Dagboek

Vandaag ben ik naar de VU in Amsterdam geweest voor alweer het vierde gesprek met mijn psycholoog. Ze begint er nu echt aan te werken om een beeld van mij te krijgen. Er is natuurlijk zoveel te vertellen. Ik ben gisteren begonnen bij een van mijn vroegste herinneringen. Ik was een jaar of drie en ik was aan het sleetje rijden. Maar ik had hoofdpijn en ik had last van het felle zonlicht op de witte sneeuw.
Ja, hoofdpijn van de spanning, zo'n klein kind! Ik heb die hoofdpijnen nog steeds.
Maar ik was liever met duidelijke bewijzen aan komen dragen, dat ik me als peuter al een meisje voelde. Nou, zulke bewijzen heb ik niet. Ik had in die tijd nog geen flauw idee. Moet ik dan gaan jokken en het standaard-verhaal van een transseksueel gaan vertellen? Ik dacht het niet! Ik wil, dat dit op een eerlijke manier helemaal uitgezocht wordt. Mocht de VU me dan afwijzen, dan zien we wel weer verder, maar eerlijk gezegd verwacht ik helemaal niet, dat ze dat zullen doen. Ik voel daar steeds een heel positieve sfeer en ik heb vanaf het allereerste bezoek (de eerste intake, bij Professor Goore(!) ) het gevoel, dat helemaal niemand daar aan mijn genderdysforie twijfelt.
Blijft alleen nog de vraag: Is een operatie voor mij de beste oplossing?

---