek uitgenodigd om door de ruimte te gaan lopen. En daar gebeurt van alles. Dit keer kan ik het niet zien, maar ik hoor alleen alle geluiden.

Daardoor kan ik me nu beter concentreren op alles wat er te horen is. Een lied in het Portugees. Verhalen over thuiskomen in verschillende talen. Ik mis nu de beelden, ik mis het ballet, maar ook als luisterspel is het heel boeiend. Kleuren: "Azuro", "Branco", "I was born in yellow house" Belevenissen: "I cannot go home, my visa has expired... burocracy, oppression..." Talen: "You can speak about the same things in different languages." Landen, steden: "Afrique de Sud", "Köln", "Rotterdam"...
Zo nu en dan gluurt er iemand van het publiek stiekum naar binnen in de tent waar ik zit. Ik doe net of ik het niet merk. Ik merk het ook nauwelijks. Ik ben geconcentreerd aan het luisteren. Ik zit bewegingloos aan de lange tafel met lekkernijen. Deze voorstellig brengt je in een soort trance en die maak ik nu voor de tweede keer mee.

Het lijkt weer een droom, maar dat is het niet. Daarnet heb ik als publiek de eerste voorstelling van deze avond bijgewoond. Nu ben ik door de regisseur hier neergezet, zodat ik niet in de weg loop, maar er toch bij kan zijn tijdens de tweede voorstelling.

Op een gegeven moment wordt het publiek uitgenodigd om het huisje binnen te gaan en plaats te nemen aan de lange tafel. Opeens ben ik omringd door het publiek. De mensen worden verwelkomd door de verteller en die begint haar verhaal. Er zijn verschillende vertellers, elk met hun eigen verhaal over thuiskomen.
Het verhaal dat mij het meest persoonlijk raakt, is dat van Julia. Ze vertelt haar levensverhaal en daar kom ik vanzelfsprekend in voor. Ons verhaal is niet geheim. We hebben het zelfs al eerder gepubliceerd. Maar om het te horen terwijl je zelf tussen het nietsvermoedende publiek zit, is weer een heel andere ervaring! Ik krijg het er behoorlijk warm van. Ik weet niet of ik gebloosd heb, maar dat moet bijna wel.
Na afloop van het verhaal blijkt wel dat mensen in het publiek inderdaad geraden hebben dat het over mij ging. Er wordt gezellig nagepraat tussen acteurs en publiek. De hele situatie brengt de mensen in een bijzondere gemoedstoestand, waardoor je zomaar diepzinnige gesprekken kunt hebben met volkomen onbekenden. Heel bijzonder.

Iedereen zal deze voorstelling op zijn of haar eigen manier beleven. Thuiskomen betekent ook voor iedereen iets anders. Ikzelf denk bij "thuiskomen" sterk aan het "thuiskomen in mijn eigen lichaam". Dat is het proces waar ik mee bezig ben. En zo zal iedereen een eigen invalshoek hebben. Om van een voorstelling als deze te kunnen genieten, moet je in staat zijn om je er voor open te stellen. Ik hoop en verwacht dat dat de meeste toeschouwers wel gelukt is. Een geslaagd project!

Zie deel 1 voor achtergrondinformatie.


<< Home