English
Nederlands
2004-09-30
Voetbal
Wie had dit kunnen denken. Ik heb altijd een hekel aan voetbal gehad. En sinds ik als vrouw door het leven ga, moet ik er al helemaal niets van hebben. Veel van mijn collega's denken er trouwens net zo over. We zijn echt één van de weinige bedrijven waar in de lunchpauze niet over voetbal wordt gepraat.
Maar we hadden nog een afscheidscadeautje tegoed van onze voormalige werkgever. En zoals het zo vaak gaat, had deze gulle gever zich niet verplaatst in de gedachtenwereld van de mensen voor wie het cadeautje bedoeld was. Welnee, hij had gewoon iets gegeven dat hij zelf leuk vond. Kaartjes voor een voetbalwedstrijd!
Het is werkelijk niet te geloven dat iemand op dat idee gekomen is. Maar ja, ze waren eerder al op het idee gekomen om ons de laan uit te sturen, dus eigenlijk kun je van zulke mensen alles verwachten.
Ik bleef altijd op een veilige afstand van het stadion als er een wedstrijd gespeeld werd. Zo'n grote massa voetbalfans is niet precies het gezelschap waar je je als transseksuele vrouw makkelijk voelt. Maar nu zou ik dus zelfs naar binnen moeten!
Het voelde als een nieuwe aanslag op mijn persoonlijke normen en waarden. Maar ik wilde er wel bij zijn. Er zou nog een officiele afscheidsborrel in een sky-box op de wedstrijd volgen ook. Dus vooruit dan maar.
Natuurlijk kan ik zo'n evenement maar op één manier bezoeken: Als vrouw. Ik leef immers 24/7 als vrouw en dat zal ik hierdoor niet laten onderbreken! Sterker nog, ik wil de duidelijke boodschap uitstralen, dat ik me vrouw voel en dat ik als zodanig behandeld wil worden. Er zat dan ook weinig anders op, dan in een rok gekleed te gaan, hoewel ik van te voren wist, dat ik waarschijnlijk de enige vrouw in rok zou zijn in het hele stadion. Het zei zo.
Zie je me al lopen? Twaalf trappen op, omringd door mannelijke voetbalfans? Het moest toch gebeuren en zo is het ook gegaan. Natuurlijk zijn er hier en daar wel wat opmerkingen gemaakt. Wat verwacht je anders? Maar iedereen heeft me in mijn waarde gelaten. Niemand heeft opdringerig of vervelend gedaan. Mijn zelfvertrouwen heeft geen deuken opgelopen. In tegendeel!
Ik had wel geluk met mijn plaatsje in het stadion. De tribunes zijn enorm stijl en er zit voor die stoeltjes helemaal niks, dat je dekking biedt. Dus van onderaf kijk je recht onder de rok van dames, die zo dom geweest zijn om er een aan te trekken. Maar ik zat precies boven een van de ingangen, dus achter een borstwering, die een perfecte dekking voor mijn benen bood. Daar was ik wel blij mee.
Tja, nu ik er een keer geweest ben, vind ik eerlijk gezegd dat iedereen het een keer zou moeten meemaken: Een voetbalwedstrijd in het stadion bekijken. Het is zo'n enorm gebeuren! Ik schatte het aantal toeschouwers op 22.000, maar het bleken er 26.500 te zijn. Er gebeurt iets bijzonders als zoveel mensen bij elkaar komen om naar hetzelfde te kijken.
Het was wel een erg saaie wedstrijd. Pas in de laatste minuten werd er eindelijk gescoord. Gelukkig door PSV, dus dat was goed voor de stemming, behalve in het vak waar de fans van Panathinaikos zaten. De Grieken probeerden toen nog een tegenoffensief, maar het was natuurlijk te laat. 1-0 voor PSV!
En toen die afscheidsborrel. Bij de sky-boxen kom je in een heel andere wereld terecht. Verwarmde zitplaatsen, asbakken en zoutjes bij de hand, een ober binnen wenkafstand. Daar had ik ook wel willen zitten, maar dan had ik natuurlijk de echte sfeer op de tribune, tussen de fans, gemist.
Als afscheid van onze ex-werkgever vond ik dit hele gebeuren een aanfluiting. Een normaal afscheid bij ons gaat gepaard met een uitgebreide borrel, waar de vertrekkende collega en zijn partner centraal staan. Met een persoonlijke toespraak van de baas, cadeautjes van de collega's en een fotoboek met persoonlijke bijdragen van elke collega. Hier was niets van dat alles. Onze partners waren niet eens uitgenodigd.
Voor mij persoonlijk was de avond een grote overwinning. Ik had nooit gedacht, dat ik me nog eens opzettelijk in het gewoel rond een voetbalstadion zou durven storten. En dat nog wel zo overduidelijk als vrouw gekleed! Als ik ooit nog eens naar een voetbalwedstrijd ga, zal ik een lange broek dragen, maar ik heb geen moment spijt van de manier waarop ik me hier gepresenteerd heb. Het heeft me sterker gemaakt!
Maar we hadden nog een afscheidscadeautje tegoed van onze voormalige werkgever. En zoals het zo vaak gaat, had deze gulle gever zich niet verplaatst in de gedachtenwereld van de mensen voor wie het cadeautje bedoeld was. Welnee, hij had gewoon iets gegeven dat hij zelf leuk vond. Kaartjes voor een voetbalwedstrijd!
Het is werkelijk niet te geloven dat iemand op dat idee gekomen is. Maar ja, ze waren eerder al op het idee gekomen om ons de laan uit te sturen, dus eigenlijk kun je van zulke mensen alles verwachten.
Ik bleef altijd op een veilige afstand van het stadion als er een wedstrijd gespeeld werd. Zo'n grote massa voetbalfans is niet precies het gezelschap waar je je als transseksuele vrouw makkelijk voelt. Maar nu zou ik dus zelfs naar binnen moeten!
Het voelde als een nieuwe aanslag op mijn persoonlijke normen en waarden. Maar ik wilde er wel bij zijn. Er zou nog een officiele afscheidsborrel in een sky-box op de wedstrijd volgen ook. Dus vooruit dan maar.
Natuurlijk kan ik zo'n evenement maar op één manier bezoeken: Als vrouw. Ik leef immers 24/7 als vrouw en dat zal ik hierdoor niet laten onderbreken! Sterker nog, ik wil de duidelijke boodschap uitstralen, dat ik me vrouw voel en dat ik als zodanig behandeld wil worden. Er zat dan ook weinig anders op, dan in een rok gekleed te gaan, hoewel ik van te voren wist, dat ik waarschijnlijk de enige vrouw in rok zou zijn in het hele stadion. Het zei zo.
Zie je me al lopen? Twaalf trappen op, omringd door mannelijke voetbalfans? Het moest toch gebeuren en zo is het ook gegaan. Natuurlijk zijn er hier en daar wel wat opmerkingen gemaakt. Wat verwacht je anders? Maar iedereen heeft me in mijn waarde gelaten. Niemand heeft opdringerig of vervelend gedaan. Mijn zelfvertrouwen heeft geen deuken opgelopen. In tegendeel!
