Dagboek

Ja, het is echt waar. Ik ga gewoon groen licht krijgen voor mijn behandeling. Om te beginnen moet ik natuurlijk onderzocht worden. Ik moest 'nuchter' verschijnen om bloed en urine af te geven. Maar wat versta je onder nuchter? Ik begrijp, dat ik niet laveloos mocht zijn, dat is duidelijk. Maar je krijgt heel duidelijke aanwijzingen mee: Na 20:00 uur niets meer eten en alleen nog maar water en thee drinken. De volgende ochtend gewoon plassen en daarna alle urine verzamelen in een fles. Ik had een fles meegekregen, waar een olifant ook genoeg aan had gehad...
Zondag werd dus een nuchter avondje...

Ik heb weinig geslapen die nacht. Dit is heel vervelend. Maar ik weet het wel: Dit stelt nog niks voor in vergelijking met wat me nog te wachten staat...

's Morgens deed ik mijn plas en ik begon met water drinken zoals in de aanwijzingen stond, maar ik moest echt niet meteen plassen. Dus met een lege fles toog ik naar Amsterdam, naar de VU, dit keer naar de 'Receptie P', want daar werd ik verwacht. Fout!
Er was nog een dame voor me. Haar naam op het ponsplaatje klopte niet met de naam op het formulier.
"Ja, ik heb een nieuw ponsplaatje"
"Zal ik dan de naam op het formulier ook maar gelijk veranderen?"
"Ja, graag..."
"OK, geen probleem..."

En toen was het mijn beurt.
"Hebt u geen formulier? Nee? Dan kunnen we u niet helpen. Dan weten we niet wat we moeten doen..."
Tja, dan maar naar de kamer van het genderteam, om te vragen om zo'n formulier. Intussen moest ik eindelijk echt wel plassen, dus ik besloot om even een tussenstop te maken op het toilet om de fles te vullen. Ik bracht het tot 200 milliliter, een zielig beetje op de bodem van de fles...

Bij het genderteam stelden ze me meteen gerust: "Nee, schoonheid, je moet je toch altijd eerst hier melden! Dat formulier ligt al klaar! En je krijgt ook meteen een nieuw ponsplaatje..."
Ponsplaatje? Jee! Het is echt waar! Ik krijg groen licht!

Met mijn nieuwe plaatje en mijn formulier terug naar receptie P...
"OK, neemt u maar even plaats, mevrouw, u bent zo aan de beurt."
En het ging inderdaad heel snel. Binnen vijf minuten was ik aan de beurt.
Bloed afnemen is een routine-klusje natuurlijk, maar er wordt zorgvuldig mee omgegaan. Iedereen krijgt een nieuwe naald, de zuster draagt rubber handschoenen...
Ze keek op mijn formulier en haalde het ene na het andere buisje te voorschijn. Ja, er stonden erg veel kruisjes op mijn formulier, er zijn veel dingen, die men wil onderzoeken. Maar toch waren niet alle vakjes aangekruist...
Ze kwam uit op 7 reageerbuisjes en in elk daarvan moest 5 ml. (ik blijf het niet voluitschrijven!) bloed.
De 200 ml. urine was ook voldoende, dus dat was dat. Totaal 235 ml.

Nu terug naar het genderteam. Ik heb nu een afspraak met de endocrinoloog, Prof. Goore op 3 augustus. Jazeker, hij werkt er nog steeds. Ik dacht al, dat onze eerste ontmoeting tevens de laatste zou zijn, maar dat is dus niet zo. Aan de hand van de uitslag van vandaag, zal hij de juiste medicatie voor mij gaan samenstelllen...

Terug thuis wees Julia me op een aanbieding van de Blokker. Een hardhouten tuinbank van 100 Euro voor 50 Euro. Dat is niet te versmaden! Die wilden we nog. Dus wij naar de Blokker. maar die banken zagen er wel erg groot uit, dus ik besloot om Julia even alleen te laten bij de Blokker en eerst thuis de achterbank uit de auto te halen...
Tja, alleen in de Blokker zag Julia natuurlijk nog veel meer moois, dus behalve de bank kochten we ook nog een tafel en vier stoelen van hetzelfde hout en bijpassende kussens. Die spullen waren ook in de aanbieding!
Hebben we nu geld bespaard, door te kopen in de uitverkoop, of hebben we een impuls-aankoop gedaan, die een hoop geld kost? Ik weet het niet. Maar het voelt wel voornaam om in zo'n stoel te zitten en uit te kijken over de rest van je hardhouten (FSC-gekeurde) tuinmeubilair...

Omdat we nu opeens tuinmeubelen over hadden, ging Julia die even naar een vriendin brengen, die ze graag wilde hebben en toen ze weg was, belde een andere vriendin. Zij was vrijdag naar de VU geweest voor controle en dat was goed gegaan. Haar borsten groeien als kool! De arts noemde het een record en je kunt het ook gewoon zien. Volgens mij heeft ze een A cup bereikt in drie maanden...
Toen ik vertelde van mijn plengen van bloed en urine, trok ze meteen de conclusie, dat ik groen licht heb en ze feliciteerde me. Zie je wel, daar heb je het weer: Het is echt waar!



<< Home