Dagboek

Mijn neef Jochen houdt er van om de dingen in stijl te doen. Nadat hij getrouwd was in een klein gezelschap in een indrukwekkende ambience, moest er ook nog een borrel komen voor 'een iets breder gezelschap'. Dat waren dus 90 mensen. En ook dit moest in een inspirerende omgeving plaatsvinden.

Jochen is, net als ik, een Rotterdammer in hart en nieren. En welke locatie kies je dan? Jawel! De Euromast! Eerlijk gezegd was ik daar nog nooit geweest, maar het is echt geweldig om daar te staan. Het restaurant is op 92 meter hoogte en de panoramalift ("Euroscope") gaat tot 185 meter!

Dit is echt een geweldige ervaring. Ik had dat veel eerder moeten doen. Maar dankzij Jochen en Miranda is het toch zover gekomen. Oordeel zelf, kijk naar de plaatjes. Dit is Rotterdam, de stad waarvan ik houd.

---

Nu wil iedereen natuurlijk zien, hoe het spectrum van een draailier er dan uit ziet.
Nou, kijk maar:


De verticale lijnen zijn klanken met een constante frequentie. Dat verklaart nou het 'zeurderige' geluid van de draailier, veroorzaakt door de sympathiesnaren. In dit geval kun je op het plaatje klikken om te horen wat het voorstelt -- dat had ik bij mijn spraakoefeningen maar niet mogelijk gemaakt -- en dan kun je horen, dat hier toch echt een melodie gespeeld wordt. Dat zijn die kleine, groene en gele vlekjes tussen de verticale lijnen...

---

Ik maak weinig vorderingen. De weken rijgen zich aaneen... Over twee weken mag ik eindelijk weer naar de VU. Ik hoop, dat ik dan Oestrogeen ga krijgen. Dat zou me goed doen. De Androcur en de kruiden, die ik al jaren gebruik, doen trouwens wel iets: Mijn lichaam wordt een klein beetje vrouwelijker. Maar dat gaat zo langzaam.

Gelukkig heb ik nu de logopedie. En ik krijg huiswerk mee. Ik moet oefenen. Zo kan ik tenminste iets doen. Eerste oefening: Glijtonen. Ik moet met een lage toon beginnen en dan steeds hoger gaan, zo ver als het gaat. Ik heb er wat (spectraal) plaatjes van gemaakt:

Dit is een 'Oe'. Je ziet dat mijn stem, behalve een grondtoon ook een heleboel harmonischen bevat.

Wat ik niet zie in de plaatjes, dat is die 'borstresonantie'. Of hij ziet er in elk geval niet uit, zoals ik had verwacht. Een 'sympathiesnaar' op een draailier zou een constante frequentie moeten hebben en in dit plaatje zit niks met een constante frequentie...

Dit is een 'A'. Ik kom, zonder er echt moeite voor te doen gemakkelijk aan de 300 Hz. Dat is best wel hoog.


En hier probeer ik er alles uit te halen op de 'A'. Hier kom ik bijna aan 500 Hz, dat is twee oktaven hoger, dan mijn normale geluid. Dat is behoorlijk inspannend. Een uur later kon ik dit nog in mijn keel voelen! Je moet deze oefeningen ook niet te vaak doen...

---

Het heeft even geduurd voordat ik een logopediste vond, die me buiten kantooruren wil helpen, maar nu is het zo ver. Vandaag was ik er al voor de tweede keer. De eerste keer hebben we een hoop admistratieve zaken afgehandeld en de gegevens bekeken, die de VU haar heeft toegestuurd.

De VU omschrijft mijn articulatie als "log". Daar zullen we aan moeten werken. Ook heb ik nog teveel borstresonantie. Mijn intonatie is "redelijk melodieus, maar nog niet typisch vrouwelijk".

Dat zijn dus drie dingen om aan te werken. We hebben vandaag een bandopname gemaakt om vast te leggen hoe ik nu klink en om mijn stem te analyseren. De logopediste is helemaal niet ontevreden met wat ik al kan! Ik heb natuurlijk een uitgebreide ervaring in stemgebruik dankzij twintig jaar toneelspelen.