Ik had wel geluk met mijn plaatsje in het stadion. De tribunes zijn enorm stijl en er zit voor die stoeltjes helemaal niks, dat je dekking biedt. Dus van onderaf kijk je recht onder de rok van dames, die zo dom geweest zijn om er een aan te trekken. Maar ik zat precies boven een van de ingangen, dus achter een borstwering, die een perfecte dekking voor mijn benen bood. Daar was ik wel blij mee.
Tja, nu ik er een keer geweest ben, vind ik eerlijk gezegd dat iedereen het een keer zou moeten meemaken: Een voetbalwedstrijd in het stadion bekijken. Het is zo'n enorm gebeuren! Ik schatte het aantal toeschouwers op 22.000, maar het bleken er 26.500 te zijn. Er gebeurt iets bijzonders als zoveel mensen bij elkaar komen om naar hetzelfde te kijken.
Het was wel een erg saaie wedstrijd. Pas in de laatste minuten werd er eindelijk gescoord. Gelukkig door PSV, dus dat was goed voor de stemming, behalve in het vak waar de fans van Panathinaikos zaten. De Grieken probeerden toen nog een tegenoffensief, maar het was natuurlijk te laat. 1-0 voor PSV!
En toen die afscheidsborrel. Bij de sky-boxen kom je in een heel andere wereld terecht. Verwarmde zitplaatsen, asbakken en zoutjes bij de hand, een ober binnen wenkafstand. Daar had ik ook wel willen zitten, maar dan had ik natuurlijk de echte sfeer op de tribune, tussen de fans, gemist.
Als afscheid van onze ex-werkgever vond ik dit hele gebeuren een aanfluiting. Een normaal afscheid bij ons gaat gepaard met een uitgebreide borrel, waar de vertrekkende collega en zijn partner centraal staan. Met een persoonlijke toespraak van de baas, cadeautjes van de collega's en een fotoboek met persoonlijke bijdragen van elke collega. Hier was niets van dat alles. Onze partners waren niet eens uitgenodigd.
Voor mij persoonlijk was de avond een grote overwinning. Ik had nooit gedacht, dat ik me nog eens opzettelijk in het gewoel rond een voetbalstadion zou durven storten. En dat nog wel zo overduidelijk als vrouw gekleed! Als ik ooit nog eens naar een voetbalwedstrijd ga, zal ik een lange broek dragen, maar ik heb geen moment spijt van de manier waarop ik me hier gepresenteerd heb. Het heeft me sterker gemaakt!
2004-09-28
Bushalte
Julia had me met de auto naar het werk gebracht, dus ik moest met de bus terug naar huis. Vanuit de verte hoorde ik al, dat ik niet alleen zou zijn bij de halte. Er was daar een jongen bezig met een skateboard en hij verveelde zich duidelijk. Ik wist, dat hij zich met me zou gaan bemoeien. Dus wat moest ik doen? Doorlopen naar de volgende halte? Ik dacht van niet!
Het bleek een knulletje te zijn van zeven jaar. Voor zijn leeftijd had hij behoorlijk wat herrie gemaakt. Maar nu richtte hij zijn aandacht op mij. Hij liet wat stoere trucjes zien met zijn surfboard en hij vertelde, dat hij binnenkort, als hij acht werd, een nieuw skateboard zou krijgen.
Volgens mij werd dat ook hoog tijd, want die surfplank zag er niet meer uit. Aan alle kanten was de verf eraf en de lagers leken ook wel versleten, want hij kon niet eens soepel een hellinkje afrollen.
Hij wilde me natuurlijk aan het praten krijgen, om te horen of ik een man of een vrouw was. Nou, ik had geen zin om spelletjes te spelen, dus ik vertelde zelf ook spontaan iets: "Ik hoop dat er zo'n nieuwe bus komt, zo'n Phileas, daar wil ik wel eens mee rijden..."
"Oh ja, zo'n grijze. Nee, in Amerika heb ik een bus gezien, die was helemaal van goud..."
Na een paar minuten kletsen was hij er zeker van, dat ik een man was, dus hij vroeg: "Waarom draag jij vrouwenkleren?"
"Omdat ik dat fijn vind", zei ik: "Ik voel me veel fijner zo!"
"Oh, zit dat zo", zei hij: "Weet je, als ik jarig ben, dan wil ik een surfplank met veel betere wielen!"
Ja, hij wist al precies wat hij wilde hebben. Nou ja, bijna. Hij kon nog kiezen tussen een plank met een opdruk van een motorfiets, die over een gebouw springt, of een plank met dobbelstenen er op afgedrukt. Volgens mij past zo'n motorfiets veel beter bij een surfplank en dat zei ik hem ook, maar hij moest er nog over nadenken...
Uiteindelijk kwam er geen Phileas, maar een gewone, saaie stadsbus. Die heb ik dan toch maar genomen, het duurde allemaal toch al veel te lang. Ik heb vanavond een uur gedaan over de afstand, die ik normaal in twintig minuten op de fiets doe. Maar toch grappig om die jongen ontmoet te hebben. Ik kan hem in een paar woorden uitleggen, wat er met mij aan de hand is en dan is voor hem het onderwerp afgedaan. Dan gaat hij weer door met wat hem echt interesseert: Surfplanken.
Zo zouden alle mensen moeten zijn!
Het bleek een knulletje te zijn van zeven jaar. Voor zijn leeftijd had hij behoorlijk wat herrie gemaakt. Maar nu richtte hij zijn aandacht op mij. Hij liet wat stoere trucjes zien met zijn surfboard en hij vertelde, dat hij binnenkort, als hij acht werd, een nieuw skateboard zou krijgen.
Volgens mij werd dat ook hoog tijd, want die surfplank zag er niet meer uit. Aan alle kanten was de verf eraf en de lagers leken ook wel versleten, want hij kon niet eens soepel een hellinkje afrollen.
Hij wilde me natuurlijk aan het praten krijgen, om te horen of ik een man of een vrouw was. Nou, ik had geen zin om spelletjes te spelen, dus ik vertelde zelf ook spontaan iets: "Ik hoop dat er zo'n nieuwe bus komt, zo'n Phileas, daar wil ik wel eens mee rijden..."
"Oh ja, zo'n grijze. Nee, in Amerika heb ik een bus gezien, die was helemaal van goud..."
Na een paar minuten kletsen was hij er zeker van, dat ik een man was, dus hij vroeg: "Waarom draag jij vrouwenkleren?"
"Omdat ik dat fijn vind", zei ik: "Ik voel me veel fijner zo!"
"Oh, zit dat zo", zei hij: "Weet je, als ik jarig ben, dan wil ik een surfplank met veel betere wielen!"
Ja, hij wist al precies wat hij wilde hebben. Nou ja, bijna. Hij kon nog kiezen tussen een plank met een opdruk van een motorfiets, die over een gebouw springt, of een plank met dobbelstenen er op afgedrukt. Volgens mij past zo'n motorfiets veel beter bij een surfplank en dat zei ik hem ook, maar hij moest er nog over nadenken...
