Dagboek

Via Chantal's weblog vond ik deze video. Dit programma is met Kerst uitgezonden door de IKON, maar toen heb ik dat helemaal niet in de gaten gehad.
Het gaat over de dochter van een transseksuele vrouw. Er wordt tegenwoordig steeds meer aandacht aan transseksualteit besteed in de media, maar zelden gebeurt dat op zo'n integere, ontroerende manier als in deze uitzending.

Erg mooi! Ik was ontroerd...

Een aanrader!

---

Vandaag regende het heftig.
"Fijn", dacht ik: "Dan komt onze regenton eindelijk vol te staan."
Nou, mooi niet! Toen ik thuiskwam bleek de hardhouten tuintegel helemaal versplinterd te zijn. De regenton was door het 'tafeltje' gezakt en al het water was eruit gelopen.
Ik was ook nog zo dom geweest, om het dakraam open te laten, dus nu is mijn hele bed doorweekt en er stonden grote plassen water op zolder.
Toe maar, het kan er allemaal nog wel bij!!!

---

Vandaag ben ik naar de VU in Amsterdam geweest voor alweer het vierde gesprek met mijn psycholoog. Ze begint er nu echt aan te werken om een beeld van mij te krijgen. Er is natuurlijk zoveel te vertellen. Ik ben gisteren begonnen bij een van mijn vroegste herinneringen. Ik was een jaar of drie en ik was aan het sleetje rijden. Maar ik had hoofdpijn en ik had last van het felle zonlicht op de witte sneeuw.
Ja, hoofdpijn van de spanning, zo'n klein kind! Ik heb die hoofdpijnen nog steeds.
Maar ik was liever met duidelijke bewijzen aan komen dragen, dat ik me als peuter al een meisje voelde. Nou, zulke bewijzen heb ik niet. Ik had in die tijd nog geen flauw idee. Moet ik dan gaan jokken en het standaard-verhaal van een transseksueel gaan vertellen? Ik dacht het niet! Ik wil, dat dit op een eerlijke manier helemaal uitgezocht wordt. Mocht de VU me dan afwijzen, dan zien we wel weer verder, maar eerlijk gezegd verwacht ik helemaal niet, dat ze dat zullen doen. Ik voel daar steeds een heel positieve sfeer en ik heb vanaf het allereerste bezoek (de eerste intake, bij Professor Goore(!) ) het gevoel, dat helemaal niemand daar aan mijn genderdysforie twijfelt.
Blijft alleen nog de vraag: Is een operatie voor mij de beste oplossing?

---

Nou, het beton is gestort hoor!

Ingrediënten: 21 kilo grind, 14 kilo zand, 7 kilo cement en water.
Bereiding: Doe alles in een grote bak en roer het goed.
Serveren: Dien het gerecht op in een kuil van 26x26x36 cm.
Garnering: De voet van de droogmolen.

Het was weer zo'n 'fijne' klus. Eerst moest ik het keurige plaveisel in onze achtertuin kapot maken op de plek waar onze droogmolen moet komen te staan. Toen moest er een gat van 26x26x36 cm gemaakt worden, waar dan het beton in moest. Maar ik moest wel iets dieper gaan, want het plaveisel moest er daarna weer overheen komen.
Ik had geen bak, die groot genoeg was, dus ik wilde het met emmertjes tegelijk proberen. En ook het roeren was een probleem. Veel te zwaar! Een mixer (nee, niet die uit de keuken!) kon ik wel gebruiken. Daar heb je van die handige 'gardes' voor, die je in de boormachine kunt zetten. Het werkte! De boormachine werd wel wat heet en hij begon ook vreemd te ruiken. Maar hij heeft toch een torsie-begrenzing? Die sloeg dan ook vaak aan. Maar daar moet hij tegen kunnen, toch?
Nou, het beton vloog alle kanten op, natuurlijk! Je moet ook altijd een diepe kom gebruiken als je gaat mixen! Dan maar alles in de kuil gegooid en ter plekke omgeroerd. Dat ging beter.
Dan nog de garnering. De voet moest natuurlijk precies op de juiste plek staan, precies op de juiste hoogte en volkomen waterpas! Maar het ding bleef drijven in het beton! Telkens als ik hem had goed gezet, begon hij langzaam omhoog te komen. Archimedes zei me, dat ik hem net zo zwaar moest maken als het gewicht van het beton, dat hij moest verplaatsen. Dus een stapeltje stenen er op en daar bovenop de waterpas.
Het is gelukt! Toen we vanmiddag thuis kwamen, stond de voet exact vertikaal, precies op de juiste hoogte, muurvast in het beton. Nog even het plaveisel gerepareerd. Oeffff, wat een weekend...

