Dagboek

De laatste tijd kwam ik telkens maar verwijzingen naar deze film tegen. Het begon op een T&T-avond toen ik ene Amélie leerde kennen. Ze had haar naam aan deze film ontleend zei ze, omdat de persoon van Amélie haar zo aansprak.

Toen las ik het boek "De laatste keer" van Kristien Hemmerechts. In dat boek wordt de hoofdpersoon, Yoko Debondt, meegetroond naar de bioscoop:
"... 'Het is de film die je nodig hebt', had David - vriend David - me gezegd. 'Trek je jas aan. Kom mee.' Het was een film om je opnieuw in mensen te laten geloven. En in de liefde. [...] Na afloop had ik het hart niet om te zeggen wat ik dacht: een aardige film en niet meer dan dat. Walt Disney voor volwassenen. Aan Cria Cuervos of De Derde Man kon hij niet tippen. 'Jij hebt wel iets van Amélie Poulain,' plaagde ik hem. 'Jij wilt altijd mensen helpen. Hun levens ontwarren. De zon laten schijnen. Je met hen bemoeien om niet te hard over jezelf te hoeven nadenken...."

Die laatste zin geeft de essentie van de film heel duidelijk weer: Amélie (Audrey Tautou) is in de film een anonieme helper voor talloze mensen. Je móét wel van haar houden. Ze is knap maar bescheiden. Charmant maar verlegen.
Als ze zelf verliefd wordt komt ze in de problemen: Ze kan zich niet in mysteriën blijven hullen, want dan kan ze nooit haar geliefde ontmoeten. Zal ze over haar angst voor een echte ontmoeting heen durven stappen?

In het boek van Kristien trapt Yoko in dezelfde valkuil. Ze volgt een vrouw die ze aantrekkelijk vindt naar een schoenenwinkel. Vooral de voeten van mooie vrouwen boeien haar. En daar hoort mooi schoeisel omheen. Maar de prijs! 6000 Belgische Franken! Dat gaat te ver! Dan treedt Yoko handelend op: "...ik grabbelde in mijn tas en nam drie briefjes van duizend. Ik legde ze op het dichtstbijzijnde rek en zette de schoen er als een presse-papier op. 'Zo betalen we elk de helft', zei ik met mijn breedste glimlach. Ik trok de deur open, maar voordat ik naar buiten stapte draaide ik me om. 'Doe me een plezier en koop ze. Ze zijn voor U gemaakt.'
Het was een pure maar dure Amélie Poulain. Ik had me te vroeg over David vrolijk gemaakt."

"Disney voor volwassenen"? Akkebah! Ik ben een beetje allergisch voor Disney. Maar ik vond het wel een mooie film. Ik merkte al snel, dat ik hem al eens eerder gezien had, maar dat geeft niks! Het is echt heel mooi wat Amélie voor al die mensen doet. Zelfs haar eigen vader weet ze te helpen, hoewel die in een droomwereld leeft en nooit luistert naar wat ze zegt...
Ik heb opnieuw genoten. En gehuild, natuurlijk...

Labels: Boeken

<< Home