Dagboek

Ik had me er helemaal op ingesteld: Vandaag zou ik mijn zesde gesprek bij de VU hebben. We hadden begrepen, dat er zes gesprekken moesten plaatsvinden, voordat ik groen licht zou kunnen krijgen voor de hormoonbehandeling en de operatie. Maar de vorige keer kregen we opeens te horen, dat er misschien wel meer dan zes gesprekken nodig zouden zijn. Misschien zou ik in dit gesprek op een beetje spoed kunnen aandringen...

Het liep anders. Terwijl ik vanmorgen bezig was de vuilnisbak buiten te zetten, ging de telefoon. Julia schrok wakker en nam hem op. Er was een vrouw aan de lijn, die specifiek vroeg naar Evert Snel. "Die ligt nog te slapen", zei Julia: "Kan ik misschien een boodschap aannemen? Waar gaat het over?" -- "Nee, dat kan niet", zei de stem aan de andere kant van de lijn kortaf: "Dat zal ik hem persoonlijk wel vertellen. Kan hij me terugbellen?" Ze noemde haar naam pas, toe Julia daar expliciet naar vroeg. Tja, zo moet je iemand natuurlijk niet te woord staan aan de telefoon, dus Julia zei: "Als het zo gaat, wordt hier helemaal niet teruggebeld!"

In dit verhaal herkende ik meteen de aanpak van de secretaresse van het genderteam van de VU. Ik heb het zelf ook meegemaakt en ik heb het ook van anderen gehoord. Ze probeert de privacy van hun clienten te beschermen, maar dat gaat niet op een subtiele manier.

Naast een on-line dagboek houd ik al jaren een persoonlijk dagboek bij, dus ik heb mijn eigen ervaringen er even in opgezocht:

20 januari 2004: Genderteam aan de lijn

Er belt een dame, die heel expliciet vraagt naar meneer Evert Snel. Ja, dat 'ben' ik. Ze blijkt van het genderteam en wil weten of ik nog wil doorgaan met de behandeling. JA, dat wil ik. Maar wat stelde ze de vraag raar. Ik had haar bijna afgepoeierd met een rotopmerking, omdat ze zo raar praatte. Zo praat je niet met een transseksueel!

26 februari 2004: Genderteam afspraken

Opnieuw belt dezelfde vrouw van het Genderteam en opnieuw vraagt ze vreselijk expliciet naar "Evert Snel". Het woord 'meneer' laat ze daarbij dit keer gelukkig achterwege. Ik maak er dit keer een opmerking over. Niet kwaad, of onvriendelijk, maar wel, dat me toen ook al was opgevallen, dat ze het zo expliciet vroeg. "Ja, want dat bent u toch?" Dat kan ik niet ontkennen...

Ja, het genderteam probeert onze privacy te beschermen, maar als je al helemaal als vrouw leeft, zoals ik, dan wordt je privacy juist geschaad door zoiets. Ik begin straks aan een nieuwe baan. Iedereen zal me daar vanaf het begin kennen als Evelien. Het laatste, dat ik daarbij kan gebruiken is een mysterieuze vrouw aan de telefoon, die er op hamert, dat ze een man wil spreken, met een naam die verdacht veel op de mijne lijkt!

Trouwens, het kwetst me gewoon, om als man aangesproken te worden.

Maar ja, het genderteam had me blijkbaar iets te zeggen, dus ik heb ze toch maar even gebeld. De dokter is ziek, de afspraak gaat niet door. Helaas...



<< Home