Ik moest een stukje voorlezen, waar dialogen van een man en een vrouw in voorkomen. Het grappige is dat ik altijd 'stemmetjes maak', als ik een dialoog voorlees. En dan merk je dus, dat ik heel goed een vrouwenstem kan doen. Maar dat gaat dus min of meer per ongeluk. Ik zal moeten leren om dat onder controle te krijgen en het in het dagelijks leven te gebruiken.

We hebben ook nog geluisterd naar een CD van de VU, waarop verschillende mannen en vrouwen dezelfde tekst voorlezen. En wat lazen ze? Jawel hoor: "De Vijvervrouw!" Ik dacht nog: "Straks krijg ik mezelf te horen", maar mijn stem zat er niet bij. Het is trouwens nog best lastig om te horen waar hem nou precies het verschil in zit tussen mannen- en vrouwenstemmen. Daar ga ik dus de komende tijd goed naar luisteren.

---

Mijn nieuwe werkgever bood ons (het hele personeel) zomaar een cadeautje aan: Een bezoek aan de Efteling! Kijk, dat is leuk. Dat stond nog op ons verlanglijstje! Wel jammer dat het op een zaterdag was, want dan is het natuurlijk ontzettend druk. Maar we hadden er geweldig weer bij en die drukte viel eigenlijk nog wel mee.

We hadden besloten om het rustig aan te doen en niet in de rij te gaan staan bij de allerdrukste attracties, want je kunt zomaar een uur in de rij staan, dat is niks bijzonders.
Bij de gondels hoefde je bijvoorbeeld maar tien minuten te wachten. Varen met die gondels is echt heerlijk rustig. Je bootje wordt langzaam vooruit getrokken door rustige kanaaltjes en over een mooie vijver. Nee, het is niet spectaculair, maar je komt er heerlijk van bij. Laat je maar meevoeren en alles gaat vanzelf. We kwamen langs prachtige perken met bloemen en we voeren tussen de meerkoetjes en de eendjes door.

Er was ook nog een fotowedstrijd aan dit uitje verbonden. De meest originele foto wordt beloond met twee kaartjes voor Thermae 2000, dus daar moesten we ook aan meedoen. We hebben een foto in scène gezet, waarin Julia het logo van het bedrijf, duidelijk zichtbaar, voor de mond van Holle Bolle Gijs houdt. (Je weet wel: "Papier, hier!" "Papier, hier!" "Dank U wel!")
Vanwege de bescherming van de privacy van mijn werkgever kan ik die foto hier uiteraard niet plaatsen, maar een foto van Gijs zonder logo kan natuurlijk wel.
Als de jury voldoende gevoel voor humor heeft, dan winnen wij straks die prijs en dan kun je hier binnenkort lezen, hoe we het bij Thermae 2000 gehad hebben ;-)

Tja, we konden toch niet om de nieuwste attracties heen, natuurlijk. We waren nog nooit in de Droomvlucht en in de Vogel Rok geweest, dus daar hebben we de wachtrijen dan toch maar voor lief genomen.

De Vogel Rok is een achtbaan in het donker. Nou, ik kan je verzekeren, dat dat toch wel behoorlijk eng is! Je ziet niks, maar je voelt des te meer. En je weet niet wat er komen gaat. Heftig! Je breikt een snelheid van 65 km per uur en ondergaat g-krachten tot 3,5 g... Het is maar een kort ritje, maar dat is misschien maar goed ook, want ik denk niet, dat je dit lang zou kunnen volhouden!

Na de Vogel Rok zijn we eerst eens lekker gaan eten. En toen we dat gedaan hadden werden we opgeschrikt door een enorme herrie. Vanuit het "Carnaval Festival" kwamen drie acteurs naar buiten, die op een pleintje een optreden gingen doen. Ze probeerden het publiek mee te krijgen met ouderwetse Nederlandse meezingers, zoals "Tulpen uit Amsterdam".

De Droomvlucht is minder donker en ook minder eng. Je moet alleen geen hoogtevrees hebben, want je rolt in een soort monorail door enorme hoge ruimtes, waar van alles te zien is. Echt heel mooi!