Uiteindelijk kwam er geen Phileas, maar een gewone, saaie stadsbus. Die heb ik dan toch maar genomen, het duurde allemaal toch al veel te lang. Ik heb vanavond een uur gedaan over de afstand, die ik normaal in twintig minuten op de fiets doe. Maar toch grappig om die jongen ontmoet te hebben. Ik kan hem in een paar woorden uitleggen, wat er met mij aan de hand is en dan is voor hem het onderwerp afgedaan. Dan gaat hij weer door met wat hem echt interesseert: Surfplanken.
Zo zouden alle mensen moeten zijn!
2004-09-26
De Vergrijzing
Hoe is het mogelijk, dat Freek de Jonge elke week een nieuwe, fascinerende theaterproductie op de planken zet, terwijl ik in een week nog niet eens een dagboekstukje kan produceren?
2004-09-18
Pion
Mensen die zich gemanipuleerd en misbruikt voelen, zeggen vaak dat ze zich net een pion in een schaakspel voelen. En toch heeft een pion niet zo'n slecht leven! Ga maar na: Pionnen kunnen maar 1 kant uit: Naar voren! En als ze vijf of zes keer naar voren zijn gezet, dan bereiken ze de overkant van het schaakbord.
En dan promoveren ze. Meestal tot dame en in het slechtste geval tot paard...
Ikzelf moet me stapje voor stapje vooruit werken, maar zo nu en dan word ik door invloeden van buitenaf ineens een paar stappen achteruit gezet. Wie heeft het nu zwaarder? De pion of ik?
En dan promoveren ze. Meestal tot dame en in het slechtste geval tot paard...
Ikzelf moet me stapje voor stapje vooruit werken, maar zo nu en dan word ik door invloeden van buitenaf ineens een paar stappen achteruit gezet. Wie heeft het nu zwaarder? De pion of ik?
2004-09-15
Bloggers op het verkeerde been
Het blijkt, dat erg veel webloggers gereageerd hebben op dat onderzoek van Britse psychologen, maar helaas zijn ze door nu.nl allemaal op het verkeerde been gezet. Kijk maar naar het originele artikel in de New Scientist. Het onderzoek ging niet over weblogs, maar over dagboeken in het algemeen!
Gelukkig had de studente, die mij aanschreef het wel goed gelezen!
Gelukkig had de studente, die mij aanschreef het wel goed gelezen!
2004-09-14
Een weblog als therapie
Het is heel grappig. Gisteravond kwam ik op het idee om een stukje te schrijven over hoe het schrijven van deze dagboekstukjes me helpt, om dingen op een rijtje te zetten en duidelijkheid voor mezelf te scheppen. Ik noem dat 'de dingen van je af schrijven'. Maar het was al te laat om daar nog aan te beginnen.
Misschien was ik het hele idee wel weer vergeten, als ik niet toevallig vandaag dit mailtje had ontvangen:
"Ik ben een studente aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Ik ben voor school een artikel aan het schrijven over de effecten van het dagboek-schrijven.
Dit naar aanleiding van een conclusie getrokken door Britse psychologen dat het schrijven van een dagboek meer lichamelijke klachten op zou leveren. Ik hoop dat je zo vriendelijk zou willen zijn om voor mij een aantal vragen te beantwoorden om me zo verder op weg te helpen met mijn artikel.
[lijst van vragen]
In ieder geval hartelijk bedankt voor je tijd en
moeite en ik hoop snel wat van je te horen."
Hoe is het mogelijk! Die geleerde heren komen tot precies de omgekeerde conclusie als ik! Dus laat ik de vragen dan maar 1 voor 1 beantwoorden:
Gek is dat toch, dat je soms met een idee in je hoofd rondloopt, en dat er dan juist iets gebeurt, dat daar perfect op aansluit! Ik wist nog niet zeker, of ik over dit onderwerp zou schrijven. Maar als je dan zo'n mailtje krijgt, dan is het antwoord opeens heel duidelijk!
Misschien was ik het hele idee wel weer vergeten, als ik niet toevallig vandaag dit mailtje had ontvangen:
"Ik ben een studente aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Ik ben voor school een artikel aan het schrijven over de effecten van het dagboek-schrijven.
Dit naar aanleiding van een conclusie getrokken door Britse psychologen dat het schrijven van een dagboek meer lichamelijke klachten op zou leveren. Ik hoop dat je zo vriendelijk zou willen zijn om voor mij een aantal vragen te beantwoorden om me zo verder op weg te helpen met mijn artikel.
[lijst van vragen]
In ieder geval hartelijk bedankt voor je tijd en
moeite en ik hoop snel wat van je te horen."
Hoe is het mogelijk! Die geleerde heren komen tot precies de omgekeerde conclusie als ik! Dus laat ik de vragen dan maar 1 voor 1 beantwoorden:
- Wat houdt het voor jou in om een dagboek te schrijven?
Het schrijven van dagboeken is een soort hobby van me.
Dit on-line dagboek is dan ook niet het enige dat ik bijhoud. Naast dit dagboek heb ik er een waar ik mijn werkervaringen heel gedetailleerd in vastleg. Vaak kopieer ik de commando's, die ik intik op de computer rechtstreeks naar dat dagboek. Als ik dan later vergelijkbaar werk moet doen, kunnen die aantekeningen me enorm helpen.
En dan is er natuurlijk nog het PSP, het "Personal Software Process", waar ik het laatst al over had in mijn weblog. Dat houdt in, dat ik vastleg hoeveel tijd ik aan dingen besteed en wanneer ik wat gedaan heb. Ik moet zeggen, dat ik daar wat minder nut van ondervind, maar ik heb al zo'n enorme verzameling, dat ik het zonde vind om met informatie verzamelen te stoppen. Stoppen kan altijd nog. - Waarom ben je begonnen met het schrijven van een dagboek?
Mijn allereerste dagboek ben ik begonnen op zondag 11 juli 1982. Ik had toen iets meegemaakt, waar ik zo van onder de indruk was, dat ik het moest opschrijven. [Ik had een heel leuke ontmoeting met iemand gehad en ik was smoorverliefd geworden, maar dom genoeg had ik niet om een adres gevraagd.] Mijn gevoelens waren zo verpletterend, dat ik ze ergens kwijt moest. - Wat levert het je op? Bijvoorbeeld: rust, ordening, uitlaatklep, etc.
Ja, precies! Alle drie dus! En ook nog een enorm gevoel van trots en bevrediging, maar nu loop ik op de volgende vraag vooruit... - Waarom heb je besloten dit te publiceren op het internet?
Dat is een ander verhaal. Ik sta graag in de belangstelling. Al op de lagere school nam ik spontaan het initiatief om spreekbeurten te houden, hoewel niemand daar om had gevraagd. Ik heb ruim twintig jaar actief aan amateurtoneel gedaan. Ook het bulletin board, dat ik in 1985 startte zag ik als een soort podium om mijn mening te verkondigen en interactie te hebben met mijn publiek. Natuurlijk is mijn hele website ook zo iets: Er staan tientallen verslagen op van theaterfestivals, waarvan ik weet dat ze gelezen zijn/worden. Ook door mensen, die in de amateurtheaterwereld in hoog aanzien staan.
