Dagboek

Ik schrijf de laatste dagen minder dan jullie van me gewend zijn. Ik heb een zware week achter de rug. Misschien ben ik wel te vroeg opnieuw begonnen met werken. Het werken viel me zwaar. De dagen leken onoverkomelijk lang.

Ook zaterdag was weer een hectische dag. Bijkomen van een week werken? Kom nou! Vandaag kwamen er twee straatmakers om onze voortuin te betegelen. Een goede vriend van me kwam even langs om me een nieuwe videorecorder te brengen, die we samen gekocht hebben. En een vriendin kwam langs om onze oude video op te halen, die we nu niet meer nodig hebben... Julia ging naar ons oude huis om familileden op te vangen, die de laatste spulletjes uit dat huis graag wilden hebben. En we gingen ook maar weer eens eten bij "De Leemer Hoef", dit keer met twee vriendinnen.

Het is allemaal een beetje te veel. Maar toch is er iets positiefs te merken: Ik voel de afgeopen week een soort rust in mijn lichaam. Het is moeilijk te beschrijven. Maar ik denk, dat het met de Androcur te maken heeft. Ik heb hier wel vaker geschreven over de opzwepende kracht, die Testosteron oop mannen schijnt te hebben. En nu voel ik die kracht verdwijnen! Is het echt waar, of is het iets dat ik mezelf wijsmaak? De tijd zal het leren...

---

Het afgelopen weekend hoefde ik niet meer overdag te gaan slapen, dus ik dacht: "Dan kan ik ook wel weer gaan werken..." Nou, dat viel nog niet mee hoor! Ik vraag me ook vaak af, waarom zo'n werkdag 8 uur moet duren. Denken de werkgevers nou echt, dat het aantal uren dat je werkt maatgevend is voor de hoeveelheid werk die je verzet?

Blijkbaar wel. Maar mijn eigen ervaring is anders. Een paar jaar geleden ben ik een half jaar ziek geweest (RSI) en daarna mocht ik weer voorzichtig beginnen met 6 uur per dag. Heerlijk was dat! Ik was gemotiveerd, ik hield voldoende tijd voor mezelf over en ik verzette misschien zelfs wel meer werk, dan ik in 8 uur zou doen...

---

Eindelijk een vinger!

En niet zo maar één het is echt een hartverwarmende reactie...

Ik heb maar even een verwijzing gemaakt, anders kan niemand hem vinden bij mijn dagboekstukje van 30 mei...

---

Vandaag heb ik voor het eerst Androcur geslikt. Ik had het spul al twee weken in huis, maar het leek me niet zo'n goed idee om daar aan te beginnen toen ik zo ziek was na mijn operatie.
Ik merk er nog niks van, hoor, maar het is dus een feit: Ik ben officieel aan de 'moontjes...

---

Een hele goede vriend van me vierde zijn verjaardag, maar helaas kon ik er niet bij zijn. Ik ben nog steeds niet de deur uit geweest. Gelukkig krijg ik wel frisse buitenlucht, want ik kan op de veranda achter ons huis zitten. Maar een rit met de auto? "Beter van niet..."

Julia is wel naar dat feestje geweest en ze heeft het erg naar haar zin gehad. Ze is ook behoorlijk lang gebleven. Ze heeft daar nog een ex-collega van me ontmoet.
Collega? Ja, het was zelfs meer dan dat. Ik was destijds de projectleider in een project en hij was één van de medewerkers. Zo zie je maar: Ik ben ook wel eens ooit iemand's 'baas' geweest! Dat zie ik nu niet meer zo gemakkelijk gebeuren...

Maar toen was ik zelf ook heel anders, althans zo leek het. Ik ging elke dag in een keurig pak naar mijn werk en ik droeg een stropdas. Kijk, dan krijg je verantwoordelijk werk. Je kennis en ervaring doet er niet zoveel toe, als je er maar 'professioneel' uit ziet. Zo zit onze wereld in elkaar...

