Dagboek

Gisteren zijn we op bezoek geweest bij een vriendin, die we op de T&T-avonden hebben leren kennen. Ze is een heel nieuw leven aan het opbouwen, waarin ze eindelijk uiting kan geven aan haar vrouwelijke gevoelens. Zonder overigens het mannelijke, dat in haar is, helemaal op nul te zetten.

Als je bij haar rond kijkt, zie je ook wel, dat ze de vaardigheden die je bij mannen of bij vrouwen zou verwachten, in zich verenigt. Ze heeft haar hele huis zelf behangen, vloerbedekking gelegd, de tuin in orde gemaakt... De meeste meubels in haar huis heeft ze zelf gemaakt.
Maar ze kan ook heel goed kantklossen en borduren. Edelsmeden doet ze ook.

We hadden haar de rest van het cement van onze droogmolenvoet gegeven en daarvan had ze zelf ook zo'n voet gemaakt, maar dan wel een hele mooie. Deze zit niet vast in de grond, maar het is een los betonblok geworden, dat je kunt verplaatsen (Als je sterk genoeg bent...)

Ze heeft al kennis gemaakt met de buren en die weten dus al, dat ze soms als man en soms als vrouw de deur uit zal gaan. De buren reageerden heel positief. En nu gaat ze steeds vaker als vrouw er op uit. Ze vertelde hoe fantastisch het aanvoelt om voor het eerst dingen als vrouw te kunnen doen en geaccepteerd te worden.

Dat herken ik heel sterk. Telkens als je een grens overschrijdt, is dat gewoon kicken. Voor het eerst met de tram, voor het eerst naar de supermarkt, voor het eerst naar de tandarts of naar een begrafenis [ja, zelfs dat ]. Ik ben zo blij voor haar, dat het zo goed gaat!



<< Home