We hebben een fijne dag gehad. Als je goed luistert naar het geluidsfragment "Tulpen uit Amsterdam", kun je me zelfs horen lachen, dat bewijst wel iets!

---

De psycholoog heeft ons aangeraden om veel met elkaar te praten, hoe ingrijpend dat ook is. Dus blijkbaar hebben we het gisteren hartstikke goed gedaan.




Maar vandaag hebben we iets leuks gedaan: De lichtjesroute gereden.

Elk jaar wordt de bevrijding van Eindhoven uit de Duitse bezetting in september 1944 gevierd met feestverlichting in de stad. Dat is een traditie die al is begonen in september 1945, toen mensen spontaan een kaars voor hun raam zetten om de bevrijding te herdenken.
Op het plaatje rechts zie je dan ook duidelijk mensen, die feest vieren.


Maar er zijn nog veel meer dingen te zien in de vorm van lichtjes, gebouwen, dieren, fakkels, te veel om op te noemen...


Inmiddels is dit uitgegroeid tot een enorm professioneel gebeuren, hoewel het nog steeds gerealiseerd wordt dankzij veel vrijwilligerswerk. De route is zo'n twintig kilometer lang en alle straten op die route zijn versierd.
Er is ook een wijk, waar ze een geheel eigen invulling aan die versiering gegeven hebben. Er staan daar allemaal witte huizen en alles wat ze gedaan hebben is rode, witte en blauwe spots op de muur richten. Echt een heel apart effect!


Op sommige locaties zijn echt enorme kunstwerken gebouwd, zoals dit smurfen-kasteel.


Waar smurfen zijn, daar is ook Gargamel, de boze tovenaar. En jawel hoor: Daar staat zijn huis!


Op een andere locate is een heel circus gebouwd met allerlei dieren. Hier zie je bijvoorbeeld de olifanten.

Labels: Eindhoven

---

Een goede vriendin van ons, dezelfde die ons destijds haar Fiat heeft uitgeleend, had een nest jonge poesjes in huis. De beestjes waren al bijna zes weken oud, dus binnenkort gaan ze het huis uit. We waren nog net op tijd om even te gaan kijken.


Ze waren echt schattig! Zes van die kleine katjes. Ze zijn zo speels, ze moeten alles uitproberen. Ze klimmen overal op, ze kruipen overal in en ze liggen graag allemaal op een hoopje bij elkaar, zodat je niet weet waar het ene poesje ophoudt en het andere begint.
De moederpoes, die zelf nog geen jaar oud was, is inmiddels al weer zwanger! Maar dat wordt toch echt teveel. Het arme beest! Dus haar vrouwtje heeft besloten om de jonkies dit keer te laten aborteren en de moeder te steriliseren.


We hebben heel fijn contact met deze vriendin en met haar man, die travestiet is. En we raakten dan ook in een heel diep gesprek verwikkeld over onze relatie en hoe dat nu verder moet. Dat is een heel moeilijk onderwerp en je ziet in de praktijk, dat de meeste relaties van transseksuelen kapot gaan. Wat er met mij gebeurt is heel ingrijpend voor mezelf, maar voor Julia is moet het wel een ramp zijn. Zij raakt haar man kwijt. Probeer je dat maar eens voor te stellen. Ik heb enorme bewondering voor Julia, die het nog steeds met me uithoudt!!
Intussen dronken we hun hele wijnvoorraad op...


Al met al werd het natuurlijk veel later dan de bedoeling was. En we waren ook nog eens emotioneel aangeslagen. Een beetje heftig voor een door-de-weekse avond. En dan de volgende ochtend heel vroeg, voor het werk, weer naar de psycholoog, die op hetzelfde onderwerp doorgaat.

---

Julia was dit weekend in Rotterdam om in de musical te spelen, dus ik had het rijk alleen. Maar ik hoefde me niet te vervelen, want ik wilde de foto's die ik van de musical had gemaakt zo snel mogelijk ontwikkeld, afgedrukt, ingescand, ge-upload en gelinkt hebben in mijn dagboek. En ik had nog een hoop vertaalwerk te doen.