Maar deze weblog, specifiek, heb ik op het Internet gezet naar het voorbeeld van vele andere transseksuelen. Ik heb ontzettend veel gehad aan het lezen van de ervaringen van anderen, dat heeft me echt geholpen om mezelf te leren begrijpen en het heeft me moed gegeven om zelf dat moeilijke pad van de transitie van man naar vrouw op te gaan... - Krijg je veel reacties op je dagboek?
Niet zo veel. Maar wel hele goede, fijne. Met "goed" bedoel ik, dat ik merk dat het mensen aan het denken zet en vragen oproept (zoals in dit geval). Met "fijn" bedoel ik dat ik hele warme reacties krijg, die me een hart onder de riem steken. - heb je het gevoel dat het andere mensen helpt?
Nou, dat hoop ik dus. Ik hoop dat mijn gebabbel voor anderen waardevol kan zijn, net zoals de dingen, die ik van anderen gelezen heb, dat voor mij waren. (En zijn, want ik lees nog steeds weblogs van anderen, natuurlijk.) - Ondervind jij enige negatieve gevolgen van het elke dag opschrijven van je gevoelens? De Britse psychologen stelden dat mensen d.m.v. het schrijven van een dagboek langer bij hun eigen gevoelens stil stonden waardoor er meer klachten optreden. Ondervind jij dit ook?
Nee, geen enkel. Maar... Ik schrijf ook niet iedere dag over mijn gevoel. Soms schrijf ik gewoon niks. En soms een recensie over een toneelstuk of een TV-programma. Maar als ik over mijn gevoel schrijf, dan helpt me dat juist om ermee af te rekenen. Pas als het duidelijk is opgeschreven, ben ik er klaar mee. En juist dan kan ik er ook afstand van nemen. Het is goed om bij je eigen gevoelens stil te staan. Zeker als dat leidt tot een duidelijke conclusie. Het publiceren van mijn stukjes dwingt me (vind ik) om tot een conclusie te komen. Een stukje zonder conclusie is 'niet af'. En misschien schort het daar aan bij die mensen waar de psychologen het over hebben. Als je alleen maar opschrijft hoe rot je je voelt en dat elke dag weer, ja dan kun je jezelf misschien wel een depressie aanpraten! - Wat is jouw mening over hun conclusie?
Ik ben het er dus ontzettend mee oneens. Zelf liep ik ooit bij een psycholoog, die me juist aanspoorde om dagboekstukjes te schrijven (in een voorgeschreven formaat: Situatie -- Gedachte -- Gevoel -- Handeling) en dat hielp ons om mijn problemen in kaart te brengen.
Gek is dat toch, dat je soms met een idee in je hoofd rondloopt, en dat er dan juist iets gebeurt, dat daar perfect op aansluit! Ik wist nog niet zeker, of ik over dit onderwerp zou schrijven. Maar als je dan zo'n mailtje krijgt, dan is het antwoord opeens heel duidelijk!
2004-09-10
Psycholoog
Sinds een paar weken ga ik naar een psycholoog. Gelukkig wil hij me buiten kantooruren ontvangen. Dat scheelt weer in het medisch verzuim van mijn werk. Veel transseksuelen hebben naast de begeleiding van de VU een eigen psycholoog.
De aanleiding om hiermee te beginnen was het feit, dat ik slecht slaap, maar je begrijpt wel, dat we het voornamelijk over mijn transseksualiteit hebben.
Volgens mij heb ik het goed getroffen met deze meneer, want hij kijkt heel kritisch tegen deze zaken aan. Natuurlijk, wat ik doe moet ik zelf weten, maar hij helpt me wel om daar nog eens heel goed over na te denken. En hij is vol kritiek op de manier waarop de VU deze zaken aanpakt. Hij schijnt in het verleden al eens boze reacties van de VU gekregen te hebben, in de trant van "Waar denk je wel, dat je mee bezig bent met onze patiënten?"
Maar ik kan hem geen ongelijk geven bij zijn kritiek. De begeleiding van de VU laat best het nodige te wensen over. Zo bespraken we het feit, dat ik nu aan de Androcur ben en hij vroeg: "Weet je, wat dat met je prostaat doet?" Ik moest het antwoord schuldig blijven. "En dan ben jij nog wel wetenschappelijk opgeleid. Dat soort dingen moet je toch weten over de medicijnen, die je slikt!"
Dat is waar, dus ik ben maar eens op Google gaan zoeken naar "Androcur effects" en dan schrik je toch echt wel even. Om te beginnen is Androcur ontwikkeld als een middel tegen prostaatkanker. En het grijpt dan ook op een heel geniepige manier in op de werking van die klier. In zekere zin lijkt Androcur op Testosteron: Het bindt zich aan de receptoren voor Testosteron van de prostaat. En het laat die niet meer los! Als er dan een echt Testosteron-molecuul aankomt, kan het zich niet meer binden aan die receptor. En op die manier wordt de werking van de prostaat lamgelegd.
Iets dergelijks gebeurt trouwens bij de hypofyse in de hersenen. Jawel, de hypofyse, het orgaan waarvan wel gezegd wordt, dat het bij transseksuelen afwijkt van de normale vorm. Dat is geconstateerd bij hersenonderzoek op overleden transseksuelen. Ik zou graag willen, dat ze dat bij mij konden onderzoeken, maar het schijnt niet te kunnen, zolang je nog in leven bent. Het zou toch geweldig zijn, als kon worden aangetoond dat ik transseksueel ben? Dat zou een bewijs zijn, dat ik me niet aanstel en dat ik niks zelf verzonnen heb en dat er een lichamelijke oorzaak is voor mijn afwijking. Maar ja, als de Androcur er nu al op inwerkt, dan heeft het ook weinig zin, om het na mijn dood nog een keer te gaan onderzoeken...
En dan de lijst van (mogelijke) bijwerkingen van Androcur. Daar sla je echt stijl van achterover. Wat een lijst! En er zijn er bij, die ik herken. Een droge mond bijvoorbeeld. En last van je tong. Maar ook depressieve gevoelens worden genoemd.
"Als je me zegt, dat je je depressief voelt, terwijl je bezig bent met Androcur, wat moet ik daar dan als psycholoog mee? Wat is de oorzaak? De Androcur? Of iets anders? Dat kun je dan niet meer uit elkaar houden!"
Ja, dat is een heel terechte opmerking, natuurlijk. De VU had best iets meer mogen vertellen over de effecten van Androcur. En de begeleiding is ook in andere opzichten magertjes. Als je nou nagaat, dat ik pas in november weer een gesprek met de psycholoog van de VU heb... "Jij zou daar elke week moeten zitten!"
Ja, ja, dat voel ik zelf ook wel. Daarom kom ik juist bij hem...
Natuurlijk hoort een verlaagd libido ook tot de bijwerkingen, maar dat ervaar ik tot noch toe als een bevrijding...
De aanleiding om hiermee te beginnen was het feit, dat ik slecht slaap, maar je begrijpt wel, dat we het voornamelijk over mijn transseksualiteit hebben.
Volgens mij heb ik het goed getroffen met deze meneer, want hij kijkt heel kritisch tegen deze zaken aan. Natuurlijk, wat ik doe moet ik zelf weten, maar hij helpt me wel om daar nog eens heel goed over na te denken. En hij is vol kritiek op de manier waarop de VU deze zaken aanpakt. Hij schijnt in het verleden al eens boze reacties van de VU gekregen te hebben, in de trant van "Waar denk je wel, dat je mee bezig bent met onze patiënten?"
