English
Nederlands
2004-09-30
Voetbal
Wie had dit kunnen denken. Ik heb altijd een hekel aan voetbal gehad. En sinds ik als vrouw door het leven ga, moet ik er al helemaal niets van hebben. Veel van mijn collega's denken er trouwens net zo over. We zijn echt één van de weinige bedrijven waar in de lunchpauze niet over voetbal wordt gepraat.
Maar we hadden nog een afscheidscadeautje tegoed van onze voormalige werkgever. En zoals het zo vaak gaat, had deze gulle gever zich niet verplaatst in de gedachtenwereld van de mensen voor wie het cadeautje bedoeld was. Welnee, hij had gewoon iets gegeven dat hij zelf leuk vond. Kaartjes voor een voetbalwedstrijd!
Het is werkelijk niet te geloven dat iemand op dat idee gekomen is. Maar ja, ze waren eerder al op het idee gekomen om ons de laan uit te sturen, dus eigenlijk kun je van zulke mensen alles verwachten.
Ik bleef altijd op een veilige afstand van het stadion als er een wedstrijd gespeeld werd. Zo'n grote massa voetbalfans is niet precies het gezelschap waar je je als transseksuele vrouw makkelijk voelt. Maar nu zou ik dus zelfs naar binnen moeten!
Het voelde als een nieuwe aanslag op mijn persoonlijke normen en waarden. Maar ik wilde er wel bij zijn. Er zou nog een officiele afscheidsborrel in een sky-box op de wedstrijd volgen ook. Dus vooruit dan maar.
Natuurlijk kan ik zo'n evenement maar op één manier bezoeken: Als vrouw. Ik leef immers 24/7 als vrouw en dat zal ik hierdoor niet laten onderbreken! Sterker nog, ik wil de duidelijke boodschap uitstralen, dat ik me vrouw voel en dat ik als zodanig behandeld wil worden. Er zat dan ook weinig anders op, dan in een rok gekleed te gaan, hoewel ik van te voren wist, dat ik waarschijnlijk de enige vrouw in rok zou zijn in het hele stadion. Het zei zo.
Zie je me al lopen? Twaalf trappen op, omringd door mannelijke voetbalfans? Het moest toch gebeuren en zo is het ook gegaan. Natuurlijk zijn er hier en daar wel wat opmerkingen gemaakt. Wat verwacht je anders? Maar iedereen heeft me in mijn waarde gelaten. Niemand heeft opdringerig of vervelend gedaan. Mijn zelfvertrouwen heeft geen deuken opgelopen. In tegendeel!
Ik had wel geluk met mijn plaatsje in het stadion. De tribunes zijn enorm stijl en er zit voor die stoeltjes helemaal niks, dat je dekking biedt. Dus van onderaf kijk je recht onder de rok van dames, die zo dom geweest zijn om er een aan te trekken. Maar ik zat precies boven een van de ingangen, dus achter een borstwering, die een perfecte dekking voor mijn benen bood. Daar was ik wel blij mee.
Tja, nu ik er een keer geweest ben, vind ik eerlijk gezegd dat iedereen het een keer zou moeten meemaken: Een voetbalwedstrijd in het stadion bekijken. Het is zo'n enorm gebeuren! Ik schatte het aantal toeschouwers op 22.000, maar het bleken er 26.500 te zijn. Er gebeurt iets bijzonders als zoveel mensen bij elkaar komen om naar hetzelfde te kijken.
Het was wel een erg saaie wedstrijd. Pas in de laatste minuten werd er eindelijk gescoord. Gelukkig door PSV, dus dat was goed voor de stemming, behalve in het vak waar de fans van Panathinaikos zaten. De Grieken probeerden toen nog een tegenoffensief, maar het was natuurlijk te laat. 1-0 voor PSV!
En toen die afscheidsborrel. Bij de sky-boxen kom je in een heel andere wereld terecht. Verwarmde zitplaatsen, asbakken en zoutjes bij de hand, een ober binnen wenkafstand. Daar had ik ook wel willen zitten, maar dan had ik natuurlijk de echte sfeer op de tribune, tussen de fans, gemist.
Als afscheid van onze ex-werkgever vond ik dit hele gebeuren een aanfluiting. Een normaal afscheid bij ons gaat gepaard met een uitgebreide borrel, waar de vertrekkende collega en zijn partner centraal staan. Met een persoonlijke toespraak van de baas, cadeautjes van de collega's en een fotoboek met persoonlijke bijdragen van elke collega. Hier was niets van dat alles. Onze partners waren niet eens uitgenodigd.
Voor mij persoonlijk was de avond een grote overwinning. Ik had nooit gedacht, dat ik me nog eens opzettelijk in het gewoel rond een voetbalstadion zou durven storten. En dat nog wel zo overduidelijk als vrouw gekleed! Als ik ooit nog eens naar een voetbalwedstrijd ga, zal ik een lange broek dragen, maar ik heb geen moment spijt van de manier waarop ik me hier gepresenteerd heb. Het heeft me sterker gemaakt!
