Dagboek

Eindelijk is het zo ver: Mijn werkgever heeft een manier verzonnen om mij (en 40 van mijn collega's) te lozen. Ze hebben er acht maanden over gedaan vanaf de eerste aankondiging tot vandaag, maar nu weten we het. Daarmee komt er een einde aan de onzekerheid, waarin alle medewerkers de afgelopen tijd hebben moeten leven. Dit is de derde keer in mijn loopbaan, dat ik wordt gedumpt door een werkgever, dus het begint al aardig te wennen

We worden niet ontslagen. Wat dat betreft is het ditmaal netjes geregeld. We worden, als groep, verkocht. Een ander bedrijf neemt alle 41 slachtoffers over. Dat is beter dan ontslag, zegt men.

Maar zoals altijd is deze reorganisatie geen goed idee. Niemand wordt hier beter van. De motivatie van de medewerkers is in de afgelopen maanden diep gedaald. Velen zijn al op eigen initiatief vertrokken en er zullen er nog meer volgen. De waardevolle kennis en ervaring, die hier in vele jaren is opgebouwd stroomt weg als los zand. Het zal nog moeilijk worden om nieuwe projecten aan te nemen, als de economie weer aantrekt. Kortom een mooi bedrijf wordt vakkundig om zeep geholpen!

Dat het voor de vertrekkende medewerkers, zoals ik, een slechte zaak is, hoef ik niet uit te leggen. Voor mij betekent het, dat ik opnieuw bij een detacheringsbedrijf terecht kom. Terwijl ik juist een paar jaar geleden de keuze had gemaakt, dat ik nooit meer in de detachering wilde werken. Ik koos er juist voor om dicht bij mijn werk te wonen, op een vaste plek en op de fiets naar het werk te gaan. Ik ben er speciaal voor verhuisd en heb mijn huis specifiek gekozen bij deze werkplek. Allemaal voor niks!

En dan het bedrijf waar we naartoe gaan. Op een van hun websites staat, dat zij mensen in dienst hebben, die ervoor kiezen flexibel te werken en vaak van project willen veranderen. Fout! Die website kunnen ze dus nu wel gaan aanpassen. Wat moeten zij met ons? We passen niet in de cultuur van hun bedrijf. We hebben een heel ander profiel, dan waarmee ze op hun website adverteren. Volgens mij hebben ze een kat in zak gekocht!

Het is dus een spel, waarin alleen maar verliezers zijn. Maar waarom wordt het dan gespeeld? Wie wordt hier nou beter van? Misschien de man, die het hele plannetje bedacht heeft? Vast wel... En.. Oja! Natuurlijk! De aandeelhouders! Hoe kon ik ze vergeten? Die zullen wel blij zijn nu...





<< Home