Maar ik kan hem geen ongelijk geven bij zijn kritiek. De begeleiding van de VU laat best het nodige te wensen over. Zo bespraken we het feit, dat ik nu aan de Androcur ben en hij vroeg: "Weet je, wat dat met je prostaat doet?" Ik moest het antwoord schuldig blijven. "En dan ben jij nog wel wetenschappelijk opgeleid. Dat soort dingen moet je toch weten over de medicijnen, die je slikt!"
Dat is waar, dus ik ben maar eens op Google gaan zoeken naar "Androcur effects" en dan schrik je toch echt wel even. Om te beginnen is Androcur ontwikkeld als een middel tegen prostaatkanker. En het grijpt dan ook op een heel geniepige manier in op de werking van die klier. In zekere zin lijkt Androcur op Testosteron: Het bindt zich aan de receptoren voor Testosteron van de prostaat. En het laat die niet meer los! Als er dan een echt Testosteron-molecuul aankomt, kan het zich niet meer binden aan die receptor. En op die manier wordt de werking van de prostaat lamgelegd.
Iets dergelijks gebeurt trouwens bij de hypofyse in de hersenen. Jawel, de hypofyse, het orgaan waarvan wel gezegd wordt, dat het bij transseksuelen afwijkt van de normale vorm. Dat is geconstateerd bij hersenonderzoek op overleden transseksuelen. Ik zou graag willen, dat ze dat bij mij konden onderzoeken, maar het schijnt niet te kunnen, zolang je nog in leven bent. Het zou toch geweldig zijn, als kon worden aangetoond dat ik transseksueel ben? Dat zou een bewijs zijn, dat ik me niet aanstel en dat ik niks zelf verzonnen heb en dat er een lichamelijke oorzaak is voor mijn afwijking. Maar ja, als de Androcur er nu al op inwerkt, dan heeft het ook weinig zin, om het na mijn dood nog een keer te gaan onderzoeken...
En dan de lijst van (mogelijke) bijwerkingen van Androcur. Daar sla je echt stijl van achterover. Wat een lijst! En er zijn er bij, die ik herken. Een droge mond bijvoorbeeld. En last van je tong. Maar ook depressieve gevoelens worden genoemd.
"Als je me zegt, dat je je depressief voelt, terwijl je bezig bent met Androcur, wat moet ik daar dan als psycholoog mee? Wat is de oorzaak? De Androcur? Of iets anders? Dat kun je dan niet meer uit elkaar houden!"
Ja, dat is een heel terechte opmerking, natuurlijk. De VU had best iets meer mogen vertellen over de effecten van Androcur. En de begeleiding is ook in andere opzichten magertjes. Als je nou nagaat, dat ik pas in november weer een gesprek met de psycholoog van de VU heb... "Jij zou daar elke week moeten zitten!"
Ja, ja, dat voel ik zelf ook wel. Daarom kom ik juist bij hem...
Natuurlijk hoort een verlaagd libido ook tot de bijwerkingen, maar dat ervaar ik tot noch toe als een bevrijding...
2004-09-09
Na de diagnose
Waarschijnlijk zat de hele Nederlandse T-gemeenschap het afgelopen uur aan de buis gekluisterd. Transseksuelen bij de EO... Zou het een moraliserend, afwijzend verhaal worden? Neen! Een heel goed programma!
En natuurlijk is 'de ethische vraag' gesteld. Maar die is niet beantwoord! Er is geen pasklaar antwoord voor de vraag hoe je het geloof in God kunt combineren met de realiteit dat er mensen bestaan die voelen dat ze in een verkeerd lichaam geboren zijn.
Niemand heeft verwezen naar de lettertjes in Deuteronomium, die stellen dat een man in vrouwenkleding een doorn in het oog van God is. Gelukkig maar, want die tekst wordt vaak misbruikt. En je kunt hem evengoed andersom gebruiken: Als iemand zich vrouw voelt, maar ze is gedwongen in mannenkleding door het leven te gaan, dan is dat een doorn in het oog van God. Met andere woorden: God spoort zulke mensen aan een einde te maken aan de incongruentie tussen hun gevoel en hun verschijning!
Ik heb het al vaker gezegd, maar ik moet het herhalen: Mensen die serieus met het christelijke geloof bezig zijn, zijn bereid om eerlijk over dingen na te denken en staan niet meteen klaar met een vooroordeel om alles wat afwijkt neer te sabelen...
En natuurlijk is 'de ethische vraag' gesteld. Maar die is niet beantwoord! Er is geen pasklaar antwoord voor de vraag hoe je het geloof in God kunt combineren met de realiteit dat er mensen bestaan die voelen dat ze in een verkeerd lichaam geboren zijn.
Niemand heeft verwezen naar de lettertjes in Deuteronomium, die stellen dat een man in vrouwenkleding een doorn in het oog van God is. Gelukkig maar, want die tekst wordt vaak misbruikt. En je kunt hem evengoed andersom gebruiken: Als iemand zich vrouw voelt, maar ze is gedwongen in mannenkleding door het leven te gaan, dan is dat een doorn in het oog van God. Met andere woorden: God spoort zulke mensen aan een einde te maken aan de incongruentie tussen hun gevoel en hun verschijning!
Ik heb het al vaker gezegd, maar ik moet het herhalen: Mensen die serieus met het christelijke geloof bezig zijn, zijn bereid om eerlijk over dingen na te denken en staan niet meteen klaar met een vooroordeel om alles wat afwijkt neer te sabelen...
2004-09-06
Logopedie en MRI
Maandag was het weer zo ver. Na eerst een aantal uren gewerkt te hebben (mijn nieuwe werkgever verhuurt me nou eenmaal 'per strekkende meter' en elk uurtje is er 1), togen we naar de VU in Amsterdam. Vandaag moest ik voor de eerste keer naar de logopedist. We hebben eerst gepraat over mijn stem. Vroeger vond ik, dat ik een ontzettend iel kinderstemmetje had, maar ik heb geleerd, dat ik ook over lagere 'registers' beschik. Ik heb geleerd, die te gebruiken, hoewel ik dat erg eng vond, destijds. Dat bassende stemgeluid vond ik niet bij mezelf passen. Maar ja, ik probeerde een 'Echte Man' te zijn :-( Nu zal ik dat weer moeten afleren. De logopedist noemt dat de 'borstresonantie' en hij deed voor, hoe je stem klinkt met en zonder. Ik denk, dat het best lastig (en ook weer eng) zal zijn, om dat af te leren. Vooral ook, omdat het gaat om een 'resonantie'. Het is net zoiets als een 'sympathiesnaar' op een draailier: Je strijkt hem niet aan, maar hij klinkt gewoon mee met je stem...
Toen begon het echte onderzoek. Hij heeft een filmpje gemaakt van mijn stembanden. Die zien er prima uit: Heel gezond. Maar het is natuurlijk de bedoeling, dat dat zo blijft. Daarom maken ze zo'n filmpje voordat je aan je stem gaat werken en dan een half jaar later weer, om te zien of ze nog steeds even gezond zijn (of dat ik misschien bezig ben, ze te forceren).
