Dagboek

Ik heb het niet over Marc Dutroux. En ook niet over die andere, nog veel ergere, seriemoordenaar, die ontdekt werd, toen Marc eindelijk veilig en definitief achter de tralies verdwenen was.
Welnee, ik heb het over een lief poesje. Ze is klein van stuk. Ze houdt van knuffelen en ze zit graag op schoot. Maar ze brengt wel elke avond een muis of een konijn of een vogel mee. Konijnen vindt ze het lekkerst.
Ik begin er al een beetje aan te wennen, maar ik vind het vreselijk. En er is niets dat we kunnen doen, om die prooidieren te redden. Ik weet het, het is de natuur. Maar zij hoeft niet te jagen. Ze kan zo veel voer krijgen, als ze hebben wil. Maar het is haar instinct. Gelukkig eet ze de prooi ook meestal helemaal op. Ze laat alleen de stukjes liggen die ze niet lekker vindt. De darmen van het konijn bijvoorbeeld. Die zitten vol planten natuurlijk, dat vindt ze niet lekker. En laatst vonden we een oog van een konijn. Ze had er eentje opgegeten, maar dat was blijkbaar niet zo lekker, dus ze had het tweede oog laten liggen...



<< Home