Het bracht een hoop herinneringen bij me naar boven. De periode waar ik het nu over heb zal 1996/1997 geweest zijn. Ik reed rond in een chique lease-auto en sliep op door-de-weekse nachten in een hotel. Allemaal betaald door de baas. In die tijd deed ik echt mijn best om een Echte Meneer te zijn/worden. Ik ging in het zwembad van het hotel ook elke dag 1500 meter zwemmen om sterker en mannelijker te worden.

Natuurlijk leefde ik met een leugen. Dat kan ik heel goed. Ik ben niet voor niks toneelspeler! Maar dit leven maakte me niet gelukkig. Misschien was het zelfs wel gedeeltelijk een reactie op al dat 'gemeneer' om me heen, dat ik juist in die tijd begon, in de veilige privacy van mijn hotelkamer, om steeds vaker vrouwenkleding te dragen...

---

Na mijn terugkeer uit het ziekenhuis heeft het nog dagen geduurd, voordat ik de PC weer heb aangezet. En dat terwijl ik zoveel te vertellen had. Gelukkig kon ik de dagboekstukjes achteraf bij de juiste datum zetten, zodat het er toch uit ziet als een verslag van dag tot dag.

Het valt me echt tegen hoe langzaam ik genees. Na die eerste middag ben ik niet meer flauwgevallen, maar ik moet me wel erg rustig houden om te voorkomen, dat het opnieuw gebeurt. Bovendien had ik bij mijn val op de rand van de badkuip mijn been nogal ernstig bezeerd, dus ik liep dagenlang ook nog moeilijk...

---

Als je in het ziekenhuis ligt, ben je gedwongen om niet te roken.
Dus als je er weer uit komt, ben je in feite al afgekickt!
Dan zijn er twee mogelijkheden:

• Weer beginnen
  
• Niet opnieuw beginnen
  

Hmm...

Laten we eerlijk zijn: We weten allemaal dat roken slecht is. Bovendien is de combinatie van roken en oestrogeengebruik buitengewoon slecht. Het was allang duidelijk dat ik een keer zou moeten stoppen. Maar wanneer dan?
"Vandaag nog niet", dacht ik dan altijd. Heel begrijpelijk.

Maar nu gaat het om een andere keuze! Beginnen met roken?
"Beter van niet!"
Nee toch???
Nou dan!!!

Ik heb nog even wat stoppen-met-roken websites geraadpleegd (die ik tot nu toe meed als de pest) voor wat extra-motivatie. En wat ik vond is het volgende:
"Je moet een knop omzetten. Zeg niet: 'Ik mag niet meer roken, ik raak iets fijns kwijt', maar zeg: 'Ik hoef niet meer te roken, ik ben van iets naars verlost'..."

---

Deze foto (die ik twee weken geleden genomen heb vanuit mijn dakraampje) geeft heel goed het gevoel weer van het vertrek uit het ziekenhuis. Ik voelde me "On Top Of The World", om nog maar een songtekst aan te halen...

En ik dacht ook, dat ik meteen de hele wereld aan kon en dat ik geheel hersteld was. Nou, dat bleek niet echt het geval. Het overviel me toen ik thuis op het toilet zat. Ik ben gewoon flauwgevallen! Ik vond mezelf terug op de vloer van de badkamer. Ik wilde opstaan, maar ik viel weer flauw, dit keer half in de badkuip (waar gelukkig geen water in stond)! Even later wist ik de overloop te bereiken , maar ik viel voor de derde keer. Julia vond me daar, badend in het zweet.

Volgens mij waren ze in het ziekenhuis iets vergeten te vertellen over bedrust enzo...

---

Ja, de operatie is goed verlopen.

