Dagboek

Weer naar Amsterdam, weer naar de VU, ditmaal voor 'De Test'.

Ik was nog even bang, dat dat hetzelfde zou zijn als 'Het Interview' en dat ik dus weer terug naar huis had gekund, zonder iets te bereiken, maar nee hoor! Dit was weer een heel nieuw avontuur. Er bleken naast mijzelf nog drie transseksuelen in de wachtkamer te zitten en we mochten allemaal samen meekomen voor de test. We gingen het gebouw uit, naar de overkant van de straat, een ander gebouw binnen, aan de andere kant weer er uit, door een tuin en tenslotte het gebouw binnen waar we moesten zijn.

Voor alle vier lagen er vragenlijsten klaar, die we moesten invullen. En we moesten ook nog tekeningen maken. Een huis, een boom, een man en een vrouw.
Alle vragen waren stellingen, waarmee je het wel of niet eens kon zijn. Maar vaak lastig geformuleerd, zoals: "Ik maak me niet vaak ongerust." Of soms zelfs met dubbele ontkenningen. Je moest dus wel erg goed lezen, anders word je misschien nog afgewezen omdat je de tweede 'niet' in de zin over het hoofd hebt gezien.
Tekenen is niet mijn sterkste kant. Behalve bomen en planten. Ik teken graag bomen. Dat is dan ook best een leuke tekening geworden.
Een huis tekenen is een beetje saai...
Tja, en mensen tekenen kan ik helemaal niet. Als je dan ook nog moet kunnen zien wie de man is en wie de vrouw, wordt het nog moeilijker. Ik ben maar begonnen met een baard, dat sluit de twijfel in elk geval uit. Maar om het nog wat duidelijker te maken heb ik hem ook nog een Kalashnikov in handen gegeven. Dat wilde ik althans, maar ik weet niet goed, hoe zo'n ding er uit ziet, dus het lijkt nu meer op een jachtgeweer. Nu ik toch bezig was, wilde ik de vrouw tekenen, terwijl ze een kind de borst gaf. Die twee plaatjes geven voor mij het verschil tussen man en vrouw heel goed weer. Maar die laatste tekening is eigenlijk helemaal mislukt. Ik hoop, dat ze begrijpen, wat ik bedoeld heb...

Nou, het zaakje ingeleverd en weer naar huis gegaan. Ik was de A10 nog niet af, of ik zag de staart van de eerste file al staan. En de routeinformatieborden zeiden: 11 kilometer file, terwijl het rechts, richting Diemen filevrij was.
Maar ja, hoe moet je dan verder? Geen idee! Gelukkig zit je in onze Twingo nooit alleen, want onder het dashboard zit Rudy, de routeplanner. Druk op een knopje, daai aan een wieltje om de lengte van de file in te stellen en druk op OK... Ja hoor: "Nu rechts", zei hij.
En zo werd ik mooi omgeleid via de A9, de A1 en de A27, terug naar de A2, een eind verderop. Maar of het nou allemaal veel geholpen heeft? Ik denk het niet. Overal stonden files. Onderweg werd de route nog twee keer aangepast "in verband met actuele verkeersinformatie", zei Rudy.
Grappig, dat had ik hem nog nooit horen zeggen. Ik had alle tijd om ermee te spelen, dus ik ontdekte ook, dat alle files inderdaad in tekstformaat op het scherm te halen waren. Dat is nou 'TMC', echt heel leuk. Alleen die file van 11 kilometer op de A2 stond er niet in. En die werd ook niet genoemd in de verkeersinformatie op de radio. Blijkbaar is die zo gewoon, dat hij de moeite van het vermelden niet waard is. Maar hij stond er wel! Als Rudy dat geweten had, had hij zelf de afweging kunnen maken of het slimmer was dat stukje A2 over te slaan. Door op de knopjes te drukken en aan de wieltjes te draaien had ik hem nu gedwongen om een omweg te nemen. Ik kan hem dus niet de schuld geven.
De heenreis was 127 km in 1 uur en 21 minuten , de terugreis 145 km in 2 uur en 44 minuten...



<< Home