Dagboek

Maandag was het weer zo ver. Na eerst een aantal uren gewerkt te hebben (mijn nieuwe werkgever verhuurt me nou eenmaal 'per strekkende meter' en elk uurtje is er 1), togen we naar de VU in Amsterdam. Vandaag moest ik voor de eerste keer naar de logopedist. We hebben eerst gepraat over mijn stem. Vroeger vond ik, dat ik een ontzettend iel kinderstemmetje had, maar ik heb geleerd, dat ik ook over lagere 'registers' beschik. Ik heb geleerd, die te gebruiken, hoewel ik dat erg eng vond, destijds. Dat bassende stemgeluid vond ik niet bij mezelf passen. Maar ja, ik probeerde een 'Echte Man' te zijn :-( Nu zal ik dat weer moeten afleren. De logopedist noemt dat de 'borstresonantie' en hij deed voor, hoe je stem klinkt met en zonder. Ik denk, dat het best lastig (en ook weer eng) zal zijn, om dat af te leren. Vooral ook, omdat het gaat om een 'resonantie'. Het is net zoiets als een 'sympathiesnaar' op een draailier: Je strijkt hem niet aan, maar hij klinkt gewoon mee met je stem...

Toen begon het echte onderzoek. Hij heeft een filmpje gemaakt van mijn stembanden. Die zien er prima uit: Heel gezond. Maar het is natuurlijk de bedoeling, dat dat zo blijft. Daarom maken ze zo'n filmpje voordat je aan je stem gaat werken en dan een half jaar later weer, om te zien of ze nog steeds even gezond zijn (of dat ik misschien bezig ben, ze te forceren).

Daarna moest ik een verhaaltje voorlezen: "De Vijvervrouw" van Godfried Bomans. Het is een heel spannend verhaal, maar na de eerste alinea had hij voldoende informatie verzameld en hoefde het niet verder. Jammer, want nu zijn Julia en ik natuurlijk ontzettend nieuwsgierig geworden, hoe het verhaal verder gaat.
Maar de meetresultaten zagen er hoopgevend uit. De toonhoogte, die ik het meest gebruik, is 112 Hz. Om als vrouwenstem herkend te worden, moet dat getal naar 150 Hz. En dat is een toonhoogte, die ik toch al gebruik! Dat is mooi meegenoemn...

Toen kwam er nog een stemopname. We gingen naar een 'geluidsdode' ruimte en daar moest ik een lang aangehouden 'AAAAAAAAAA' en een 'IIIIIIIIII' inspreken in de computer. Hij heeft me daar ook laten horen, wat het verschil is tussen 112 Hz en 150 Hz. Ik moet dus van een (muzieknoot) A naar een E. Het klinkt gemakkelijk...

En toen moest ik weer hollen naar de afdeling radiologie. Daar is een botscan van me gemaakt. Dat gebeurt met een sterk magnetisch veld en ik mocht dan ook niks van metaal op mijn lichaam hebben. Ik had me goed voorbereid, dus ik droeg geen sieranden, ik had geen BH aan en ook geen kleding met een rits er in. Ik had zelfs de dag tevoren geen spinazie gegeten!
Ik verwachtte een MRI-scan en volgens mij hebben ze die ook gedaan, maar het was een hele lichte. Bij een MRI-scan denk je aan zo'n enorme machine met een 'tunnel' erin, waar le lichaam langzaam doorheen geschoven wordt. Men zegt ook, dat zo'n MRI-scanner een enorme herrie maakt. Nou, dat viel erg mee! Ik moest op een heel gewone patiëntentafel gaan liggen. Onder de tafel zat een heel lompe, ronde doos, daar zat ongetwijfeld een sterke, supergeleidende elektromagneet in. En boven de tafel was een balkje, waarin waarschijnlijk de sensor zat. Die twee dingen waren met elkaar gekoppeld en konden zo langs mijn lichaam bewegen. Geen centje pijn! Nee, dat viel erg mee. En herrie maakte het ook niet. Het maakte ongeveer hetzelfde geluid als mijn scanner thuis...

Op de terugweg hadden we natuurlijk weer het genoegen, de A2 in het spitsuur te mogen bezoeken. En natuurlijk wilde ik weer iets anders. Dus dit keer zijn we bij Breukelen de weg af gegaan en een stuk over de provinciale weg gereden. Ik was vooral benieuwd, of mijn oude werkgever, Expograph, daar nog zou zitten, maar dat was niet het geval. Het hele gebouw is weg! Tja, dat product, dat we toen maakten is ook niet meer van deze tijd. Als ze niet snel iets nieuws verzonnen hebben, dan is die hele zaak op de fles gegaan. Jammer dan...
Maar de files omzeil je niet. We kwamen nu in het centrum van Utrecht terecht, dus dat is een en al file. En toen weer op de A2 terug kwamen, stonden daar ook nog de nodige kilometers...

Slopend, zo'n dag! Als je eerst gaat werken en dan ook nog eens al die ellende er achteraan krijgt, dan is dat echt niet gezond. Mijn werkgever denkt, dat ze het aantal verzuimde uren wel kunnen terugbrengen, door je vakantiedagen af te pakken, als je meer dan 13,5 uur per jaar naar de dokter gaat. Heel stoer! En als ik daar iets van zeg, dan is het antwoord: "Ja, Evelien, wij zijn een commercieel bedrijf!" Goed gebruld, leeuw! Laat je werknemers zichzelf maar afbeulen. Als ze in de WAO komen, ben je gelijk van ze af! Trouwens, sinds wanneer sluit commercie coulantie uit? In het Engels is het zelfs allebei hetzelfde woord: "Businesslike" Dat wordt nog lastig te vertalen...




<< Home