Dagboek

Ja, de operatie is goed verlopen.

Ik kreeg een plaatsje op een zaal met, toevallig, alleen vrouwen. Die beide andere dames waren er trouwens een stuk slechter aan toe dan ik. De ene kreeg een bypass-operatie en de andere werd geopereerd vanwege kanker. Het vierde bed in de zaal was nog niet bezet.
Bij de opname werd me gevraagd, hoe ik aangesproken wilde worden, dus het was 'mevrouw' voor en 'mevrouw' na. Erg fijn!
Binnen een uur was ik aan de beurt om naar de operatiekamer gereden te worden. Maar eerst moest ik me helemaal uitkleden en ik kreeg een speciaal operatiehemd aan. En daar ging ik! Het was net als in de film. Boven je zie je de plafonds en TL-buizen voorbij schuiven. Aan het hoofdeind en aan het voeteneind van je bed loopt een zuster gezellig over koetjes en kalfjes te praten. Julia mocht meelopen tot aan de ingang van de operatieruimtes, zeg maar de 'cleanroom' en dat deed ze ook!
Cleanrooms ken ik en deze operatieruimtes waren net zo iets. Hoofdkapjes, mondkapjes, speciale jassen... Ik kreeg zelf ook een hoofdkapje opgezet. En het naarste is het inbrengen van de infuusnaald. Daarna ging het rechtstreeks de eigenlijke operatiekamer binnen.
Jammer dat ik net toen ik operatiekamer binnengereden werd nog een keer moest hoesten, want in deze cleanrooms zijn ze niet bang voor stof, zoals ik gewend ben, maar vooral voor bacteriën...
De anestesist schudde me de hand, liep om naar mijn linkerarm en spoot er een goedje in, dat me binnen twee seconden uitschakelde...

Je komt dan bij in de 'uitslaapkamer' en daar heb ik een hele tijd gelegen, omdat mijn gegevens niet uit de printer wilden komen... Een printer in een cleanroom? Nou, dat zou in een cleanroom in chip-industrie niet kunnen! Oplosmiddelen in de inkt, stof van het papier... Maar bacteriën komen niet uit een printer, dat is waar...

En daarna terug naar de zaal. Ik voelde me die dag heel veilig en volkomen op mijn gemak. Overal medisch personeel om me op te vangen bij het kleinste teken van onraad. Julia op het bezoekuur 's middags, mijn zus en zwager op het avondbezoekuur, een TV en een telefoon onder handbereik. Heerlijk!

Maar de nacht was zwaar. Natuurlijk kon ik niet slapen. Ik had bijna de hele dag geslapen! Natuurlijk kon ik niet roken. In het hele ziekenhuis wordt niet gerookt. Natuurlijk moest mijn TV en mijn licht uit. Je wilt immers de andere patiënten niet storen?
Dus daar lag ik. Klaarwakker, zonder afleiding, behalve dan de ellende van de patiënten om me heen. De andere dames op mijn zaal hadden het ook moeilijk. En aan de overkant van de gang was het nog erger, dat kon je duidelijk horen. Dat was geen pretje.

De volgende ochtend werd ik kort onderzocht door een arts en die zei, dat ik al ontslagen kon worden. Geweldig! Ik wilde echt zo snel mogelijk daar weg! Maar het duurde nog een hele tijd voordat dat administratief in orde was. Ik had meteen Julia gebeld met het goede nieuws, dus zij belde weer het ziekenhuis om te horen hoe laat ze me kon ophalen. Oeps! Iets te snel. De hoofdzuster wist nog helemaal niet, wat de arts tegen mij gezegd had...

Ik moest dus nog even blijven en zo zag ik de patiënt voor het vierde bed ook nog arriveren. "Ja, U komt op een zaal met alleen vrouwen", vertelde de arts haar geruststellend. De man, die met haar meegekomen was om haar weg te brengen heeft behoorlijk wantrouwend mijn kant opgekeken, want volgens mij geloofde hij niet, dat er op deze zaal alleen maar dames lagen... Het zei zo. Als hij het niet begrijpt, bewondert hij het maar. Ik was gelukkig sowieso snel weg...



<< Home