Ik kreeg een plaatsje op een zaal met, toevallig, alleen vrouwen. Die beide andere dames waren er trouwens een stuk slechter aan toe dan ik. De ene kreeg een bypass-operatie en de andere werd geopereerd vanwege kanker. Het vierde bed in de zaal was nog niet bezet.
Bij de opname werd me gevraagd, hoe ik aangesproken wilde worden, dus het was 'mevrouw' voor en 'mevrouw' na. Erg fijn!
Binnen een uur was ik aan de beurt om naar de operatiekamer gereden te worden. Maar eerst moest ik me helemaal uitkleden en ik kreeg een speciaal operatiehemd aan. En daar ging ik! Het was net als in de film. Boven je zie je de plafonds en TL-buizen voorbij schuiven. Aan het hoofdeind en aan het voeteneind van je bed loopt een zuster gezellig over koetjes en kalfjes te praten. Julia mocht meelopen tot aan de ingang van de operatieruimtes, zeg maar de 'cleanroom' en dat deed ze ook!
Cleanrooms ken ik en deze operatieruimtes waren net zo iets. Hoofdkapjes, mondkapjes, speciale jassen... Ik kreeg zelf ook een hoofdkapje opgezet. En het naarste is het inbrengen van de infuusnaald. Daarna ging het rechtstreeks de eigenlijke operatiekamer binnen.
Jammer dat ik net toen ik operatiekamer binnengereden werd nog een keer moest hoesten, want in deze cleanrooms zijn ze niet bang voor stof, zoals ik gewend ben, maar vooral voor bacteriën...
De anestesist schudde me de hand, liep om naar mijn linkerarm en spoot er een goedje in, dat me binnen twee seconden uitschakelde...

Je komt dan bij in de 'uitslaapkamer' en daar heb ik een hele tijd gelegen, omdat mijn gegevens niet uit de printer wilden komen... Een printer in een cleanroom? Nou, dat zou in een cleanroom in chip-industrie niet kunnen! Oplosmiddelen in de inkt, stof van het papier... Maar bacteriën komen niet uit een printer, dat is waar...

En daarna terug naar de zaal. Ik voelde me die dag heel veilig en volkomen op mijn gemak. Overal medisch personeel om me op te vangen bij het kleinste teken van onraad. Julia op het bezoekuur 's middags, mijn zus en zwager op het avondbezoekuur, een TV en een telefoon onder handbereik. Heerlijk!

Maar de nacht was zwaar. Natuurlijk kon ik niet slapen. Ik had bijna de hele dag geslapen! Natuurlijk kon ik niet roken. In het hele ziekenhuis wordt niet gerookt. Natuurlijk moest mijn TV en mijn licht uit. Je wilt immers de andere patiënten niet storen?
Dus daar lag ik. Klaarwakker, zonder afleiding, behalve dan de ellende van de patiënten om me heen. De andere dames op mijn zaal hadden het ook moeilijk. En aan de overkant van de gang was het nog erger, dat kon je duidelijk horen. Dat was geen pretje.

De volgende ochtend werd ik kort onderzocht door een arts en die zei, dat ik al ontslagen kon worden. Geweldig! Ik wilde echt zo snel mogelijk daar weg! Maar het duurde nog een hele tijd voordat dat administratief in orde was. Ik had meteen Julia gebeld met het goede nieuws, dus zij belde weer het ziekenhuis om te horen hoe laat ze me kon ophalen. Oeps! Iets te snel. De hoofdzuster wist nog helemaal niet, wat de arts tegen mij gezegd had...

Ik moest dus nog even blijven en zo zag ik de patiënt voor het vierde bed ook nog arriveren. "Ja, U komt op een zaal met alleen vrouwen", vertelde de arts haar geruststellend. De man, die met haar meegekomen was om haar weg te brengen heeft behoorlijk wantrouwend mijn kant opgekeken, want volgens mij geloofde hij niet, dat er op deze zaal alleen maar dames lagen... Het zei zo. Als hij het niet begrijpt, bewondert hij het maar. Ik was gelukkig sowieso snel weg...

---

Morgen word ik geopereerd. Nee, het is niet wat je denkt! Dit is een operatie. De operatie is voorlopig nog toekomstmuziek.