Maar... Zaterdag 2 oktober is toch de eerste zaterdag van de maand? Dat is waar ook! Het was weer T&T-avond! Net als in september, augustus, juli, juni, mei en april. Maar ik had het de laatste keer niet zo naar mijn zin gehad. Juist dit weekend was er bovendien niemand, die om 21:00 uur al riep, of ik nou nog niet klaar was om mee te gaan. Nee, ik kon zelfs gewoon niet gaan!

Maar ik ben toch maar gegaan. Ik had dezelfde kleding aangetrokken als gisteravond, naar de première. Maar grappig genoeg kreeg ik er bij de T&T geen enkele reactie op. Terwijl ik bij de musical juist verschillende complimentjes kreeg! Blijkbaar is het te 'passend' / te 'normaal' / te 'aangepast' om een reactie uit te lokken op de T&T-avond. Ik voelde mezelf anders best chique op mijn naaldhakken, met een fijngeweven netpanty en een mooie, lange, zwarte jurk...

We kregen vanavond nog een concert, want mijn vriend(in) van twee maanden geleden, had vandaag zijn/haar draailier meegebracht. Zhij gaf uitleg over de werking van het instrument en speelde er vier nummers op. Ik vond dat best gewaagd: Je zou denken, dat de mensen op een T&T-avond daar niet voor komen. En dan vier nummers achter elkaar! Maar het had succes. Er zijn die avond nog zes mensen bij haar/hem langsgekomen om her persoonlijk te bedanken voor het optreden!

---

Voor de tweede keer deze week was ik uitgenodigd voor een soort van vermaak, waar ik uit mezelf nooit voor zou kiezen. Ik houd niet van musicals, omdat er geen vaart in het verhaal zit. Telkens na een paar handelingen moet er weer een liedje en een dansje volgen, terwijl ik vooral benieuwd ben wat er dan verder gaat gebeuren. Het verhaaltje van een musical als 'The West Side Story' kun je in vijf minuten vertellen, maar in het theater moet je meer dan twee uur wachten op de ontknoping. Dat is gewoon niet efficiënt.





Op 1 oktober bracht Mutua Amicitia de première van de musical Madam van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. En ik zat in de zaal. Ik vind het een heel moedige keuze van een toneelvereniging om een musical op de planken te zetten. Daar komt echt heel wat meer bij kijken, dan bij een toneelstuk. En dan is het de vraag, of je wel de kwaliteiten in huis hebt, om zoiets te maken.

Mutua Amicitia (Muut voor vrienden) had die niet, maar er waren professionals ingehuurd om daarin te voorzien. Zo haalden ze deskundigen in huis op het gebied van zang en dans. Maar het waren toch de leden, die alles uiteindelijk voor het voetlicht moesten brengen.

Gelukkig had Muut met Madam gekozen voor goed materiaal als uitgangspunt. De teksten van Annie zijn pittig en grappig, de muziek van Harry is mooi en het verhaal heeft een sterke plot. Succes verzekerd?

Nee, nog lang niet. Muut is een toneelvereniging. Het is geen zangkoor en ook geen dansgroep. Zang en dans zijn disciplines, die de leden gewoon niet in huis hebben, op enkele positieve uitzonderingen na. Stefanie Heijnraets deed het fantastisch als Madam, zowel met haar spel als met haar zang. Hetzelfde gold voor Marian Roomer als Anita. Hans Verhoef speelde de rol van Meneer Valentijn uitstekend en zong niet onverdienstelijk.


Maar dan de rest. De meeste andere spelers hadden in dit stuk kleine rolletjes, zodat ze met hun acteerkunst weinig konden aanvangen. Maar ze moesten wel vaak zingen en dansen, tegelijk! Voor zulke rollen moet je geen acteurs in huis halen, maar zangers en dansers! Zo gaat het ook bij professionele musicals. Daar worden zulke rollen ingevuld door mensen, die zich geen raad weten als ze meer dan drie zinnen achter elkaar moeten zeggen, of zelfs als ze alleen maar actief moeten luisteren naar iemand anders die teksten zegt. Maar als ze dan weer mogen dansen en zingen, dan spettert het enthousiasme er af en dan gaat het als vanzelfsprekend goed.
Zulke mensen heeft Muut niet! Gelukkig zijn er buiten de hoofdrolspelers nog wel een paar goede zangstemmen in de vereniging, maar echt te weinig om het geheel tot zijn recht te laten komen.