Daarna moest ik een verhaaltje voorlezen: "De Vijvervrouw" van Godfried Bomans. Het is een heel spannend verhaal, maar na de eerste alinea had hij voldoende informatie verzameld en hoefde het niet verder. Jammer, want nu zijn Julia en ik natuurlijk ontzettend nieuwsgierig geworden, hoe het verhaal verder gaat.
Maar de meetresultaten zagen er hoopgevend uit. De toonhoogte, die ik het meest gebruik, is 112 Hz. Om als vrouwenstem herkend te worden, moet dat getal naar 150 Hz. En dat is een toonhoogte, die ik toch al gebruik! Dat is mooi meegenoemn...
Toen kwam er nog een stemopname. We gingen naar een 'geluidsdode' ruimte en daar moest ik een lang aangehouden 'AAAAAAAAAA' en een 'IIIIIIIIII' inspreken in de computer. Hij heeft me daar ook laten horen, wat het verschil is tussen 112 Hz en 150 Hz. Ik moet dus van een (muzieknoot) A naar een E. Het klinkt gemakkelijk...
En toen moest ik weer hollen naar de afdeling radiologie. Daar is een botscan van me gemaakt. Dat gebeurt met een sterk magnetisch veld en ik mocht dan ook niks van metaal op mijn lichaam hebben. Ik had me goed voorbereid, dus ik droeg geen sieranden, ik had geen BH aan en ook geen kleding met een rits er in. Ik had zelfs de dag tevoren geen spinazie gegeten!
Ik verwachtte een MRI-scan en volgens mij hebben ze die ook gedaan, maar het was een hele lichte. Bij een MRI-scan denk je aan zo'n enorme machine met een 'tunnel' erin, waar le lichaam langzaam doorheen geschoven wordt. Men zegt ook, dat zo'n MRI-scanner een enorme herrie maakt. Nou, dat viel erg mee! Ik moest op een heel gewone patiëntentafel gaan liggen. Onder de tafel zat een heel lompe, ronde doos, daar zat ongetwijfeld een sterke, supergeleidende elektromagneet in. En boven de tafel was een balkje, waarin waarschijnlijk de sensor zat. Die twee dingen waren met elkaar gekoppeld en konden zo langs mijn lichaam bewegen. Geen centje pijn! Nee, dat viel erg mee. En herrie maakte het ook niet. Het maakte ongeveer hetzelfde geluid als mijn scanner thuis...
Op de terugweg hadden we natuurlijk weer het genoegen, de A2 in het spitsuur te mogen bezoeken. En natuurlijk wilde ik weer iets anders. Dus dit keer zijn we bij Breukelen de weg af gegaan en een stuk over de provinciale weg gereden. Ik was vooral benieuwd, of mijn oude werkgever, Expograph, daar nog zou zitten, maar dat was niet het geval. Het hele gebouw is weg! Tja, dat product, dat we toen maakten is ook niet meer van deze tijd. Als ze niet snel iets nieuws verzonnen hebben, dan is die hele zaak op de fles gegaan. Jammer dan...
Maar de files omzeil je niet. We kwamen nu in het centrum van Utrecht terecht, dus dat is een en al file. En toen weer op de A2 terug kwamen, stonden daar ook nog de nodige kilometers...
Slopend, zo'n dag! Als je eerst gaat werken en dan ook nog eens al die ellende er achteraan krijgt, dan is dat echt niet gezond. Mijn werkgever denkt, dat ze het aantal verzuimde uren wel kunnen terugbrengen, door je vakantiedagen af te pakken, als je meer dan 13,5 uur per jaar naar de dokter gaat. Heel stoer! En als ik daar iets van zeg, dan is het antwoord: "Ja, Evelien, wij zijn een commercieel bedrijf!" Goed gebruld, leeuw! Laat je werknemers zichzelf maar afbeulen. Als ze in de WAO komen, ben je gelijk van ze af! Trouwens, sinds wanneer sluit commercie coulantie uit? In het Engels is het zelfs allebei hetzelfde woord: "Businesslike" Dat wordt nog lastig te vertalen...
Toen begon het echte onderzoek. Hij heeft een filmpje gemaakt van mijn stembanden. Die zien er prima uit: Heel gezond. Maar het is natuurlijk de bedoeling, dat dat zo blijft. Daarom maken ze zo'n filmpje voordat je aan je stem gaat werken en dan een half jaar later weer, om te zien of ze nog steeds even gezond zijn (of dat ik misschien bezig ben, ze te forceren).
Daarna moest ik een verhaaltje voorlezen: "De Vijvervrouw" van Godfried Bomans. Het is een heel spannend verhaal, maar na de eerste alinea had hij voldoende informatie verzameld en hoefde het niet verder. Jammer, want nu zijn Julia en ik natuurlijk ontzettend nieuwsgierig geworden, hoe het verhaal verder gaat.
Maar de meetresultaten zagen er hoopgevend uit. De toonhoogte, die ik het meest gebruik, is 112 Hz. Om als vrouwenstem herkend te worden, moet dat getal naar 150 Hz. En dat is een toonhoogte, die ik toch al gebruik! Dat is mooi meegenoemn...
Toen kwam er nog een stemopname. We gingen naar een 'geluidsdode' ruimte en daar moest ik een lang aangehouden 'AAAAAAAAAA' en een 'IIIIIIIIII' inspreken in de computer. Hij heeft me daar ook laten horen, wat het verschil is tussen 112 Hz en 150 Hz. Ik moet dus van een (muzieknoot) A naar een E. Het klinkt gemakkelijk...
En toen moest ik weer hollen naar de afdeling radiologie. Daar is een botscan van me gemaakt. Dat gebeurt met een sterk magnetisch veld en ik mocht dan ook niks van metaal op mijn lichaam hebben. Ik had me goed voorbereid, dus ik droeg geen sieranden, ik had geen BH aan en ook geen kleding met een rits er in. Ik had zelfs de dag tevoren geen spinazie gegeten!
Ik verwachtte een MRI-scan en volgens mij hebben ze die ook gedaan, maar het was een hele lichte. Bij een MRI-scan denk je aan zo'n enorme machine met een 'tunnel' erin, waar le lichaam langzaam doorheen geschoven wordt. Men zegt ook, dat zo'n MRI-scanner een enorme herrie maakt. Nou, dat viel erg mee! Ik moest op een heel gewone patiëntentafel gaan liggen. Onder de tafel zat een heel lompe, ronde doos, daar zat ongetwijfeld een sterke, supergeleidende elektromagneet in. En boven de tafel was een balkje, waarin waarschijnlijk de sensor zat. Die twee dingen waren met elkaar gekoppeld en konden zo langs mijn lichaam bewegen. Geen centje pijn! Nee, dat viel erg mee. En herrie maakte het ook niet. Het maakte ongeveer hetzelfde geluid als mijn scanner thuis...