---

Vandaag was het een belangrijke dag. Niet alleen waren we vandaag 16 jaar getrouwd, maar ik had ook mijn derde afspraak bij het Genderteam bij de VU in Amsterdam.
Tot nu toe waren zulke afspraken steeds een beetje een anti-climax en vandaag was dat ook zo. Vandaag was ik uitgenodigd voor "Het Interview", zoals dat heet. Wat is dat? Het blijkt een standaardtest op psychische stoornissen te zijn, die bekend staat als "DSM IV". En daar horen dan vragen bij over depressies, manisch gedrag, drugmisbruik, fobieën en dergelijke...
Volgens mij bleek er uit, dat ik nog niet eens zo gek ben, als ik gedacht had. Ik heb wel een lange geschiedenis van depressies en overmatig gebruik van hasjisj en alcohol en ik drink nog steeds te veel. Maar ik heb dan ook mijn leven lang rondgelopen met een probleem, dat ik niet kon benoemen, zodat ik er ook niet aan kon werken. De laatste twee jaar, nu ik begonnen ben om iets met mijn genderdysforie te doen, gaat het juist steeds beter.
Daarna was het tijd om onze huwelijksdag te vieren, dus voordat we naar huis gingen, zijn we eerst nog even naar dat leuke restaurantje "Kiekerjan" (= "Vogelverschrikker") in Eindhoven gegaan en we hebben heerlijk gegeten!

---

Fiona Jameson heeft een hele mooie pagina over haar eerste stappen op de openbare weg.
En hoe zit dat dan bij mij? Tja, ik weet het niet. Ik ben vergeten wat precies de eerste keer was. Maar ik herken ontzettend veel in Fiona's verhaal...

---

Vandaag werd ik weer eens nageroepen. Ach, dat gebeurt zo vaak. Maar dit keer was het door een groepje meiden, dat komt niet zo vaak voor. Meestal zijn het groepen jongens van een jaar of twintig, die dat doen. Er is immers geen betere manier om je eigen mannelijkheid te bewijzen, dan te katten op iemand, die minder mannelijk is?
Maar meiden doen dat niet zo vaak. Deze waren dan in een groep en ze waren van de verkeerde leeftijd. Ja, dan doen ze het toch. Heel geëmancipeerd... :-(

---

Ik heb vandaag echt mannenwerk gedaan.
Er zat niks anders op, het moest een keer gebeuren.
We hebben achter in de tuin een regenton met onderaan een kraantje.
Als die ton op de grond staat, kun je er dus nooit je gieter onder krijgen om die te vullen.
Dus ik heb de ton op een 'tafeltje' gezet.
Ik heb vier paaltjes van een meter lang tot de helft in de grond geslagen en daar bovenop heb ik een vierkante, hardhouten tuintegel gelegd.
De regenpijp een halve meter ingekort, de ton op de 'tafel' gezet...
Klaar is Kees!

Maar hoe zit het nou met Marie?
Ik hou helemaal niet van dat grove werk. Dat ligt me niet.
We hadden een grote hamer gehuurd om die paaltjes de grond in te rammen.
Lastig werken met zo'n zwaar ding. Het voelde aan, alsof hij tien kilo woog.
Maar dat was niet zo. Ik heb hem op de weegschaal gezet en hij bleek 'maar' 4,5 kilo te wegen.
Ik vind dat soort gereedschap eng. Ik ben blij, dat het allemaal zonder ongelukken is gelukt.
Ik heb alleen één nagel gescheurd. Dat is gebeurd bij het sjouwen met een zak cement.
Ja, ik moet binnenkort beton gaan storten.
Maar dat wordt een ander verhaal...

---

Jaren geleden, toen ik mijn eerste stage deed (als elektromonteur op een scheepswerf), liet iemand een lamp vallen. Ik stapte naar voren, om hem op te vangen, maar de voorman hield me tegen.
"Dat moet je nooit doen", zei hij: "Laat die lamp maar fijn kapot vallen!"
"Maar dat is toch zonde", zei ik: "Kijk, nou is hij kapot!"
"Geeft niks, gooi hem maar in de afvalcontainer. Het zou voor de baas veel erger zijn, als jij gewond raakt, dan wanneer zo'n stomme lamp breekt."

Ik moest even aan dat idee wennen, maar hij had natuurlijk gelijk. Die lamp kostte misschien wel 100 gulden, maar als een werknemer 1 dag in de ziektewet zit, dan kost dat veel meer. Om nog maar te zwijgen van de gevolgen, als iemand invalide raakt door zo'n bedrijfsongeval.
"Dus denk er om", zei hij: "Als je ooit nog eens iets ziet vallen op het werk, doe dan een stap achteruit en laat het gaan!"

