Dagboek

Jaren geleden, toen ik mijn eerste stage deed (als elektromonteur op een scheepswerf), liet iemand een lamp vallen. Ik stapte naar voren, om hem op te vangen, maar de voorman hield me tegen.
"Dat moet je nooit doen", zei hij: "Laat die lamp maar fijn kapot vallen!"
"Maar dat is toch zonde", zei ik: "Kijk, nou is hij kapot!"
"Geeft niks, gooi hem maar in de afvalcontainer. Het zou voor de baas veel erger zijn, als jij gewond raakt, dan wanneer zo'n stomme lamp breekt."

Ik moest even aan dat idee wennen, maar hij had natuurlijk gelijk. Die lamp kostte misschien wel 100 gulden, maar als een werknemer 1 dag in de ziektewet zit, dan kost dat veel meer. Om nog maar te zwijgen van de gevolgen, als iemand invalide raakt door zo'n bedrijfsongeval.
"Dus denk er om", zei hij: "Als je ooit nog eens iets ziet vallen op het werk, doe dan een stap achteruit en laat het gaan!"

Het was een wijze les, maar misschien heb ik er niet eens genoeg van geleerd. Als je het niet zo letterlijk neemt, dan heb ik nog steeds de neiging om dingen op te vangen. Ik werd laatst weer aan dat voorval herinnerd. Inderdaad: Als er iets fout dreigt te gaan, dan heb ik de neiging om in te grijpen. Als er om een vrijwilliger gevraagd wordt en niemand heeft zin, of tijd, om de klus op zich te nemen, dan stap ik naar voren. Omdat het werk immers gedaan moet worden!

Maar misschien is dat ook niet verstandig. Misschien is dit zelfs wel slecht voor het bedrijf. Als alle problemen toch wel opgelost worden, dan komt nooit aan het licht, waar de fouten zitten. De managers leunen behaaglijk achterover. En ze geven de mensen de die klappen opvangen een slechte beoordeling, omdat ze niet efficient genoeg werken.

Zou dat het zijn?



<< Home