Op de terugweg hadden we natuurlijk weer het genoegen, de A2 in het spitsuur te mogen bezoeken. En natuurlijk wilde ik weer iets anders. Dus dit keer zijn we bij Breukelen de weg af gegaan en een stuk over de provinciale weg gereden. Ik was vooral benieuwd, of mijn oude werkgever, Expograph, daar nog zou zitten, maar dat was niet het geval. Het hele gebouw is weg! Tja, dat product, dat we toen maakten is ook niet meer van deze tijd. Als ze niet snel iets nieuws verzonnen hebben, dan is die hele zaak op de fles gegaan. Jammer dan...
Maar de files omzeil je niet. We kwamen nu in het centrum van Utrecht terecht, dus dat is een en al file. En toen weer op de A2 terug kwamen, stonden daar ook nog de nodige kilometers...
Slopend, zo'n dag! Als je eerst gaat werken en dan ook nog eens al die ellende er achteraan krijgt, dan is dat echt niet gezond. Mijn werkgever denkt, dat ze het aantal verzuimde uren wel kunnen terugbrengen, door je vakantiedagen af te pakken, als je meer dan 13,5 uur per jaar naar de dokter gaat. Heel stoer! En als ik daar iets van zeg, dan is het antwoord: "Ja, Evelien, wij zijn een commercieel bedrijf!" Goed gebruld, leeuw! Laat je werknemers zichzelf maar afbeulen. Als ze in de WAO komen, ben je gelijk van ze af! Trouwens, sinds wanneer sluit commercie coulantie uit? In het Engels is het zelfs allebei hetzelfde woord: "Businesslike" Dat wordt nog lastig te vertalen...
2004-09-05
Onderwijs
Zondag probeerde ik te herstellen van het 'avondje uit' op zaterdag, maar we hadden wel een logé meegenomen van de T&T-avond. Eigenlijk een beetje te druk voor mij, maar toch ook wel weer leuk. Zhij is een goede vriend(in) van ons, waar we echt heel goed mee kunnen praten. En daar heeft zhij behoefte aan, want het leven is niet gemakkelijk voor hem/haar. Julia is een geweldenaar in het praten met mensen-met-problemen en ik moet dan zo verstandig zijn om mezelf terug te trekken en mijn eigen dingen te doen. En dat lukt me steeds beter, gelukkig.
Maar zhij had ook vragen over computers en die moet ik natuurlijk beantwoorden. Het zit zo: Zhij werkt in het onderwijs en sinds kort bij een heel interessante basisschool. Op die school is de basis niet het leerprograma, dat kinderen door de strot gewrongen moet worden, maar de basis zijn de kinderen zelf! Ja, dat is een idee, waar je even aan moet wennen, maar het werkt ontzettend goed. Vooral voor kinderen, die van het begin af aan in deze onderwijsvorm meedoen. De kinderen krijgen daar alle vrijheid. Ze spelen. En als ze iets willen leren, dat staan de onderwijzers klaar, om ze daarbij te helpen.
Zelf heb ik ook die ervaring: Je leert dingen pas echt goed op het moment dat je ze graag wilt weten. Ik had op school altijd grote moeite met talen. Al die stomme woordjes uit je hoofd leren! Waarom? Om een goed cijfer te halen bij de eerstvolgende overhoring? Bah! Dat interesseerde me geen fluit!
Maar als ik een verhaal aan het lezen ben in een vreemde taal en ik weet de betekenis van een woord niet, dan snap ik het verhaal niet! Kijk, op dat moment wil ik iets weten! Dan zoek ik het op in een woordenboek en ik vergeet het nooit meer! Omdat het belangrijk voor me was. Zo werkt die vorm van onderwijs. Dat vind ik echt geweldig!
Maar vandaag was ik de leraar. Zhij had me gevraagd om te helpen, omdat er twee leerlingen in de klas waren, die iets wilden weten over computers. De ene leek vooral geïnteresseerd in de hardware en de andere in de software. Dus om te beginnen hebben we gepraat over Visual Basic. "Dat is toch gratis te downloaden?" vroeg zhij. Nou, niet dat ik weet! We vonden het bij microsoft.com, maar dan wel voor de prijs van $109.
Er is wel een oplossing, want je hebt ook 'Visual Basic for Applications'. En dat zit in al je office-programma's. In Word, in Excel, in Powerpoint enzovoort. En daar kun je hele leuke dingen mee programmeren. Veel van de dingen, die heel vroeger konden met GWBASIC, kunnen gewoon nog steeds met Visual Basic for Applications. Dus ik heb wat gedemonstreerd en mijn oude boek over GWBASIC aan hem/haar uitgeleend.
En dan die andere leerling, die meer in de hardware geïteresseerd is. Hoe kunnen we die helpen? Gelukkig had ik nog een geweldig stripboek in de kast staan: "Evert en de gestripte computer", dat ik ooit van een hele goede vriend gekregen heb. Ook dat boek heb ik uitgeleend, hoewel het een enorme emotionele waarde voor me heeft. Het gaat precies over het juiste onderwerp en het richt zich precies op de juiste leeftijdsgroep. [Nu ik erover schrijf raak ik weer geëmotioneerd. Dit was zo'n persoonlijk geschenk voor Evert, dat was echt heel lief. En juist nu Evert 'dood' is, en 'vervangen' door Evelien, raakt het me nog dieper...]
Maar intussen zat ik op mijn praatstoel. We hebben een hele tijd gepraat over logische poorten en optel-circuits. Een 'adder' telt twee bits bij elkaar op en bestaat uit een 'exclusive OR'-poort en een 'AND'-poort. Een 'full adder' bestaat uit twee 'adders' en één 'OR'-poort. En hoe zijn die poorten dan opgebouwd? Uit transistoren! En hoe werken die dan weer? En elektronenbuizen? En hoe zijn die uitgevonden? Dit is dus precies de onderwijsvorm waar het om gaat: Ik leer iemand iets, omdat zhij het graag wil weten. Echt geweldig!
Zhij zei me dat ik altijd nog in het onderwijs terecht zou kunnen, als ik de software engineering helemaal zat was. En dat weet ik. Maar misschien kan ik die twee dingen wel ooit combineren, dat zou helemaal mooi zijn...
Maar zhij had ook vragen over computers en die moet ik natuurlijk beantwoorden. Het zit zo: Zhij werkt in het onderwijs en sinds kort bij een heel interessante basisschool. Op die school is de basis niet het leerprograma, dat kinderen door de strot gewrongen moet worden, maar de basis zijn de kinderen zelf! Ja, dat is een idee, waar je even aan moet wennen, maar het werkt ontzettend goed. Vooral voor kinderen, die van het begin af aan in deze onderwijsvorm meedoen. De kinderen krijgen daar alle vrijheid. Ze spelen. En als ze iets willen leren, dat staan de onderwijzers klaar, om ze daarbij te helpen.
Zelf heb ik ook die ervaring: Je leert dingen pas echt goed op het moment dat je ze graag wilt weten. Ik had op school altijd grote moeite met talen. Al die stomme woordjes uit je hoofd leren! Waarom? Om een goed cijfer te halen bij de eerstvolgende overhoring? Bah! Dat interesseerde me geen fluit!
Maar als ik een verhaal aan het lezen ben in een vreemde taal en ik weet de betekenis van een woord niet, dan snap ik het verhaal niet! Kijk, op dat moment wil ik iets weten! Dan zoek ik het op in een woordenboek en ik vergeet het nooit meer! Omdat het belangrijk voor me was. Zo werkt die vorm van onderwijs. Dat vind ik echt geweldig!
