Dagboek

Het heeft erg lang geduurd, maar vandaag was het eindelijk zo ver: Tijd voor een bezoek aan mijn psycholoog en de endocrinoloog bij de VU. Het was echt hoog tijd, want mijn Androcur is bijna op. Maar wat zou er dit keer voor me in zitten? Alleen maar een herhalingsreceptje, of eindlijk echte oestrogeen? Ik begin dat geklooi met kruiden knap zat te worden, dat werkt echt te langzaam...

Vandaag ging alles echter verrassend snel. Hoewel we twintig minuten te vroeg waren, kon ik meteen bij de psycholoog terecht! We hadden een kort gesprekje. Natuurlijk moest ik vertellen hoe het met me ging onder invloed van Androcur. Nou, erg goed eigenlijk. Ik ben daar een stuk rustiger door geworden. En mijn libido is tot bijna nul gezakt. Heerlijk!

Toch vond ze me er bedrukt uitzien. Veel minder enthousiast dan bij onze eerdere afspraken. Tja, ik heb ook heel wat te doorstaan. Langzamerhand begin ik te begrijpen hoe het voelt om gediscrimineerd te worden, met name op het werk. Helaas kun je zulke gevoelens meestal niet omzetten in keiharde bewijzen, anders zouden de daders wel aangepakt kunnen worden...

Maar dat brengt me niet van mijn voornemens af! Ik wil nog steeds verder op de ingeslagen weg. Dus ik wil nu zo snel mogelijk oestrogeen. En... Dat ga ik krijgen ook! Op 2 december is de eerstvolgende vergadering van het Genderteam en dan krijg ik vrijwel zeker toestemming. Vandaag heb ik alweer 35 ml. bloed afgestaan voor onderzoeken en mijn eerstvolgende afspraak zal zijn met de endocrinoloog (die ik vandaag dus helemaal niet gezien heb) op 3 december! Dan kan ik meteen mijn recept voor oestrogeen meekrijgen.

Het licht springt van oranje op groen!



<< Home