Dagboek

Vandaag (dinsdag) stond weer eens helemaal in het teken van de genderdysforie. Ik had niet alleen een gesprek met de psycholoog van de VU in Amsterdam, maar ook een bijeenkomst van transseksuelen bij Humanitas in Rotteram. Een heftige dienstregeling dus!

Maar er waren ook nog extra hindernissen te overwinnen. Het begon al maandagavond, toen plotseling onze auto niet wilde starten! Nog een geluk, dat dat de avond tevoren gebeurde en niet op het moment, dat we wilden vertrekken! Gisteravond kwam dus eerst de Renault hulpdienst opdraven en toen die er niet uit kwam, kwam ook nog eens de takelwagen, die de auto naar de garage heeft gesleept.

Er was nog voldoende tijd om een noodscenario in werking te zetten. Op zo'n moment merk je, wie je echte vrienden zijn. Dat waren dus een vriendin, die ons met haar auto van Eindhoven naar Heeze bracht, waar dan weer een andere vriendin woont, wier auto we konden lenen. En zo gingen we dus op pad. Niet in onze twingo, maar in een Fiat Cinqueciento. Een leuk autootje en een grote uitkomst, als je zonder wielen zit, maar je merkt wel een duidelijk verschil met de Renault! Ik zou onze auto nooit willen ruilen voor zo'n Fiat!

Maar de Fiat bracht ons wel, waar we zijn wilden. Om te beginnen dus Amsterdam. Onderweg heb ik nog eens het verhaal doorgelezen, dat ik voor de VU heb geschreven over mijn gevoelens van genderdysforie in de afgelopen 44 jaar. Het is moeilijk, om het hele verhaal goed onder woorden te brengen, dus ik vond, dat het zo maar voldoende moest zijn. Het is ook belangrijk, dat ze dat verhaal op tijd krijgen...

Dit was alweer het vijfde gesprek met de psycholoog, dus nog eentje en dan kan ik 'Groen Licht' krijgen? ('Groen Licht' = toestemming voor het begin van de behandeling met hormonen en de operatie.) Nou... Nee! Om te beginnen blijkt, dat ik nog een of andere test moet doorstaan. Een beetje vreemd, want ik had begrepen, dat dat dat 'Interview' zou zijn, dat zo weinig voorstelde, maar het is dus iets anders. Nou, we gaan het wel merken. Maar het betekent allemaal wel, dat het nog weer langer gaat duren!

De psychologe zat nu echt door te vragen, hoe het toch mogelijk is, dat ik me als kind helemaal geen meisje gevoeld zeg te hebben. Ik heb het hier al eerder vermeld: Ik wist gewoon niet, wat er met me aan de hand was. Hoe kan een kind weten, dat het niet in zijn/haar geslachtsrol past? Dan zal het toch eerst moeten leren wat geslachtsrollen zijn en wat die inhouden. Nou, dat heb ik pas veel later geleerd! Het klinkt als een goede smoes om mijn behandeling nog verder te vertragen, dus laten we maar hopen, dat we hier snel uit komen.

Toen ging het naar Rotterdam. Mijn partner moest die avond repeteren voor een musical in Zevenkamp, in de Noord-Oosthoek van de stad en ik moest in Delfshaven zijn, vlak bij het centrum. We zijn dus naar Zevenkamp gereden en daar hebben we eerst iets gegeten. Daarna zou ik dan de metro nemen naar Delfshaven. Jammer genoeg had ik onvoldoende tijd om mijn hele bord leeg te eten, ik moest me echt haasten om op tijd bij Humanitas te kunnen zijn. Het leek te lukken, want tien minuten voor aanvang kwam ik aan op het metrostation Coolhaven. Vandaar hoef je alleen maar de brug over te lopen en je staat al bij Humanitas in de straat. Alleen... De brug was weg! De schrik sloeg me om het hart: Als ik helemaal zou moeten omlopen via de Parksluizen, kon ik nooit meer op tijd komen.
Maar gelukkig was er een oplossing: Er is een tijdelijke veerdienst voor voetgangers, die je gratis naar de overkant van de Coolhaven brengt. Zo kwam ik nog net op tijd aan.

Het was tien maanden geleden, dat ik voor het laatst bij de groep geweest was en er waren dan ook verschillende nieuwe groepsleden, die ik nog niet eerder had ontmoet. Soms is het dan moeilijk te raden, of iemand nou FTM of MTF is...
Wat er in die groep besproken wordt, wordt door niemand naar buiten gebracht, dus dat zal ik hier ook niet doen. Het is altijd fijn om al die mensen weer eens te zien en om te horen, hoe het met ze gaat. Een groepslid heeft alles al geregeld om haar operatie in Thailand te ondergaan. Niks VU, niks 'Groen Licht', gewoon de portemonnee trekken en je krijgt, wat je hebben wilt. Dat is dus altijd nog een mogelijk alternatief, als de VU niet wil begrijpen, dat niet elke transseksueel hetzelfde verhaal heeft.
Je hoort in die groep wel altijd kritische opmerkingen over de werkwijze van de VU, heel anders dan mijn eigen ervaring tot nu toe.
Toen weer teruggemetro'd naar Zevenkamp en de repetitieruimte opgezocht, waar de zangrepetitie nog in volle gang was. Het klinkt goed! Dat wordt vast een mooie productie. Hij gaat op 1 oktober in premiere...

Tenslotte weer met de Fiat terug naar Eindhoven...
Onderweg heb ik dit dagboekstukje ingevoerd, dat kan ik straks zo op het web zetten!



<< Home