Het was een wijze les, maar misschien heb ik er niet eens genoeg van geleerd. Als je het niet zo letterlijk neemt, dan heb ik nog steeds de neiging om dingen op te vangen. Ik werd laatst weer aan dat voorval herinnerd. Inderdaad: Als er iets fout dreigt te gaan, dan heb ik de neiging om in te grijpen. Als er om een vrijwilliger gevraagd wordt en niemand heeft zin, of tijd, om de klus op zich te nemen, dan stap ik naar voren. Omdat het werk immers gedaan moet worden!

Maar misschien is dat ook niet verstandig. Misschien is dit zelfs wel slecht voor het bedrijf. Als alle problemen toch wel opgelost worden, dan komt nooit aan het licht, waar de fouten zitten. De managers leunen behaaglijk achterover. En ze geven de mensen de die klappen opvangen een slechte beoordeling, omdat ze niet efficient genoeg werken.

Zou dat het zijn?

---

Tjonge jonge, wat voel ik me rot vandaag! Nadat ik zaterdagavond een heftige laserbehandeling had gehad, ben ik zondag zo dom geweest om me iets te grondig te scheren. Nu zit mijn hele gezicht vol wondjes. Het liefste zou ik in bed kruipen en er niet meer uit komen, voordat het over is. Maar nee, dat zat er niet in, natuurlijk. Ik moest gewoon weer naar mijn werk. Afschuwelijk om de hele dag rond te moeten lopen daar, terwijl je weet dat je er niet uit ziet.

---

Gisteravond was het weer tijd voor de maandelijkse T&T-avond (T&T = Travestie en Transseksualiteit) in Eindhoven. Elke eerste zaterdag van de maand is er zo'n avond in een buurthuis in Eindhoven. Er is altijd een heel fijne sfeer. Voor veel mannen is zo'n avond de eerste gelegenheid om gekleed te zijn als vrouw in het gezelschap van andere mensen.
Er wordt in onze maatschappij zo onbegrijpelijk moeilijk gedaan over travestie, dat travestieten vaak vol zitten van angsten en schuldgevoelens en zich alleen in het diepste geheim durven omkleden. En dan mogen we in Nederland nog van geluk spreken, omdat dit een erg tolerant land is.
Zelf heb ik ook zulke angsten en schuldgevoelens gekend, toen ik nog niet 'uit de kast' gekomen was. Mijn eerste bezoek aan een T&T-avond was ook heel spannend voor me. Dat is inmiddels een paar jaar geleden, maar elke maand weer komen er nieuwe bezoekers, die er voor het eerst zijn. Ze kunnen zich daar veilig voelen en ontmoeten voor het eerst mensen, die met dezelfde problemen te maken hebben als zij. Wie niet als vrouw over straat durft, kan gewoon als man komen en zich in het buurthuis omkleden.
Voor mij is dat allemaal niet meer nodig, want ik leef allang full-time als vrouw, maar toch blijf ik er graag komen vanwege de sfeer en de gezelligheid en vanwege de vele vriendinnen, die ik daar elke maand weer tref.
Elke maand zijn er ook weer de dames van Medi Skin Care uit Volendam. Zij helpen ons door middel van laserlicht van onze baardgroei af. Dat is niet goedkoop, maar ze doen het op deze avonden voor een vriendenprijsje. Een behandeling bij een gewone huidtherapeut kost je al snel 250 Euro, maar hier kan het voor de helft van de prijs!
Natuurlijk hebben we het gehad over de plannen van de minister, om gezichtsontharing uit het ziekenfondspakket te schrappen. Die minister lijkt wel niet goed bij zijn verstand! Het lijkt me best leuk om eind mei, als het lekker weer is, een grote demonstratie van transseksuelen te houden. Dan gaan we allemaal in mooie, luchtige zomerjurkjes naar het Malieveld. Maar dan wel zonder make-up en ongeschoren, of desnoods met een aangeplakte snor en baard. Dan kan de minister eens zien, wat dit beleid voor gevolgen heeft!

Labels: TenT

---

Vandaag kwam ik op het werk in de gang een vrouw tegen, die ik een maand of twee geleden had leren kennen in de rookruimte. Zo'n rookruimte is een hele goede plaats om te netwerken! Hoe dan ook, ik had haar toen verteld, dat onze schoondochter op alle dag liep. Sindsdien had ik haar niet meer gezien.
En nu begroette ze me met:
"Hoi! En? Ben je al oma geworden?"
"Jazeker!"
"Gefeliciteerd!"
Kijk, zo'n klein moment doet je goed. Dan kun je een hoop andere dingen weer wat beter verdragen!

---