De artsen hebben verschillende pogingen gedaan om mijn aambeien op een meer zachtzinnige manier te behandelen. Ze gebruiken kleine rubber ringetjes, die om de basis van een aambei heen gelegd worden. Doordat de bloedtoevoer dan stopt, sterft hij af en verdwijnt binnen twee weken. In elk geval heb ik met al die behandelingen alvast de nodige ervaring met de gynecologische houding gekregen, voordat ik officiëel vrouw ben ;-)

Meestal is deze behandelwijze voldoende, maar bij mij lukt het zo niet. Dus nu gaan ze iets anders proberen. Er wordt een hele ring tussen mijn darm uit gehaald. Dat gaan ze doen met een apparaat dat ze een 'stapler' noemen, omdat het gebruik maakt van nietjes, om de twee stukken darm weer aan elkaar vast te maken.

Het is geen prettig vooruitzicht! Gelukkig gebeurt dat onder volledige narcose, dus ik hoeft het niet allemaal mee te beleven. Laten we het maar beschouwen als een 'generale repetitie' voor de 'echte' operatie.

Ik maakte me ook zorgen over de vraag op welke zaal ik straks zou komen te liggen. Ik heb wel een 'V' op mijn ponsplaatje staan, ook in dit ziekenhuis (deze 'V' had ik zelfs al eerder dan de 'V' die ik heb gekregen van het Genderteam in Amsterdam), maar ik was wel bang, dat de andere vrouwen me als een indringer zouden beschouwen, als ik op een vrouwenzaal zou komen te liggen. En als ik op een mannenzaal geplaatst zou worden, zou ik me daar helemaal niet thuisvoelen.

Gelukkig blijkt dit ziekenhuis vrijwel alleen maar gemengde zalen te hebben, dus dat zal geen enkel probleem zijn!

---

Er is een reactie gekomen op mijn verhaal over Fiesta del Sol. En nog wel van LeoNARdus zelf! Ik heb de feiten niet helemaal correct weergegeven, dus ik laat hem graag even persoonlijk aan het woord:
"Al surfend op google kwam ik op jouw site terecht en ik wilde graag een correctie doorgeven. Het heeft te maken met jouw bezoek aan het Fiesta del Sol.
De holbewoner die je tegen kwam is een van de creaties van "Gentle Mental" en de besnorde politieagent met zwaailicht op de pet is een van mijn creaties/typetjes en ik ben Leo Thijssen, LeoNARdus Entertainment.
Andere creaties van mij zijn de door Fiesta gebruikte afbeelding van de NAR, Butler James, Leipe Leo, de zakenman uit de Haagse Bordeauxrode branche, Nico Nul, de klungelige nerd, Lakei Lievervrij e.v.a. Kijk anders zelf maar op http://www.leo-nardus.com/
Zou je deze info willen veranderen op je site?"

Ja, dat ga ik doen. Ik zal die pagina repareren, zodat er geen feitelijke onjuistheden meer in zitten...

---

De eerste zaterdag van de maand is in Eindhoven T&T-avond. Dit keer hoefde ik niet achter de bar en ik hoefde ook geen laserbehandeling te ondergaan. En ik had zelfs niet zoveel zin om te gaan! Elke maand weer daar naartoe? Je wilt ook wel eens rustig thuis blijven! Maar dat heb ik niet gedaan. En ik kreeg er ook geen spijt van. Ik heb vanavond weer een nieuwe vriend(in) leren kennen.
Zhij is nog niet zo lang geleden tot de ontdekking gekomen dat de gewone hokjes 'man' en 'vrouw' te beperkend zijn om alle mensen te plaatsen. Maar gelukkig zit zhij niet als een zielig hoopje mens bij de pakken neer. Welnee! Zhij heeft een eigen leven en was zaterdag nog actief als straatmuzikant in Eindhoven.