<< Home
Maar we hadden nog een afscheidscadeautje tegoed van onze voormalige werkgever. En zoals het zo vaak gaat, had deze gulle gever zich niet verplaatst in de gedachtenwereld van de mensen voor wie het cadeautje bedoeld was. Welnee, hij had gewoon iets gegeven dat hij zelf leuk vond. Kaartjes voor een voetbalwedstrijd!
Het is werkelijk niet te geloven dat iemand op dat idee gekomen is. Maar ja, ze waren eerder al op het idee gekomen om ons de laan uit te sturen, dus eigenlijk kun je van zulke mensen alles verwachten.
Ik bleef altijd op een veilige afstand van het stadion als er een wedstrijd gespeeld werd. Zo'n grote massa voetbalfans is niet precies het gezelschap waar je je als transseksuele vrouw makkelijk voelt. Maar nu zou ik dus zelfs naar binnen moeten!
Het voelde als een nieuwe aanslag op mijn persoonlijke normen en waarden. Maar ik wilde er wel bij zijn. Er zou nog een officiele afscheidsborrel in een sky-box op de wedstrijd volgen ook. Dus vooruit dan maar.
Natuurlijk kan ik zo'n evenement maar op één manier bezoeken: Als vrouw. Ik leef immers 24/7 als vrouw en dat zal ik hierdoor niet laten onderbreken! Sterker nog, ik wil de duidelijke boodschap uitstralen, dat ik me vrouw voel en dat ik als zodanig behandeld wil worden. Er zat dan ook weinig anders op, dan in een rok gekleed te gaan, hoewel ik van te voren wist, dat ik waarschijnlijk de enige vrouw in rok zou zijn in het hele stadion. Het zei zo.
Zie je me al lopen? Twaalf trappen op, omringd door mannelijke voetbalfans? Het moest toch gebeuren en zo is het ook gegaan. Natuurlijk zijn er hier en daar wel wat opmerkingen gemaakt. Wat verwacht je anders? Maar iedereen heeft me in mijn waarde gelaten. Niemand heeft opdringerig of vervelend gedaan. Mijn zelfvertrouwen heeft geen deuken opgelopen. In tegendeel!
Ik had wel geluk met mijn plaatsje in het stadion. De tribunes zijn enorm stijl en er zit voor die stoeltjes helemaal niks, dat je dekking biedt. Dus van onderaf kijk je recht onder de rok van dames, die zo dom geweest zijn om er een aan te trekken. Maar ik zat precies boven een van de ingangen, dus achter een borstwering, die een perfecte dekking voor mijn benen bood. Daar was ik wel blij mee.
Tja, nu ik er een keer geweest ben, vind ik eerlijk gezegd dat iedereen het een keer zou moeten meemaken: Een voetbalwedstrijd in het stadion bekijken. Het is zo'n enorm gebeuren! Ik schatte het aantal toeschouwers op 22.000, maar het bleken er 26.500 te zijn. Er gebeurt iets bijzonders als zoveel mensen bij elkaar komen om naar hetzelfde te kijken.
Het was wel een erg saaie wedstrijd. Pas in de laatste minuten werd er eindelijk gescoord. Gelukkig door PSV, dus dat was goed voor de stemming, behalve in het vak waar de fans van Panathinaikos zaten. De Grieken probeerden toen nog een tegenoffensief, maar het was natuurlijk te laat. 1-0 voor PSV!
En toen die afscheidsborrel. Bij de sky-boxen kom je in een heel andere wereld terecht. Verwarmde zitplaatsen, asbakken en zoutjes bij de hand, een ober binnen wenkafstand. Daar had ik ook wel willen zitten, maar dan had ik natuurlijk de echte sfeer op de tribune, tussen de fans, gemist.
Als afscheid van onze ex-werkgever vond ik dit hele gebeuren een aanfluiting. Een normaal afscheid bij ons gaat gepaard met een uitgebreide borrel, waar de vertrekkende collega en zijn partner centraal staan. Met een persoonlijke toespraak van de baas, cadeautjes van de collega's en een fotoboek met persoonlijke bijdragen van elke collega. Hier was niets van dat alles. Onze partners waren niet eens uitgenodigd.
Voor mij persoonlijk was de avond een grote overwinning. Ik had nooit gedacht, dat ik me nog eens opzettelijk in het gewoel rond een voetbalstadion zou durven storten. En dat nog wel zo overduidelijk als vrouw gekleed! Als ik ooit nog eens naar een voetbalwedstrijd ga, zal ik een lange broek dragen, maar ik heb geen moment spijt van de manier waarop ik me hier gepresenteerd heb. Het heeft me sterker gemaakt!
<< Home
© 1985-2006 E.G. Snel
