Dagboek

Sinds een paar weken ga ik naar een psycholoog. Gelukkig wil hij me buiten kantooruren ontvangen. Dat scheelt weer in het medisch verzuim van mijn werk. Veel transseksuelen hebben naast de begeleiding van de VU een eigen psycholoog.
De aanleiding om hiermee te beginnen was het feit, dat ik slecht slaap, maar je begrijpt wel, dat we het voornamelijk over mijn transseksualiteit hebben.
Volgens mij heb ik het goed getroffen met deze meneer, want hij kijkt heel kritisch tegen deze zaken aan. Natuurlijk, wat ik doe moet ik zelf weten, maar hij helpt me wel om daar nog eens heel goed over na te denken. En hij is vol kritiek op de manier waarop de VU deze zaken aanpakt. Hij schijnt in het verleden al eens boze reacties van de VU gekregen te hebben, in de trant van "Waar denk je wel, dat je mee bezig bent met onze patiënten?"
Maar ik kan hem geen ongelijk geven bij zijn kritiek. De begeleiding van de VU laat best het nodige te wensen over. Zo bespraken we het feit, dat ik nu aan de Androcur ben en hij vroeg: "Weet je, wat dat met je prostaat doet?" Ik moest het antwoord schuldig blijven. "En dan ben jij nog wel wetenschappelijk opgeleid. Dat soort dingen moet je toch weten over de medicijnen, die je slikt!"
Dat is waar, dus ik ben maar eens op Google gaan zoeken naar "Androcur effects" en dan schrik je toch echt wel even. Om te beginnen is Androcur ontwikkeld als een middel tegen prostaatkanker. En het grijpt dan ook op een heel geniepige manier in op de werking van die klier. In zekere zin lijkt Androcur op Testosteron: Het bindt zich aan de receptoren voor Testosteron van de prostaat. En het laat die niet meer los! Als er dan een echt Testosteron-molecuul aankomt, kan het zich niet meer binden aan die receptor. En op die manier wordt de werking van de prostaat lamgelegd.
Iets dergelijks gebeurt trouwens bij de hypofyse in de hersenen. Jawel, de hypofyse, het orgaan waarvan wel gezegd wordt, dat het bij transseksuelen afwijkt van de normale vorm. Dat is geconstateerd bij hersenonderzoek op overleden transseksuelen. Ik zou graag willen, dat ze dat bij mij konden onderzoeken, maar het schijnt niet te kunnen, zolang je nog in leven bent. Het zou toch geweldig zijn, als kon worden aangetoond dat ik transseksueel ben? Dat zou een bewijs zijn, dat ik me niet aanstel en dat ik niks zelf verzonnen heb en dat er een lichamelijke oorzaak is voor mijn afwijking. Maar ja, als de Androcur er nu al op inwerkt, dan heeft het ook weinig zin, om het na mijn dood nog een keer te gaan onderzoeken...
En dan de lijst van (mogelijke) bijwerkingen van Androcur. Daar sla je echt stijl van achterover. Wat een lijst! En er zijn er bij, die ik herken. Een droge mond bijvoorbeeld. En last van je tong. Maar ook depressieve gevoelens worden genoemd.
"Als je me zegt, dat je je depressief voelt, terwijl je bezig bent met Androcur, wat moet ik daar dan als psycholoog mee? Wat is de oorzaak? De Androcur? Of iets anders? Dat kun je dan niet meer uit elkaar houden!"
Ja, dat is een heel terechte opmerking, natuurlijk. De VU had best iets meer mogen vertellen over de effecten van Androcur. En de begeleiding is ook in andere opzichten magertjes. Als je nou nagaat, dat ik pas in november weer een gesprek met de psycholoog van de VU heb... "Jij zou daar elke week moeten zitten!"
Ja, ja, dat voel ik zelf ook wel. Daarom kom ik juist bij hem...

Natuurlijk hoort een verlaagd libido ook tot de bijwerkingen, maar dat ervaar ik tot noch toe als een bevrijding...



<< Home