Muzikant? Met welk instrument dan?
Met een draailier!
Wat is dat???
Goeie vraag! Een draailier is een middeleeuws instrument. Het lijkt niet op de instrumenten, die we vandaag de dag kennen. Misschien lijkt het geluid nog wel het meeste op een doedelzak, maar een doedelzak is een blaasinstrument en een draailier is een snaarinstrument.
Het ziet er een klein beetje uit als een viool, maar er zit geen strijkstok bij. In een draailier worden de snaren in beweging gebracht door een schijf die ronddraait. Zo krijg je dat karakteristieke geluid, dat veel mensen omschijven als 'gejengel', maar dat de echte liefhebbers meteen weten te herkennen en te waarderen. Een ander verschil is, dat je niet met de hand de lengte van de snaren hoeft te beperken, dat gaat door middel van toetsen.

Ik hoor dus tot de 'liefhebbers'. Ik vind muziek van een draailier echt heel mooi. Een voorbeeld van een Nederlandse groep, die de draailier gebruikt is Pekel. Je kunt de draailier (en het mondorgel) bijvoorbeeld heel mooi horen in "Jan Mijne Man" en in "Cupidootje"... [Helaas blijkt dat deze links niet meer werken. Op de site van Pekel kun je nog wel voorbeelden van hun muziek horen.]

Ik ben dol op muziek. Ook de theorie die er achter zit. Ook hoe je instrumenten bouwt en hoe die werken. Jammer genoeg kan ik zelf geen muziek maken. Niet zonder de hulp van een MIDI-sequencer in elk geval.

Maar het is geweldig interessant om met muzikanten en instrumentenbouwers te praten. Zo'n mogelijkheid werd me dus vanavond zomaar in de schoot geworpen!

Iemand heeft me gewezen op een site met MP3tjes van draailierdeuntjes:

http://www.midcoast.com/~beechhil/vielle/sounds.html

In de stukjes "short sample" en vooral "The dining table" hoor je waarom de
draailier ook wel eens de middeleeuwse synthesizer genoemd wordt. In deze
stukjes hoor je één enkele draailier.


(Eerdere T&T-avonden: juli, juni, mei en april).

Labels: TenT

---

Ik kon zelf al moeilijk geloven dat ik 'groen licht' had, maar iedereen om me heen geloofde het wel. Nee hoor! De vergadering van het Genderteam heeft een uitspraak gedaan en de uitslag is 'oranje licht'. Dat houdt precies in, wat ik destijds had omschreven: Ik krijg Androcur, maar voorlopig nog geen Oestrogeen.

De resultaten van mijn bloed- en urineonderzoek waren binnen en die zagen er goed uit: Geen vreemde ziektes, keurig cholesterolgehalte, normale hormoonspiegels (voor een man), leverfunctie in orde. Geen problemen! Dus er zijn geen belemmeringen om met de behandeling te beginnen. Ik heb dan ook mijn receptje meegekregen...

We waren blij met dit resultaat en we hadden dan ook zin om eens iets leuks te doen. Ik probeerde Rudy zo ver te krijgen, dat hij een touristische route voor onze terugreis zou uitstippelen, door hem te vragen om een 'route zonder snelwegen'. Maar dat kon hij niet. Na enig nadenken zei hij: "Route zonder snelwegen niet mogelijk!"
Wat flauw! Dat begrijp ik ook wel! Er zijn maar een paar bruggen over de grote rivieren en daar lopen snelwegen overheen. Maar hij had de hoeveelheid snelweg dan toch kunnen beperken tot een minimum?

Dan niet! Dan doen we het zelf! Dus ik heb gewoon de afslag Abcoude genomen en ik ben naar het Zuiden gaan rijden. Zo reden we via Baambrugge richting Vinkeveen. Een heel leuk weggetje. Het is zó smal, dat ik twee keer een stuk achteruit moest, om een tegenligger te laten passeren. Langs die weg zie je boerderijen, luxe villa's, oude schuurtjes en ook nog een paar lege kavels, dus als iemand op zoek is...

We gingen door een superklein tunneltje met een verkeerslicht (ook in de tunnel was geen ruimte voor tegenliggers, vandaar dat licht) en toen waren we in Vinkeveen. Daar werden de villa's nog luxer en waren de lege kavels op. Zo nu en dan ving je tussen de huizen door een glimpje van de Vinkeveense Plassen op. En toen leek het even, of we alleen nog terug de snelweg op konden...

