Dagboek

Ik kon zelf al moeilijk geloven dat ik 'groen licht' had, maar iedereen om me heen geloofde het wel. Nee hoor! De vergadering van het Genderteam heeft een uitspraak gedaan en de uitslag is 'oranje licht'. Dat houdt precies in, wat ik destijds had omschreven: Ik krijg Androcur, maar voorlopig nog geen Oestrogeen.

De resultaten van mijn bloed- en urineonderzoek waren binnen en die zagen er goed uit: Geen vreemde ziektes, keurig cholesterolgehalte, normale hormoonspiegels (voor een man), leverfunctie in orde. Geen problemen! Dus er zijn geen belemmeringen om met de behandeling te beginnen. Ik heb dan ook mijn receptje meegekregen...

We waren blij met dit resultaat en we hadden dan ook zin om eens iets leuks te doen. Ik probeerde Rudy zo ver te krijgen, dat hij een touristische route voor onze terugreis zou uitstippelen, door hem te vragen om een 'route zonder snelwegen'. Maar dat kon hij niet. Na enig nadenken zei hij: "Route zonder snelwegen niet mogelijk!"
Wat flauw! Dat begrijp ik ook wel! Er zijn maar een paar bruggen over de grote rivieren en daar lopen snelwegen overheen. Maar hij had de hoeveelheid snelweg dan toch kunnen beperken tot een minimum?

Dan niet! Dan doen we het zelf! Dus ik heb gewoon de afslag Abcoude genomen en ik ben naar het Zuiden gaan rijden. Zo reden we via Baambrugge richting Vinkeveen. Een heel leuk weggetje. Het is zó smal, dat ik twee keer een stuk achteruit moest, om een tegenligger te laten passeren. Langs die weg zie je boerderijen, luxe villa's, oude schuurtjes en ook nog een paar lege kavels, dus als iemand op zoek is...

We gingen door een superklein tunneltje met een verkeerslicht (ook in de tunnel was geen ruimte voor tegenliggers, vandaar dat licht) en toen waren we in Vinkeveen. Daar werden de villa's nog luxer en waren de lege kavels op. Zo nu en dan ving je tussen de huizen door een glimpje van de Vinkeveense Plassen op. En toen leek het even, of we alleen nog terug de snelweg op konden...

Nee! Je hebt ook nog de N201 richting Hilversum. Het is wel een stukje om, maar het is tenminste geen snelweg. Ik had die weg in 1990 wel eens gereden en toen vond ik de omgeving erg mooi. Dat was nog steeds zo. Aan de rechterkant heb je uitzicht op de Loosdrechtse Plassen en links van de weg loopt het Hilversums Kanaal.

Vanuit Hilversum wilde ik weer naar het Zuiden, maar daar is blijkbaar een weg afgesloten, want we liepen telkens vast op een bord "verboden in te rijden". Ik werd er behoorlijk zenuwachtig van en zodoende ging ik nog net over een stoeprandje met mijn rechter voorwiel, toen ik rechtsaf wilde slaan. Auw! Dat was niet de bedoeling. Maar gelukkig zat het wiel er nog aan.

Nou, als Evelien er niet uit komt, dan zetten we Rudy toch maar weer aan. Maar wat denk je? Rudy wilde precies dezelfde straten in als ik! Het lag niet aan mijn richtinggevoel! Dan toch maar een richting via de snelweg laten plannen. Die wist Rudy wel: Gewoon aansluiten bij de file. Heel Hilversum was een verkeerschaos. Dat had vast ook met die afgesloten weg te maken...

En toen gebeurde het ergste: Rudy hield ermee op! In plaats van aanwijzingen kwam er een vreselijk harde ruis uit de speakers. We zijn gauw langs de kant gaan staan en ik, ja ik :-(, heb de motorkap opengemaakt. Was de GPS-antenne misschien losgeraakt? Ik kon het hele ding niet vinden! Ik zag wel een stekker die los zat. En toen riep Julia opeens: "Hij doet het weer!" Ik had nog niks aangeraakt, hoor! En inderdaad. Rudy werkte weer, alsof er niks aan de hand was. Maar die losse stekker dan? Misschien was die wel losgeschoten, toen ik dat stoepje raakte, maar we hadden er nog geen last van gehad. Ik heb hem maar weer vast gestoken en we zijn verder gegaan...

Toch weer snelweg dus. We zijn eerst even gestopt bij het AC-Restaurant "De Kroon" bij Nieuwegein. We wilden graag iets hartigs, maar dat was daar niet te krijgen, behalve dan een complete maaltijd. Dan maar weer een witbiertje genomen...

Ook een biertje vult je maag, dus we konden weer even verder. Desnoods naar huis, maar we wilden wel ergens uit eten, eigenlijk. Ja... Daar was een restaurant, waar Julia me laatst over vertelde... Vlak bij ons eigen huis, op drie kilometer afstand om precies te zijn...

"De Leemer Hoef" is een kindvriendelijk restaurant. Het is dan ook een ideale eetgelegenheid voor gezinnen met kinderen. Er wordt van alles voor de kleintjes gedaan, terwijl de volwassenen in alle rust kunnen genieten van de heerlijke gerechten. Wij kwamen alleen voor dat laatste en we werden niet teleurgesteld. Julia had een verrassingsmenu van drie gangen besteld en ik had een salade als voorgerecht en een tournedos als hoofdgerecht gekozen.
Julia kreeg parelhoen met cranberrysaus als voorgerecht en een heerlijke vis, die ze nog niet kende als hoofdgerecht. De lekkerste vis, die ze ooit had gegeten, zei ze! En ook mijn salade was erg lekker, met krulsla, pijnboompitten, krullen van 'Old Amsterdam'-kaas en wat niet al. Mijn tournedos was 'medium' en dat klinkt heel saai, maar de Fransen zeggen dat ook veel mooier: Hij was "A point.", dat wil zeggen: Precies goed! Niet 'doorbakken', want hij was nog rood in het midden en ook niet 'rood', want er kwam geen bloed uit. Precies zoals hij op zijn lekkerst is. Ik had ook een goed mes, dus ik kon er mooie, dunne plakjes vanaf snijden, waaraan je extra goed kon zien, hoe mooi hij gebakken was.
En toen had ik wel genoeg, maar Julia wilde een drie gangen verrassingsmenu, dus ze moest ook nog een toetje opeten. Ik heb er een paar hapjes van geproefd en het was echt heerlijk pistache-ijs in een verrukkelijke saus. Maar ik was blij, dat ik niet meer hoefde te eten...

Zoek je dus een kindvriendelijk restaurant met een goede keuken, denk dan aan "De Leemer Hoef"...



<< Home