Maar vandaag was ik de leraar. Zhij had me gevraagd om te helpen, omdat er twee leerlingen in de klas waren, die iets wilden weten over computers. De ene leek vooral geïnteresseerd in de hardware en de andere in de software. Dus om te beginnen hebben we gepraat over Visual Basic. "Dat is toch gratis te downloaden?" vroeg zhij. Nou, niet dat ik weet! We vonden het bij microsoft.com, maar dan wel voor de prijs van $109.
Er is wel een oplossing, want je hebt ook 'Visual Basic for Applications'. En dat zit in al je office-programma's. In Word, in Excel, in Powerpoint enzovoort. En daar kun je hele leuke dingen mee programmeren. Veel van de dingen, die heel vroeger konden met GWBASIC, kunnen gewoon nog steeds met Visual Basic for Applications. Dus ik heb wat gedemonstreerd en mijn oude boek over GWBASIC aan hem/haar uitgeleend.
En dan die andere leerling, die meer in de hardware geïteresseerd is. Hoe kunnen we die helpen? Gelukkig had ik nog een geweldig stripboek in de kast staan: "Evert en de gestripte computer", dat ik ooit van een hele goede vriend gekregen heb. Ook dat boek heb ik uitgeleend, hoewel het een enorme emotionele waarde voor me heeft. Het gaat precies over het juiste onderwerp en het richt zich precies op de juiste leeftijdsgroep. [Nu ik erover schrijf raak ik weer geëmotioneerd. Dit was zo'n persoonlijk geschenk voor Evert, dat was echt heel lief. En juist nu Evert 'dood' is, en 'vervangen' door Evelien, raakt het me nog dieper...]
Maar intussen zat ik op mijn praatstoel. We hebben een hele tijd gepraat over logische poorten en optel-circuits. Een 'adder' telt twee bits bij elkaar op en bestaat uit een 'exclusive OR'-poort en een 'AND'-poort. Een 'full adder' bestaat uit twee 'adders' en één 'OR'-poort. En hoe zijn die poorten dan opgebouwd? Uit transistoren! En hoe werken die dan weer? En elektronenbuizen? En hoe zijn die uitgevonden? Dit is dus precies de onderwijsvorm waar het om gaat: Ik leer iemand iets, omdat zhij het graag wil weten. Echt geweldig!
Zhij zei me dat ik altijd nog in het onderwijs terecht zou kunnen, als ik de software engineering helemaal zat was. En dat weet ik. Maar misschien kan ik die twee dingen wel ooit combineren, dat zou helemaal mooi zijn...
2004-09-04
Saai
Zoals elke maand (zie ook augustus, juli, juni, mei en april) was het weer T&T-avond, maar dat was deze maand geen onverdeeld genoegen. Het is al een paar maanden erg rustig. Dat zal wel met de vakanties te maken hebben, maar die moeten nu toch een keer afgelopen zijn?
Het zal voor een deel wel aan mezelf gelegen hebben, maar ik heb me van 9 tot 11 stierlijk verveeld. En van 11 tot 1 voelde ik me om onverklaarbare redenen ontzettend eenzaam, ik voelde me niet in staat om kontakt met iemand te maken. Die uren heb ik telkens en telkens weer op de klok gekeken, of het eindelijk nog niet tegen sluitingstijd liep. Het laatste uurtje, van 1 tot 2, had ik het opeens toch weer wel naar mijn zin.
Toen werd het zo gezellig, dat het dipje, waar ik blijkbaar in zat, doorbroken werd. Gelukkig maar, want ik begon er hard over te denken om volgende maand maar eens helemaal niet te komen...
Het zal voor een deel wel aan mezelf gelegen hebben, maar ik heb me van 9 tot 11 stierlijk verveeld. En van 11 tot 1 voelde ik me om onverklaarbare redenen ontzettend eenzaam, ik voelde me niet in staat om kontakt met iemand te maken. Die uren heb ik telkens en telkens weer op de klok gekeken, of het eindelijk nog niet tegen sluitingstijd liep. Het laatste uurtje, van 1 tot 2, had ik het opeens toch weer wel naar mijn zin.
Toen werd het zo gezellig, dat het dipje, waar ik blijkbaar in zat, doorbroken werd. Gelukkig maar, want ik begon er hard over te denken om volgende maand maar eens helemaal niet te komen...
Labels: TenT
2004-09-01
Verkocht!
Vandaag hebben we eindelijk het huis verkocht, waar ik twee jaar alleen gewoond heb. In dit huis heeft mijn overgang van leven als man naar leven als vrouw plaatsgevonden. Ik had me voorgenomen om vanaf de eerste dag in dit huis als vrouw te gaan leven, maar zo gemakkelijk was dat niet.
Ik had het nodig om een tijd alleen te wonen en rustig te experimenteren hoe ik me als vrouw kon gaan presenteren. Al met al duurde het dus een jaar, voordat ik echt full-time als vrouw leefde. Ik heb dus erg veel meegemaakt in dat huis en het heeft daarmee een enorme emotionele betekenis voor me gekregen.
Ik was er zo blij mee, toen ik het had gekocht! Mijn eigen huis, mijn plek onder de zon. En nooit eens iemand in de buurt, die me tegenhouden kon! Die vrijheid had ik nodig. En tijd...
Maar inmiddels wonen Julia en ik alweer een jaar samen. Dat gaat nu goed, nu er meer duidelijkheid is over hoe ik in elkaar zit en hoe ik wil leven. En dan wordt zo'n extra huis plotseling een blok aan je been. Het kost enorm veel geld. Twee hypotheken, twee keer onroerendgoedbelasting, twee keer waterschapsrechten, noem het maar op.
Dus nu zijn we blij dat we er van af zijn. Maar toch doet het ook wel een beetje pijn. Er liggen daar zoveel herinneringen van me.
We hebben het gevierd door, hoe kan het anders, uit eten te gaan. We hadden weer eens een nieuw restaurant uitgezocht, "Juffouw Tok", en dat bleek een uitstekende keuze. Ik fietste daar elke dag langs van mijn oude huis naar mijn werk en ik vond de naam zo leuk, dat ik er altijd nog eens wilde gaan eten.
Ze zijn gespecialiseerd in... Kip natuurlijk! "Kip Piri Piri" om precies te zijn. Dat is kip gemarineerd in een saus van Afrikaanse pepers en nog wat geheime ingrediënten, die gegrild wordt in een houtskooloven. Verder bestond ons menu uit een heerlijke, pittige uiensoep, een frisse rauwkostsalade, lekkere frietjes en een dessert van ijs met advocaat, slagroom, aardbeiensaus en chocolade.
De rode huiswijn is zacht en fruitig van smaak.
Zoals bekend mag je kip met je handjes eten en dat deden we dan ook, maar hoe krijg je je handjes dan weer schoon? Ook daarin was voorzien in de vorm van een vochtig doekje, dat keurig verpakt klaar lag bij het bestek.
Echt een aanrader!
© 1985-2006 E.G. Snel