Nee! Je hebt ook nog de N201 richting Hilversum. Het is wel een stukje om, maar het is tenminste geen snelweg. Ik had die weg in 1990 wel eens gereden en toen vond ik de omgeving erg mooi. Dat was nog steeds zo. Aan de rechterkant heb je uitzicht op de Loosdrechtse Plassen en links van de weg loopt het Hilversums Kanaal.

Vanuit Hilversum wilde ik weer naar het Zuiden, maar daar is blijkbaar een weg afgesloten, want we liepen telkens vast op een bord "verboden in te rijden". Ik werd er behoorlijk zenuwachtig van en zodoende ging ik nog net over een stoeprandje met mijn rechter voorwiel, toen ik rechtsaf wilde slaan. Auw! Dat was niet de bedoeling. Maar gelukkig zat het wiel er nog aan.

Nou, als Evelien er niet uit komt, dan zetten we Rudy toch maar weer aan. Maar wat denk je? Rudy wilde precies dezelfde straten in als ik! Het lag niet aan mijn richtinggevoel! Dan toch maar een richting via de snelweg laten plannen. Die wist Rudy wel: Gewoon aansluiten bij de file. Heel Hilversum was een verkeerschaos. Dat had vast ook met die afgesloten weg te maken...

En toen gebeurde het ergste: Rudy hield ermee op! In plaats van aanwijzingen kwam er een vreselijk harde ruis uit de speakers. We zijn gauw langs de kant gaan staan en ik, ja ik :-(, heb de motorkap opengemaakt. Was de GPS-antenne misschien losgeraakt? Ik kon het hele ding niet vinden! Ik zag wel een stekker die los zat. En toen riep Julia opeens: "Hij doet het weer!" Ik had nog niks aangeraakt, hoor! En inderdaad. Rudy werkte weer, alsof er niks aan de hand was. Maar die losse stekker dan? Misschien was die wel losgeschoten, toen ik dat stoepje raakte, maar we hadden er nog geen last van gehad. Ik heb hem maar weer vast gestoken en we zijn verder gegaan...

Toch weer snelweg dus. We zijn eerst even gestopt bij het AC-Restaurant "De Kroon" bij Nieuwegein. We wilden graag iets hartigs, maar dat was daar niet te krijgen, behalve dan een complete maaltijd. Dan maar weer een witbiertje genomen...

Ook een biertje vult je maag, dus we konden weer even verder. Desnoods naar huis, maar we wilden wel ergens uit eten, eigenlijk. Ja... Daar was een restaurant, waar Julia me laatst over vertelde... Vlak bij ons eigen huis, op drie kilometer afstand om precies te zijn...

"De Leemer Hoef" is een kindvriendelijk restaurant. Het is dan ook een ideale eetgelegenheid voor gezinnen met kinderen. Er wordt van alles voor de kleintjes gedaan, terwijl de volwassenen in alle rust kunnen genieten van de heerlijke gerechten. Wij kwamen alleen voor dat laatste en we werden niet teleurgesteld. Julia had een verrassingsmenu van drie gangen besteld en ik had een salade als voorgerecht en een tournedos als hoofdgerecht gekozen.
Julia kreeg parelhoen met cranberrysaus als voorgerecht en een heerlijke vis, die ze nog niet kende als hoofdgerecht. De lekkerste vis, die ze ooit had gegeten, zei ze! En ook mijn salade was erg lekker, met krulsla, pijnboompitten, krullen van 'Old Amsterdam'-kaas en wat niet al. Mijn tournedos was 'medium' en dat klinkt heel saai, maar de Fransen zeggen dat ook veel mooier: Hij was "A point.", dat wil zeggen: Precies goed! Niet 'doorbakken', want hij was nog rood in het midden en ook niet 'rood', want er kwam geen bloed uit. Precies zoals hij op zijn lekkerst is. Ik had ook een goed mes, dus ik kon er mooie, dunne plakjes vanaf snijden, waaraan je extra goed kon zien, hoe mooi hij gebakken was.
En toen had ik wel genoeg, maar Julia wilde een drie gangen verrassingsmenu, dus ze moest ook nog een toetje opeten. Ik heb er een paar hapjes van geproefd en het was echt heerlijk pistache-ijs in een verrukkelijke saus. Maar ik was blij, dat ik niet meer hoefde te eten...