Als er dan toch een musical gemaakt moet worden, ga dan met de dames de opnamestudio in en neem elke stem van elk liedje apart op, net zo lang tot het een keer goed gaat. Zet bij alle koortjes een paar krachtige stemmen extra erbij (Daniëlle Blok bijvoorbeeld, dè zangstem van Muut) en mix het resultaat met de orkestband. Het levert dan wel geen 100% live gezongen musical op, maar zou dat opvallen?
Waar was Daniëlle trouwens? En hoe haalt Muut het in haar hoofd om een musical op te voeren en haar beste zangeres thuis te laten? Jammer.

Iets dat veel mensen ontgaat in het theater is de techniek. Zelf heb ik naast acteerervaring ook ervaring als licht- en geluidstechnicus in het theater. En dat leidt tot een soort beroepsdeformatie: Ik kijk in het theater vaak 'de verkeerde kant op'. Bij een scènewisseling op het podium hoort bijna altijd een wisseling in de 'lichtstand'. Voor de toeschouwers is dat heel vanzelfsprekeend: Als het rechts licht wordt, dan zal daar de volgende handeling wel plaats gaan vinden. En iederen kijkt naar rechts.
Maar ik kijk ook even naar boven. Welke spots zijn er uit gegaan en welke zijn aan gegaan? Er hingen trouwens ongeveer honderd spots in de zaal om dit alles aan te lichten. Weinigen zullen dat bemerkt hebben. Maar het resultaat mocht er zijn. Zoals het tegenwoordig zo vaak gaat waren er verschillende plekken op het podium, die locaties voorstelden die in werkelijkheid soms vele kilometers van elkaar verwijderd waren. Dat scheelt enorm in het tempo van de voorstelling, doordat er veel minder changementen nodig zijn. De techniek vangt dat verder wel op, door de belichting per scène te veranderen. Dat zag er allemaal heel goed uit: De belichting paste uitstekend bij de sfeer van de scènes en solisten werden nog eens apart 'ín het zonnetje' gezet.
Nee, van de techniek merk je pas iets, wanneer het fout gaat. En er gingen dingen fout, ondanks de goede zorgen van de technicus. Hij staat achter in de zaal achter een paneel met vele tientallen drukknoppen en schuifregelaars. Hij heeft al die spots opgehangen en gericht en van de juiste kleurfilters voorzien. Het viel me op, dat solisten vaak toch niet op de afgesproken plaats stonden. Dan vallen ze buiten het licht, dat daar speciaal voor ze is opgehangen! Nico Vellinga, de technicus, ving dat op, door stiekem een extra spotje aan te steken als zoiets gebeurde. Ik denk dat dat weinig mensen is opgevallen, maar ik let op dat soort dingen...

En toen ging er iemand met zijn achterwerk tegen de schakelaars van het werklicht in de zaal aan staan! Pats! Alle TL-buizen aan! De hele sfeer bedorven! En dat gebeurde niet één keer, maar herhaaldelijk. Daar kan de technicus dus niks aan doen! Het werklicht is niet op de regeltafel aangesloten. Ik denk, dat dat van de brandweer ook niet zou mogen.
Nico Vellinga (Nivell Theaterproducties): "Op dat moment voelde ik me zó machteloos!" Ik kan het me levendig voorstellen. Daar sta je met je hypermoderne regeltafel en dan gebeurt er nog iets, waar je geen invloed op hebt.

Ik heb een hoop kritiek geuit. Betekent dat, dat ik dit een slechte voorstelling vond? Nee! Ondanks de schoonheidsfoutjes, heeft Muut hier toch een heel knappe prestatie geleverd. Het 200-koppige publiek heeft zich enorm geamuseerd. En hoewel ik geen liefhebber van musicals ben, vond ik het ook erg leuk.
Trouwens, als het stuk een paar keer gespeeld is, zullen veel dingen een stuk soepeler verlopen, dan op deze eerste avond. Ga kijken! Bij voorkeur op zaterdag 9 oktober. Ik denk, dat dat de beste voorstelling wordt van deze musical…

---