Zoek je dus een kindvriendelijk restaurant met een goede keuken, denk dan aan "De Leemer Hoef"...

---

Alles is geregeld, ja toch? Natuurlijk. alleen nog even wat formaliteiten. We zijn de hele avond bezig geweest om formulieren in te vullen! Met ons tweeën! Dat is in totaal toch mooi zes uur onbetaald werk, doordat ik ongevraagd van werkgever moet wisselen.

---

Laat ik het maar toegeven: Ik ben verslaafd aan PSP. Wat is dat? Een nieuwe drug die jullie nog niet kennen? Nee hoor! PSP is het 'Personal Software Process'. Dat is een manier om sneller en beter software te maken en daarbij ook nog eens een betere kwaliteit te leveren.

Software maken is mijn vak. Ik ben altijd geïnteresseerd in manieren om mijn vak beter uit te oefenen. En zo ontdekte ik in de zomer van 1997 het Personal Software Process van Watts S. Humphrey. Eén van de leuke dingen van het PSP is dat je als individuele software-ontwikkelaar kunt werken aan het verbeteren van je manier van werken, zonder dat daar het hele bedrijf aan mee hoeft te doen.

PSP gaat over twee hoofdzaken: Planning & Tracking en Kwaliteit. Die twee zaken worden ook min of meer op de zelfde manier aangepakt: Van te voren maak je een schatting, tijdens het werk leg je gegevens vast en na afloop maak je een overzicht en je denkt na over de manier waarop je deze klus gedaan hebt.

Het is dus belangrijk om gedetailleerde gegevens te verzamelen over je werk. Die kun je gebruiken om in de toekomst betere voorspellingen te doen. En het is belangrijk om uit de vastgelegde gegevens iets te leren en je manier van werken daarmee aan te passen.

Goed idee! Ik werd erg enthousiast van het lezen van het boek van meneer Humphrey. Dus al voordat ik het boek uit had, begon ik gegevens te verzamelen over mijn manier van werken. Maar dat is een heel werk! Ik was 's avonds na het werk vaak nog twintig minuten bezig om de gegevens, die ik in de loop van de dag had opgeschreven in de computer in te voeren. Er moest een betere manier zijn om dit te doen!

Dus ik heb een programmaatje in 'Visual Basic for Applications' geschreven dat dat werk gemakkelijker maakt. Het is gewoon een Excel-sheet, waarin je op een knopje kunt klikken als je aan een nieuwe taak begint. Als je dat consequent doet, bouw je een hele database op van gegevens over wat je hebt gedaan en hoeveel tijd dat kostte.

Op 30 april 1998 had ik dat werkend en vanaf dat moment heb ik eigenlijk continu, dag en nacht, werk of vakantie, zomer of winter, van alles vastgelegd! Dat is niet normaal, dat mag best een verslaving heten...

Maar het afgelopen weekend ben ik overgegaan naar mijn nieuwe werkgever. Zondag was het 1 augustus, dus ik vreesde al een beetje dat mijn laptop-van-de-zaak, waarop ik dat bijhoud, er zondagochtend om 0:00 uur mee zou ophouden, maar het was zelfs nog erger! Vrijdagmiddag had ik zelfs al problemen met UITloggen. En het hele weekend was de laptop dood! Lekker is dat! Ik kon geen gegevens vastleggen. En ik kreeg echt ontwenningsverschijnselen. Ik liep onrustig rond, had nergens zin in, had zware hoofdpijn, sliep slecht. Nou,nou, nou,nou, nou,nou,nou...

Misschien moet ik met dat hele PSP ophouden. Of misschien moet ik er een pagina (of twintig) aan weiden op mijn website. Deze ervaring heeft me wel aan het denken gezet...

---